Feeds:
Berichten
Reacties

Cyanistes Caeruleus …

We reizen om te leren is een gemeenplaats die men al eens placht uit de strot te wringen. Zonder verder erg trouwens. Een opgetrokken wenkbrauw niet te nauw gesproken. Omdat ikzelf platitudes niet schuw durf ik te parafraseren en er ‘we fotograferen om te leren’ van maken. Mijn latijn kan er alleen beter van worden. Dat van jullie ook trouwens en zo niet : mea culpa.

Om de titel te begrijpen hoef je enkel maar naar mijn prentje te kijken en je hebt gelijk door dat ik het over een pimpelmees heb. En of het een meisie is of een jongeman ? Geen idee want, hou je vast, je kan het niet op het zicht zien. Aha !

Hoe doen die verrekte vogels het dan spookte het door mijn hoofd. Je zal als pimpelmees maar verliefd worden en bij het eerste geflikflooi in de struwelen er achter komen dat je volgend jaar een uitnodiging voor de gay parade in je nest mag verwachten. Struwelen zei u ? Een struweel is een vegetatie van struiken van 1 tot 5 meter hoog. Je leest om te leren weet je nog ?

Doch dit terzijde. Die pimpelmezen blijken dus het geslacht van hun soortgenoten te herkennen door hun UV zicht. I kid you not. Het bezoek aan een darkroom met blacklights zal nooit meer hetzelfde zijn nu je dit weet. Blijkt dat hun UV gevoeligheid helpt om het verenkleed zichtbaarder te maken en het mannetje op die manier zijn petje meer in de kijker kan zetten. Hoedje af voor zoveel vernuft. Al een geluk dat ik niet met mijn pluimen moet gaan pronken om indruk te maken op de vrouwtjes. Vorm zelf maar een zin met ‘kaal’ en ‘reis’.

 

Pimpelmees

 

Het bruggetje ? I came across a fallen tree …

 

 

Toedeloe met de koe !

Tjerri

Merel …

Bij zulks een titel verwacht je dat ik er ‘beke’ achter aan ga gooien maar neen, het betreft hier de enige echte ‘Turdus Merula’. Yup, de onversaagde merel. Loopt niet links 2,3,4 in de pas maar wipt zich door het leven. Als ze niet vliegt wel te verstaan.

Ik schrijf ‘ze’ omdat een prins ooit zei : ‘Het is een vrouwtje’. Nu is ie koning. De prins dan. De koningin is ondertussen dood en begraven. ‘t Is me wat de laatste tijd met al die gekroonde hoofden. Maar om terug te keren naar mijn schrijfpad, ik had de prins niet nodig om te zien dat het een meisie was. Makkelijk zat bij deze soort gevederde vrienden. Het mannetje is de zwarte piet. Pun intended. Je kan de merel natuurlijk ook tegen een boom aan smakken en als ie ‘amai mijn kloten’ uitkreet heb je het mannetje te pakken. Maar als natuurvriend kan ik zoiets uiteraard niet toestaan, dat spreekt voor zich. Het beestje seksen kan je dus op het zicht doen. Voor het goede begrip en de slechte verstaanders : seksen in deze is seksbepalend onderzoek verrichten en heeft niets met – euh – vogelen te maken.

De foto kostte me best wat moeite. Languit op de buik, op de koude en vochtige grond. Ik kan zo de pijn opnieuw voelen. Neen beste lezertjes, niets was me te veel om de schoonheid van dit wijfje te vatten. De meidoorn was een bonus. Al laat ik in het midden of het een eenstijlige of een tweestijlige was, een kniesoor die er op let.

 

Merula

 

Het bruggetje ? Ik zat er me suf over te piekeren maar de link met het begin van mijn verhaal is er wel …

 

 

Tschüs !

Tjerri

Jean de Gand …

Een blog bijhouden is de vrucht van de virtuele pen. En net zoals de echte pen kan opdrogen kan de virtuele evenknie er na een tijdje bij liggen zoals de Sahel. Gortdroog. Een andere vergelijking spookte door mijn hoofd maar de politieke correcte schrijfpolitie in mijn hoofd hield me op tijd staande. Iets met een net overleden koningin uit België en een foef. Neen van de doden niks dan goed. En zeker geen kwaad. Maar dit terzijde.

Het is een lange aanloop om direct weer te landen. Wat doet een mens wanneer de dagen korter worden ? Wanneer het druilerig is en koud ? Je wil wel gaan fotograferen maar elk excuus om er op uit te trekken is goed om het niet te doen. Misschien omdat het de vorige keer slecht afliep ? Je was amper vertrokken of je werd overmeesterd en meegevoerd naar het politiebureau. Kon jij het helpen dat je het handboek voor de natuurfotograaf niet grondig genoeg had gelezen ? Er stond ‘kijk eens naar het vogeltje’ en niet, ik geef mijn fout grootmoedig toe, ‘kijk eens naar mijn vogeltje’. Het gekrijs van dat wijf in jogging galmt nog steeds door mijn hoofd. Maar goed, dat was mijn eerste boswandeling deze herfst. Etwas ongelukkig maar soit. Gedane zaken nemen geen keer. Ondertussen hebben de bomen bijna al hun bladeren verloren en je hebt amper een foto de naam waardig gemaakt.

Natuurfotografie. Eenzaam kuieren, kou lijden, schuilen in een hutje voor de regen, camera in de aanslag voor iets wat komen moet. En dan gebeurt het toch. Je slaagt er in de natuur te verschalken door er in op te gaan en iets van dichtbij te zien dat je anders niet zo gauw ziet. Je drukt af en komt kreunend recht. De oude knoken knarsen net als je tanden als je je knie stoot bij het overeind komen. Maar genoeg geweeklaag. Maak kennis met ‘Jean de Gand’ …

 

Jean-de-Gand

 

Het bruggetje. Een ode aan één van de grootste Gentenaren die we vanaf nu zullen moeten missen. Het was perfect Luc. Alleen mocht het nog wat langer hebben geduurd. Wondermooie tekst die mooi blendt met de rest van mijn oude lichaam …

 

 

Roekedekoe !

Tjerri

Zandstorm …

De titel dekt de lading wel niet maar alla. Dit laatste schrijf ik zonder hoofdletter en zonder -h achteraan. Ik kijk wel uit. Vooraleer je het weet zit het spel op de wagen. Je kan deze dagen niet politiek correct genoeg zijn. Kijk maar naar onze Noorderburen. Daar schuiven ze mekaar ook de zwarte piet door. Een storm in een glas water of zand er over ? Soms moet je gewoon eens alles loslaten en domweg ondergaan. Go with the flow. Het laat je toe om alles in een ander perspectief te gaan zien. Letterlijk.

‘s Avonds foto’s gaan maken en krampachtig op zoek gaan naar ‘iets moois’ om te fotograferen. Hoe harder je probeert, hoe minder het lukt. Een beetje wat er gebeurt met zand in je gebalde vuist. Hoe harder je knijpt hoe vlugger het wegstroomt tussen je vingers. Uit het leven quoi.

Of ik in een filosofische bui ben ? Begot niet. Ik kijk naar buiten en het is koud, kil en winderig. Toch foto’s nemen en ergens diep weg verzonken hoor je het stemmetje : het lukt toch niet vandaag. Afdrukken dan maar. Tegen beter weten in. Thuis komen en zuchtend door je beelden ploegen en de leegte uit het beeld terug beleven. Schoorvoetend toegeven dat de foto dan toch iets losweekt bij jezelf. Reflectie, maar dan anders …

 

Leuven

 

Het bruggetje ? Dat heb je al hierboven. En om de zwaarmoedigheid te verdrijven, hieronder een recept dat altijd helpt. Wordt je ongelooflijk opgefokt van. Volumeknop op 10 en de pees er op. En zo zijn we terug aangekomen bij de titel van dit blogje …

 

 

Salut met de paraplu !

Tjerri

Oververhit …

Uitgebrand. Het klinkt als het gortdroge antwoord van Sir Arthur Harris op de vraag hoe Dresden er bij lag na operatie ‘Thunderclap‘. Het is eveneens iets dat een fotograaf niet wil zien als hij de belichtingscurves bekijkt van zijn foto’s.

Ik ga hier geen ellenlange boom opzetten over curves noch over dynamisch bereik maar enig houvast is hier wel op zijn plaats. Indien je ‘s nachts gebouwen fotografeert moet je lange belichtingstijden hanteren. Voordeel hiervan is dat je de donkere delen naar boven haalt. Een onmiskenbaar nadeel is dat je de belichte delen gaat overbelichten. Eén van de hoofdoorzaken ligt in het beperkt dynamisch bereik van de camera in vergelijking met dat van het menselijk oog. Het dynamisch bereik is de hoeveelheid helderheidswaarden tussen het lichtste punt en het donkerste punt van een scène.

Om je een idee te geven : de helderheidswaarde in normaal daglicht bedraagt ongeveer 100.000 : 1 (uitgedrukt in candela’s/vierkante meter) of ± 17 EV. EV staat voor Exposure Value, lees belichtingswaarde. Dit is een maat voor de belichting die een bepaalde situatie nodig heeft om een goed belichte foto te krijgen. Deze wordt berekend of hangt samen met een combinatie van de sluitertijd, diafragma en lichtgevoeligheid van de film/sensor (ISO). Men weet dat het menselijke oog maximaal 10.000 : 1 (± 14 EV) kan registreren. Een goede digitale camera (een Nikon D700 bv.) haalt een dikke 2.000 : 1 (± 12 EV). Kort door de bocht : je oog zal het beter doen dan je camera. Komt er nog bij dat je oog constant ‘schakelt’ tussen de verschillende belichtingen. Je iris is immers een nimmer rustend diafragma tenzij je geen hartslag meer hebt. Naar het fotografees vertaald : de batterij is plat.

Maar terug naar het dynamisch bereik. Je begrijpt direct dat je in de problemen komt om bepaalde scènes correct te belichten, vooral nachtscènes met kunstverlichting of zonnige scènes met schaduwpartijen. Enter HDR ofte High Dynamic Range. Voor eenzelfde scène maak je verschillende foto’s waarbij je de belichtingstijd verandert. Nadien leg je die softwarematig over mekaar en kan je zodoende het dynamisch bereik vergroten. Onderstaande foto is zo’n geval. Te veel kunstlicht en een donkere voorgrond. De foto is het resultaat van 3 overlappende foto’s : eentje ‘normaal’ belicht, eentje – 1 EV en eentje + 1 EV. Waarom in zwart-wit ? Welnu gebouwen of scènes verlicht met gasontladingslampen trekken op de – excuse my french – ballen. Net zoals die andere gasontladingen pikt het aan de ogen. Omzetten naar zwart-wit is dan een goed idee, maar naar analogie met de vorige zin heeft dit te maken met smaak, dewelke al eens durft te verschillen. Dankzij de HDR techniek haal je toch nog detail door de vensters heen naar boven en valt het contrast best te smaken. Massaal uitgebrande partijen kan je vermijden en je krijgt best nog een uitgebalanceerde foto.

Wat wel al eens durft fout gaan, doordat je de foto’s over mekaar legt, is een afname van de scherpte. Nogal wiedes, want je kan haast nooit op de pixel na de foto’s netjes op mekaar leggen. HDR foto’s vind je in alle kleuren en smaken maar subtiliteit is aangewezen want het wordt algauw te bombastisch.

 

 

Leuven-station

 

 

Het bruggetje ? Mrs. L. stond er op om dit er tegenaan te gooien. Relevantie met het bovenstaande : nihil buiten het feit dat je het doet nadenken. En liefst niet in zwart-wit …

 

 

Tsjauw !

Tjerri

Wees op tijd …

Wellicht dat u spontaan dacht dat ik een stukje aan ons openbaar vervoer zou wijden. Mis poes. Geen lijst met argumenten waarom er een Thalys vanuit Oostende naar Brussel boemelt met gemiddeld vier vertrekkende passagiers. Vandela kan dit met meer vuur en begeestering dan ondergetekende. Ik ga je ook niet vervelen met een gedetailleerde beschrijving waarom het 4 keer zo lang duurt om van bij mij thuis in Leuven station te geraken met trein en bus en me dit zegge en schrijve 4 keer minder kost aan brandstof voor mijn wagen dan aan tickets. Neen beste lezertjes, ik borduur voort op het thema ‘blauwe uurtje’ en de valkuilen voor de fotograaf.

Misschien heb je het al gemerkt maar dat ‘blauwe licht’ is niet zo zichtbaar voor het menselijke oog dan dat je wel zou wensen. Kinky stuff dus als je weinig tijd hebt en je wil die ene speciale foto maken. Maar niet getreurd, met ‘Tjerri’s blauwe uurtjes regel’ en een goede planning vermijd je afgekloven nagels of alopecie.

Planning is evident. Weet op voorhand waar je naar toe wil en verken het terrein ter plaatse zodat je weet waar je bijvoorbeeld je wagen kan achterlaten. Openbaar vervoer neem je op eigen risico. Raadpleeg ‘The Photographer’s Ephemeris’, Google Maps of Google Earth om hindernissen te spotten of betere plekken te ontdekken. Nu je weet dat de zon zich dient te bevinden tussen -6° en -4° tov de horizon kan je rustig berekenen wanneer je ter plaatse en klaar voor actie moet zijn.

Hieronder heb ik 3 foto’s staan genomen met een interval van zo’n drie kwartier tijd. Bij de eerste is de zon al onder. Bij de tweede zit de zon tussen 4° en 6° onder de horizon (blauw uurtje) en de derde is genomen bij een 8° onder de horizon.

Maar ik ging het ook over valkuilen hebben.

De eerste valkuil : de zon stond achter het gebouw bij de eerste foto. Het gebouw had dus moeten gefotografeerd worden bij zonsopgang ipv zonsondergang. Ik had echter geen idee waar ik die avond naar toe moest gaan anders had ik het wel geweten met het tooltje van TPE.

De tweede valkuil : belichting bij n° 2 en 3. Hier had ik geen rekening gehouden met de nogal straffe kunstverlichting van de gebouwen. Dit geeft uitgebrande vlekken. Bracketing en blending of HDR had hier op zijn plaats geweest. Een geval van trial and error.

De derde valkuil : hou het weer in het oog. Het weer zat niet me niet mee. Het regende en miezerde. Een deel van mijn foto’s zijn de mist ingegaan door flaring en ghosting tgv druppels op mijn lens.

Nu we weten hoe het niet moet ga ik ervan uit dat jullie door deductie nu weten hoe het wel moet. Graag gedaan !

 

 

Het bruggetje ? Niet voor gevoelige mensen of oren bestemd. Een subtiele hint naar mijn vriend Mr. C. om deze gasten te programmeren op Stage1800 editie 2015. En na het blauwe uurtje komt de … jawel, duisternis …

 

 

Cheers !

Tjerri

Bankencrisis …

De bankencrisis hoor ik u denken, wenkbrauwen netjes in tweeën geplooid en een frons op uw voorhoofd dat u doet voorkomen als een wifi netwerk op twee voeten. Banken en geld dus. Fotografie brengt je niet alleen in vervoering, het kost je ook handenvol geld en als je goed rondkijkt, hetgeen een tweede natuur is voor een goed fotograaf, zie je al eens een bankgebouw opduiken in het straat – euh – beeld. Of je met deze blog te lezen waar voor je geld krijgt moet ieder voor zich uitmaken.

Ieder onder ons een beetje vertrouwd met fotografie heeft al wel eens gehoord van het blauwe uurtje. Effe googlen en je krijgt al een aardig idee. Ben je in de war met de verschillende definities ? Geen probleem, niemand heeft een sluitend antwoord. Omdat ik niet te beroerd ben mijn duitje in de zak te doen, hierbij mijn eigenste definitie : ‘Blauw uurtje : uur van de dag waarop het blauwe licht het felste is’. Aha erlebnis ! ‘En wanneer is dat ?’ gillen jullie nu waarschijnlijk dolenthousiast in koor ? Welnu beste lezertjes, dat hangt er van af … Klaar ?

Laten we beginnen met ‘blauw licht’. De blauwe kleur van de lucht wordt veroorzaakt door het weerkaatsen van het licht binnen het ‘blauwe’ spectrum van het zonlicht in de atmosfeer. Ene John William Strutt (vergeet de S vooraan zijn familienaam niet), derde baron van Rayleigh, Brits natuurkundige en Nobelprijswinnaar, kreeg ooit de vinger achter dit fenomeen en sindsdien spreekt men van Rayleigh scattering. Onze vriend rekende ons voor dat de hoeveelheid verstrooid licht omgekeerd evenredig is met de vierde macht van de golflengte van het licht. Hieruit volgt dat licht met kortere golflengtes (blauw = 400 nm vs rood = 700 nm) zo’n 10 keer meer wordt verstrooid dan licht met grotere golflengtes. Begint er al een licht te branden ? Blauw of rood ?

Anyway, als de zon nog onder de horizon zit gaat het blauw al duchtig in het rond beginnen meppen met als resultaat : het blauw uurtje. Dit gezegd zijnde, het uurtje duurt geen 60 minuten. Op het internet wordt 50 minuten het meest aangehaald. Anderen stellen dat het blauwe uurtje de gehele burgerlijke schemering duurt dewelke begint vanaf dat de zon 6° onder de horizon staat tot zonsopgang of vanaf zonsondergang tot wanneer de zon 6° onder de horizon staat. Deze jongen zegt : ‘vergeet het !’.

Boude uitspraak ? Yup, maar daar ben ik voor gekend. Ga er zelf maar aan staan en zie zelf hoe lang het duurt. Een tien à 20 minuten, zeg maar 15 minuten gemiddeld. Hangt af van de luchtvervuiling, temperatuur, bewolking, dauwpunt, luchtdruk, breedtegraad (boven 70° gelden er andere regels), inclinatie aarde (seizoensgebonden) en de tijdsvereffening.

Voor diegenen die er nu al aan denken om hun polsen over te snijden met een bot mes : stop ! Het kan eenvoudiger met Tjerri’s blauwe uurtjes regel :

 

Des morgens begint het blauwe uurtje wanneer de zon 6° onder de horizon staat – begin van de burgerlijke schemering ofte civil twilight – en duurt tot de zon 4° onder de horizon staat. Naar analogie begint het blauwe uurtje des avonds wanneer de zon 4° onder de horizon zit tot het einde van de burgerlijke schemering ofte civil twilight, leze en schrijve 6° onder de horizon.

Ik kan me inbeelden dat jullie nu al heen en weer stuiteren van opwinding en dat de vraag ‘Waar vind ik de hoogte van de zon ?’ bestorven ligt op jullie lippen. Mag ik jullie verwijzen naar ‘The Photographer’s Ephemeris’. Meer moet dat niet zijn. Er zijn honderden sites die hetzelfde berekenen maar bovengenoemde site vind ik de meest praktische.

Nu we toch bezig zijn : het gouden uurtje of golden hour (let op : verwar hour niet met shower !) definieert ondergetekende als ‘de periode tussen het tijdstip dat de zon 4° onder de horizon staat en het tijdstip waarop de zon 6° boven de horizon staat’. Een tekening zegt alles (klik voor groter formaat) … Enne laat de giftige commentaren maar achterwege, mijn kroost wees er me ook al op, ik weet het, ik kan niet tekenen.

Ter info :

zon tussen 0° en -6° = burgerlijke schemering (civil twilight)
zon tussen -6° en -12° = nautische schemering (nautical twilight)
zon tussen -12° en -18° = astronomische schemering (astronomical twilight)

 


Blauwe uurtje

 

 

En zo ben ik via een ommetje beland bij de bankencrisis. Want tot slot van rekening betalen jij en ik ons blauw en gaan de schuldigen vrijuit. Niets nieuws onder de zon dus …

En neen, onderstaande foto heeft niets met het blauwe uurtje te maken maar ik vond de link wel leuk.

 

bankencrisis

Het bruggetje ? Als je zo ‘s avonds laat op stap bent met je haren in de wind. Nu ja, voor diegenen die er nog hebben …

 

 

Baai baai koeievlaai !

 

Tjerri

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 43 andere volgers