Feeds:
Berichten
Reacties

Landschap …

Maak eens een foto van een landschap. Met een fotozak vol moed, een camera en statief trok ik er gisteren op uit om een landschap op de gevoelige plaat – lees sensor – vast te leggen. Uitgangspunt en bijkomende vereiste was dat de opname moest gebeuren met een 50 mm lens. Ik herhaal : een 50 mm lens. Niet direct wat je zou verwachten om een landschap vast te leggen maar alla, het heeft wel iets. Schrijver dezes en part-time kalf van Mozes had dan nog zijn 50 mm lens thuis laten liggen. Terug naar huis rijden was geen optie wegens te ver. Gelukkig kon partner in crime Mr. M. uit zijn tas nog een 24-70 mm plukken dewelke je uiteraard kan vastpinnen op 50 mm. Of daaromtrent. En waarom een 50 mm hoor ik u denken, zachtjes het hoofd schuddend. Noem het gerust een oefening in kijken. Een 50 mm is hetgeen een mens ‘ziet’, de menselijke beeldhoek als het ware. Op een full frame wel te verstaan zo niet dien je een 35 mm op je crop camera te schroeven. En als ik zeg ‘menselijke beeldhoek’ moet je niet afkomen met ‘ja maar Marty Feldman’. Telt niet. Freddy Willockx telt trouwens ook niet mee.

Maar bon, een 50 mm en landschapsfotografie is niet echt een perfect huwelijk. Het is wel best spielerei om er een landschap mee te fotograferen en het leuk of interessant te maken. Een fotografische uitdaging zo u wil. Ik wil het best al verklappen. Deze jongen heeft de ‘Wedden dat ?’ verloren. Een avondje koukleumen was mijn deel. De interessante foto zal er een ander keertje komen uitgerold. Omdat ik er dan toch was en het dezer dagen nogal vlug donker wordt, heb ik puur voor de lol de instellingen van mijn cam mismeesterd. Het jongetje in mij. Je moet het niet mooi vinden. Ik doe het ook niet. Het beeld werd pas interessant toen ik de paddestoelen had opgesnoept die ik meebracht van mijn uitje. En nu allemaal tegelijk : ‘op een grote paddestoel, rood met witte stippen …’

 

 

Het bruggetje ? Paddestoelen, sprookjesbos, prinsessen, …

 

 

Tsjauw !

Tjerri

Koude douche …

De laatste dagen, weken en maanden kan je er niet omheen. Om die koude douche heen dan. Het internet of de nieuwe media zo u wil – euh – overspoelt ons met dit fenomeen. Maar je moet het niet altijd letterlijk nemen. De opstandige Schotten kregen vanochtend ook een koude douche te verwerken. Enkel de gerokte ‘bravehearts’ weliswaar. Waren ze gelijk klaarwakker en konden ze onmiddellijk aan de whiskey om hun nederlaag door te spoelen. De collaborateurs uit Westminster Palace waren dan al toe aan hun ochtendthee. Pink in de lucht I presume. Of hun voldane glimlach de eindrochel van de schotsgeruite independista begeleidt zal de toekomst uitwijzen. Ik gok op afstel. Soms moet je een stapje terugzetten om verder te kunnen springen. Nu is het uitkijken wat de Catalanen gaan doen.

Ondertussen is Mrs. L. ook niet aan de Ice Bucket Challenge ontsnapt. Het viel me pas achteraf op dat zij heimelijk ook voor de onafhankelijkheid van Schotland was. You can say what you want but that’s my girl …

 

 

The bridge ? Gepaster vond ik niet. Naar verluidt zit Sharleen aan de thee maar wie weet zet ze het op haar oude dag nog op een zuipen …

 

 

Fins a la victòria sempre ! (°)

El Tjé

 

(°) Catalaans voor ‘Hasta la victoria siempre !’ en ik twijfel niet dat u uw klassiekers kent …

Jan Blomqvist …

Jan Blomqvist, die bovenaan de affiche prijkte van de Elektronik Sunday, is geen Zweed. Hij is een Duitser. Voilà. Daarmee is dit ook duidelijk.

Geboren in de jaren ’80 is hij uitgegroeid tot een bekende Berlijnse soloartiest en bandleider. Met zijn dromerige zang en eenvoudige beats kan je Jan de uitvinder van de Concerttechno noemen. Hij en zijn band spelen dansbare electro-pop en als solo artiest maakt hij Clubsoul. De andere leden van zijn band zijn Christian Dammann (drummer), Felix Lehmann (pianist), en Ryan Mathiesen (lyrics).

Als kind heeft Jan nooit gehuild, enkel gezongen. Zijn hippie ouders vinden dit best goed en schenken hem zijn eerste gitaar. Hij ziet zichzelf eerder als een Mick Jagger dan als een Keith Richards en al vlug richt hij in Nedersaksen zijn eerste band op in een stacaravan .

Dan komt de Punkmuziek, muzikaal nogal destructief van aard en weinig opbouwend. De salarissen van de eerste optredens worden gelijk in een versterker geïnvesteerd. In de schoolband vind je hem niet terug, hij vindt de muziek – entschuldigen Sie meine Deutsch – Scheiße. Op zijn 21, als student luchtvaart-en ruimtevaarttechniek, ontmoet hij techno DJ’s. Hierdoor realiseert hij zich dat muziek maken ook een beroep kan zijn. Leraar worden is veel riskanter, zeker als je ‘s ochtends niet wilt opstaan. “

Overdag slaapt Jan en ‘s nachts wroet en zwoegt hij urenlang op zijn tracks. Hij klust bij als barman in het weekend en gaat op ‘studiereis’ naar Radiohead, Open Airs, Bar25, After Hours. Uiteindelijk breekt hij dan toch door door vast te houden aan zijn eigen formule : “Doorbreek de verveling in de clubs, breng het concertgevoel naar de dansvloer met eenvoudige zang en mini-verf beats. Ent de Rock’n Roll spirit op het clubgevoel, houd alles eenvoudig en het breng finesse aan in de details. “

En dan ontploft het : 2011 Fusion Show voor 3000 mensen, releases op Dantze en Stil vor Talent. 2012, het Rooftop Concert in Week-End. De YouTube-video werd een miljoen keer bekeken. 250 optredens in drie jaar. Jan herinnert ze zich nog allemaal : Moskou, Parijs, Istanbul, New York, Rome, Kopenhagen, Brussel, Amsterdam, Milaan, Athene, Boedapest, Beiroet, Tunis, Napels, Boekarest, Warschau, Zürich, Marseille, Montpellier, Thessaloniki, München, Wenen, Londen …

“En hoe klinkt het dan ?” hoor ik je vragen. Misschien kan je zijn sound het best omschrijven als een mix tussen Radiohead, Muse, Modi Bill, Staphan Bodzin en James Holden. Een perfect evenwicht tussen melancholie, melodieuze electro-pop en euforische minimalistische techno. Muziek is emotie en zeker bij elektronische muziek is het overbrengen van die emoties makkelijker wanneer je een warm en organisch geluid hanteert. Dat is trouwens misschien zelfs de essentie van deep-house. De sounds die hij gebruikt zijn 100% van zijn eigen hand en dienen als ondersteuning voor zijn kristalheldere stem. De combinatie is ronduit verbluffend en zorgt ervoor dat de muziek als totaalpakket simpelweg klopt, leeft en af is. De muziek is emotioneel, eerlijk, authentiek, verfrissend en met leuke details. Je kunt nooit weten of hij moest lachen of huilen. Als je twijfelt, moet je dansen.

Over zijn optreden op Stage1800 was iedereen het roerend eens. In drie woorden : FAN-TAS-TISCH. Van op het podium zag je een mensenzee meedeinen op de tonen van ‘Time Again‘, Something Says‘, ‘Ink‘, ‘Keep Control‘ of ‘Black Hole Nights‘, om er een paar te noemen. Het publiek schreeuwde zich schor na hun set van anderhalf uur en ze werden beloond met nog een paar bisnummers. Een zichtbaar opgetogen Jan liet optekenen dat het Vilvoordse publiek top was en wie ben ik om hem tegen te spreken.

Het tweedaagse festival zit er op en te horen aan de reacties van het talrijk opgekomen publiek – op TV spraken ze van 4.200 toeschouwers over twee dagen – was het een succes. De onuitgegeven formule, één dag R&R en de andere Elektronik, was een gok maar het was er eentje die de moeite heeft geloond. Dit schreeuwt om een vervolg en ik verheug me al op de editie 2015. Deze jongen zal bij leven en welzijn terug op post zijn …

 

 

Die Brücke ? Voor de headliner heb ik deze keer een video opgesnord …

 

 

So Gott will, bis zum nächsten Jahr !

Tjerri

Einmusik …

Ik zou hier verschillende grapjes kunnen maken rond de naam van deze dj maar schrijver dezes is gekend om zijn sérieux en we willen dat zo houden. Geen droog verslag – ‘dry’ zeggen ze in het Engels, ‘nein Ein !’ antwoorden wij dan gevat – maar de feiten ingekleurd met emoties … Wel hieraan dan. Einmusik, geboren Samuel Kinderman (° 6 oktober 1978 Bielefeld) is een Hamburgse muzikaal woelwater en sommigen kennen hem ook onder zijn andere pseudoniemen : Ophir Project, Syncopix of Seriously Tight. Gedurende 10 jaar speelde zijn leven zich af tussen studio’s, clubs, afterparty’s met koude thee of koffie en luchthavens. 10 jaren stoffige schoenen en endorfine rushes na een zoveelste set onder een brandende zon met een onbekende hotelkamer die op hem wachtte. 10 jaren sleuren met koffers en ondertussen nog eens verhuizen van Hamburg, waar hij opgroeide en het vak leerde, naar Berlijn alwaar hij zijn eigenste studio in zijn achtertuin neerpootte. Daar, in die studio, een pleister- en ontmoetingsplek voor vrienden en gelijkgezinden, krijgen zijn muzikale ideeën vorm en legt hij de basis van zijn live optredens tussen twee producties voor derden door. Geen wonder dat de verwachtingen hoog gespannen waren voor de set van deze succesvolle producer en live-act. Einmusik pakte uit met zijn typisch pittige nummers en kreeg iedereen mee op de golven van zijn recent werk waardoor hij op sublieme wijze oudere tracks doorheen mixte. Ik maak het kort : ‘Es war eine ganz tolle Zeit !’

 

 

Die Brücke ? 

 

Morgen de apotheose …

Tschüs !

Tjerri

Teenage Mutants …

Met Teenage Mutants, een DJ-Producer en one-man-show uit Mainz zijn we bij de Duitse Underground Techno, Deephouse en Indie Dance Scene beland. Oorspronkelijk gestart als duo kunnen we u gerust stellen dat er geen radioactieve schildpadden, haast geen pizza’s en zeker geen New Yorkse stormzaaiers mee gemoeid zijn. Met een herkenbare kolossale baslijn en wervelende beats recht uit hartje Rheinland, meer bepaald Mainz, heeft Teenage Mutants op korte tijd een ijzersterke reputatie opgebouwd. Live gooit Teenage Mutants niet alleen hoge ogen doorheen Europa maar worden live optredens met evenveel enthousiasme onthaald in Canada en de VS. Niet bewegen is geen optie en de geïoniseerde sets dwingen het publiek te dansen terwijl de muzikale Becquerel meter in het rood gaat. En dat is geen understatement. Geloof me vrij : Turtle Power Rules ! …

 

 

Die Brücke ? Electronic Pleasure meine Freundinnen und Freunde !

 

 

Bis zum nächsten Mal !

Tjerri

Nico Morano …

Na de gesmaakte set van Don Santos was het nu de beurt aan Nico Morano. Zo’n 33 lentes jong en met meer dan genoeg ervaring achter de kiezen dewelke hij opdeed in clubs zoals de Illusion, The Level, Club Lux en Magic. Zelfs een passage op Tomorrowland was zijn deel. Na 13 jaar als dj besloot hij dat de tijd rijp was om onderaan zijn visitekaartje ‘producer’ bij te pennen. Gepassioneerd door muziek is Nico Morano niet iemand die kan blijven stilstaan tijdens zijn sets van catchy melodieën en diepe sounds. Een rode draad die je terug vindt in zijn producties. Kortom, pure klasse van eigen bodem die weet hoe hij de liefde voor muziek kan overbrengen op een grote schare fans. Een deel van die fans was ondertussen al afgezakt naar het Bolwerk en de passie voor deep house tracks straalde niet alleen af van Nico maar vond zich eveneens een weg naar het publiek. ‘Coole shit’ mompelde ik tegen mijn collega fotograaf. En weg deinde ik …

 

 

Het bruggetje ? Gewoon Nico Morano …

 

 

Morgen komen de Duitsers. Jammer dat ze deze keer niet zo lang zijn gebleven dan 70 jaar geleden …

Baai baai koeievlaai !

Tjerri

Don Santos …

Nadat Rizz de spits had mogen afbijten kwam Don Santos (aka The Minimal Master en KetaLoco) aan de beurt. Als Leuvenaar geboren verspreide hij gedurende twee jaar op Mesiaanse wijze zijn muziek in Oost-Europa. Na een tweejarig verblijf in Polen keerde hij in 2009 terug naar onze contreien en belandde uiteindelijk in Meise. Omdat dj-en in de Plantentuin bij wet verboden is mochten wij hem dus verwelkomen in zijn achtertuin.

Men omschrijft hem als de wind, onvermoeibaar en komende uit de vier windstreken. Dankzij zijn niet aflatende reislust en zijn liefde voor muziek heeft hij zo al ontelbare plaatsen in Europa kunnen ontdekken. Zijn sound laat zich het best vatten als ‘peak time techno’ met een twist van minimale pompende tech-house. Nu gij … Ik kan me best inbeelden dat de man, die er al een paar keer bij was op Tomorrowland, niet echt onder de indruk was van het schaars opgekomen publiek, maar daar was tijdens zijn set weinig of niets van te merken. Integendeel zelfs. Met meesterlijke mixen zette hij de lijnen uit voor de rest van de dag en te horen en te zien aan de reacties van de aanwezigen konden die het optreden best smaken.

 

 

Het bruggetje ? Bolwerk = Château …

 

 

Hasta luego !

Tjerri

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 43 andere volgers