Feeds:
Berichten
Reacties

Zandstorm …

De titel dekt de lading wel niet maar alla. Dit laatste schrijf ik zonder hoofdletter en zonder -h achteraan. Ik kijk wel uit. Vooraleer je het weet zit het spel op de wagen. Je kan deze dagen niet politiek correct genoeg zijn. Kijk maar naar onze Noorderburen. Daar schuiven ze mekaar ook de zwarte piet door. Een storm in een glas water of zand er over ? Soms moet je gewoon eens alles loslaten en domweg ondergaan. Go with the flow. Het laat je toe om alles in een ander perspectief te gaan zien. Letterlijk.

‘s Avonds foto’s gaan maken en krampachtig op zoek gaan naar ‘iets moois’ om te fotograferen. Hoe harder je probeert, hoe minder het lukt. Een beetje wat er gebeurt met zand in je gebalde vuist. Hoe harder je knijpt hoe vlugger het wegstroomt tussen je vingers. Uit het leven quoi.

Of ik in een filosofische bui ben ? Begot niet. Ik kijk naar buiten en het is koud, kil en winderig. Toch foto’s nemen en ergens diep weg verzonken hoor je het stemmetje : het lukt toch niet vandaag. Afdrukken dan maar. Tegen beter weten in. Thuis komen en zuchtend door je beelden ploegen en de leegte uit het beeld terug beleven. Schoorvoetend toegeven dat de foto dan toch iets losweekt bij jezelf. Reflectie, maar dan anders …

 

Leuven

 

Het bruggetje ? Dat heb je al hierboven. En om de zwaarmoedigheid te verdrijven, hieronder een recept dat altijd helpt. Wordt je ongelooflijk opgefokt van. Volumeknop op 10 en de pees er op. En zo zijn we terug aangekomen bij de titel van dit blogje …

 

 

Salut met de paraplu !

Tjerri

Oververhit …

Uitgebrand. Het klinkt als het gortdroge antwoord van Sir Arthur Harris op de vraag hoe Dresden er bij lag na operatie ‘Thunderclap‘. Het is eveneens iets dat een fotograaf niet wil zien als hij de belichtingscurves bekijkt van zijn foto’s.

Ik ga hier geen ellenlange boom opzetten over curves noch over dynamisch bereik maar enig houvast is hier wel op zijn plaats. Indien je ‘s nachts gebouwen fotografeert moet je lange belichtingstijden hanteren. Voordeel hiervan is dat je de donkere delen naar boven haalt. Een onmiskenbaar nadeel is dat je de belichte delen gaat overbelichten. Eén van de hoofdoorzaken ligt in het beperkt dynamisch bereik van de camera in vergelijking met dat van het menselijk oog. Het dynamisch bereik is de hoeveelheid helderheidswaarden tussen het lichtste punt en het donkerste punt van een scène.

Om je een idee te geven : de helderheidswaarde in normaal daglicht bedraagt ongeveer 100.000 : 1 (uitgedrukt in candela’s/vierkante meter) of ± 17 EV. EV staat voor Exposure Value, lees belichtingswaarde. Dit is een maat voor de belichting die een bepaalde situatie nodig heeft om een goed belichte foto te krijgen. Deze wordt berekend of hangt samen met een combinatie van de sluitertijd, diafragma en lichtgevoeligheid van de film/sensor (ISO). Men weet dat het menselijke oog maximaal 10.000 : 1 (± 14 EV) kan registreren. Een goede digitale camera (een Nikon D700 bv.) haalt een dikke 2.000 : 1 (± 12 EV). Kort door de bocht : je oog zal het beter doen dan je camera. Komt er nog bij dat je oog constant ‘schakelt’ tussen de verschillende belichtingen. Je iris is immers een nimmer rustend diafragma tenzij je geen hartslag meer hebt. Naar het fotografees vertaald : de batterij is plat.

Maar terug naar het dynamisch bereik. Je begrijpt direct dat je in de problemen komt om bepaalde scènes correct te belichten, vooral nachtscènes met kunstverlichting of zonnige scènes met schaduwpartijen. Enter HDR ofte High Dynamic Range. Voor eenzelfde scène maak je verschillende foto’s waarbij je de belichtingstijd verandert. Nadien leg je die softwarematig over mekaar en kan je zodoende het dynamisch bereik vergroten. Onderstaande foto is zo’n geval. Te veel kunstlicht en een donkere voorgrond. De foto is het resultaat van 3 overlappende foto’s : eentje ‘normaal’ belicht, eentje – 1 EV en eentje + 1 EV. Waarom in zwart-wit ? Welnu gebouwen of scènes verlicht met gasontladingslampen trekken op de – excuse my french – ballen. Net zoals die andere gasontladingen pikt het aan de ogen. Omzetten naar zwart-wit is dan een goed idee, maar naar analogie met de vorige zin heeft dit te maken met smaak, dewelke al eens durft te verschillen. Dankzij de HDR techniek haal je toch nog detail door de vensters heen naar boven en valt het contrast best te smaken. Massaal uitgebrande partijen kan je vermijden en je krijgt best nog een uitgebalanceerde foto.

Wat wel al eens durft fout gaan, doordat je de foto’s over mekaar legt, is een afname van de scherpte. Nogal wiedes, want je kan haast nooit op de pixel na de foto’s netjes op mekaar leggen. HDR foto’s vind je in alle kleuren en smaken maar subtiliteit is aangewezen want het wordt algauw te bombastisch.

 

 

Leuven-station

 

 

Het bruggetje ? Mrs. L. stond er op om dit er tegenaan te gooien. Relevantie met het bovenstaande : nihil buiten het feit dat je het doet nadenken. En liefst niet in zwart-wit …

 

 

Tsjauw !

Tjerri

Wees op tijd …

Wellicht dat u spontaan dacht dat ik een stukje aan ons openbaar vervoer zou wijden. Mis poes. Geen lijst met argumenten waarom er een Thalys vanuit Oostende naar Brussel boemelt met gemiddeld vier vertrekkende passagiers. Vandela kan dit met meer vuur en begeestering dan ondergetekende. Ik ga je ook niet vervelen met een gedetailleerde beschrijving waarom het 4 keer zo lang duurt om van bij mij thuis in Leuven station te geraken met trein en bus en me dit zegge en schrijve 4 keer minder kost aan brandstof voor mijn wagen dan aan tickets. Neen beste lezertjes, ik borduur voort op het thema ‘blauwe uurtje’ en de valkuilen voor de fotograaf.

Misschien heb je het al gemerkt maar dat ‘blauwe licht’ is niet zo zichtbaar voor het menselijke oog dan dat je wel zou wensen. Kinky stuff dus als je weinig tijd hebt en je wil die ene speciale foto maken. Maar niet getreurd, met ‘Tjerri’s blauwe uurtjes regel’ en een goede planning vermijd je afgekloven nagels of alopecie.

Planning is evident. Weet op voorhand waar je naar toe wil en verken het terrein ter plaatse zodat je weet waar je bijvoorbeeld je wagen kan achterlaten. Openbaar vervoer neem je op eigen risico. Raadpleeg ‘The Photographer’s Ephemeris’, Google Maps of Google Earth om hindernissen te spotten of betere plekken te ontdekken. Nu je weet dat de zon zich dient te bevinden tussen -6° en -4° tov de horizon kan je rustig berekenen wanneer je ter plaatse en klaar voor actie moet zijn.

Hieronder heb ik 3 foto’s staan genomen met een interval van zo’n drie kwartier tijd. Bij de eerste is de zon al onder. Bij de tweede zit de zon tussen 4° en 6° onder de horizon (blauw uurtje) en de derde is genomen bij een 8° onder de horizon.

Maar ik ging het ook over valkuilen hebben.

De eerste valkuil : de zon stond achter het gebouw bij de eerste foto. Het gebouw had dus moeten gefotografeerd worden bij zonsopgang ipv zonsondergang. Ik had echter geen idee waar ik die avond naar toe moest gaan anders had ik het wel geweten met het tooltje van TPE.

De tweede valkuil : belichting bij n° 2 en 3. Hier had ik geen rekening gehouden met de nogal straffe kunstverlichting van de gebouwen. Dit geeft uitgebrande vlekken. Bracketing en blending of HDR had hier op zijn plaats geweest. Een geval van trial and error.

De derde valkuil : hou het weer in het oog. Het weer zat niet me niet mee. Het regende en miezerde. Een deel van mijn foto’s zijn de mist ingegaan door flaring en ghosting tgv druppels op mijn lens.

Nu we weten hoe het niet moet ga ik ervan uit dat jullie door deductie nu weten hoe het wel moet. Graag gedaan !

 

 

Het bruggetje ? Niet voor gevoelige mensen of oren bestemd. Een subtiele hint naar mijn vriend Mr. C. om deze gasten te programmeren op Stage1800 editie 2015. En na het blauwe uurtje komt de … jawel, duisternis …

 

 

Cheers !

Tjerri

Bankencrisis …

De bankencrisis hoor ik u denken, wenkbrauwen netjes in tweeën geplooid en een frons op uw voorhoofd dat u doet voorkomen als een wifi netwerk op twee voeten. Banken en geld dus. Fotografie brengt je niet alleen in vervoering, het kost je ook handenvol geld en als je goed rondkijkt, hetgeen een tweede natuur is voor een goed fotograaf, zie je al eens een bankgebouw opduiken in het straat – euh – beeld. Of je met deze blog te lezen waar voor je geld krijgt moet ieder voor zich uitmaken.

Ieder onder ons een beetje vertrouwd met fotografie heeft al wel eens gehoord van het blauwe uurtje. Effe googlen en je krijgt al een aardig idee. Ben je in de war met de verschillende definities ? Geen probleem, niemand heeft een sluitend antwoord. Omdat ik niet te beroerd ben mijn duitje in de zak te doen, hierbij mijn eigenste definitie : ‘Blauw uurtje : uur van de dag waarop het blauwe licht het felste is’. Aha erlebnis ! ‘En wanneer is dat ?’ gillen jullie nu waarschijnlijk dolenthousiast in koor ? Welnu beste lezertjes, dat hangt er van af … Klaar ?

Laten we beginnen met ‘blauw licht’. De blauwe kleur van de lucht wordt veroorzaakt door het weerkaatsen van het licht binnen het ‘blauwe’ spectrum van het zonlicht in de atmosfeer. Ene John William Strutt (vergeet de S vooraan zijn familienaam niet), derde baron van Rayleigh, Brits natuurkundige en Nobelprijswinnaar, kreeg ooit de vinger achter dit fenomeen en sindsdien spreekt men van Rayleigh scattering. Onze vriend rekende ons voor dat de hoeveelheid verstrooid licht omgekeerd evenredig is met de vierde macht van de golflengte van het licht. Hieruit volgt dat licht met kortere golflengtes (blauw = 400 nm vs rood = 700 nm) zo’n 10 keer meer wordt verstrooid dan licht met grotere golflengtes. Begint er al een licht te branden ? Blauw of rood ?

Anyway, als de zon nog onder de horizon zit gaat het blauw al duchtig in het rond beginnen meppen met als resultaat : het blauw uurtje. Dit gezegd zijnde, het uurtje duurt geen 60 minuten. Op het internet wordt 50 minuten het meest aangehaald. Anderen stellen dat het blauwe uurtje de gehele burgerlijke schemering duurt dewelke begint vanaf dat de zon 6° onder de horizon staat tot zonsopgang of vanaf zonsondergang tot wanneer de zon 6° onder de horizon staat. Deze jongen zegt : ‘vergeet het !’.

Boude uitspraak ? Yup, maar daar ben ik voor gekend. Ga er zelf maar aan staan en zie zelf hoe lang het duurt. Een tien à 20 minuten, zeg maar 15 minuten gemiddeld. Hangt af van de luchtvervuiling, temperatuur, bewolking, dauwpunt, luchtdruk, breedtegraad (boven 70° gelden er andere regels), inclinatie aarde (seizoensgebonden) en de tijdsvereffening.

Voor diegenen die er nu al aan denken om hun polsen over te snijden met een bot mes : stop ! Het kan eenvoudiger met Tjerri’s blauwe uurtjes regel :

 

Des morgens begint het blauwe uurtje wanneer de zon 6° onder de horizon staat – begin van de burgerlijke schemering ofte civil twilight – en duurt tot de zon 4° onder de horizon staat. Naar analogie begint het blauwe uurtje des avonds wanneer de zon 4° onder de horizon zit tot het einde van de burgerlijke schemering ofte civil twilight, leze en schrijve 6° onder de horizon.

Ik kan me inbeelden dat jullie nu al heen en weer stuiteren van opwinding en dat de vraag ‘Waar vind ik de hoogte van de zon ?’ bestorven ligt op jullie lippen. Mag ik jullie verwijzen naar ‘The Photographer’s Ephemeris’. Meer moet dat niet zijn. Er zijn honderden sites die hetzelfde berekenen maar bovengenoemde site vind ik de meest praktische.

Nu we toch bezig zijn : het gouden uurtje of golden hour (let op : verwar hour niet met shower !) definieert ondergetekende als ‘de periode tussen het tijdstip dat de zon 4° onder de horizon staat en het tijdstip waarop de zon 6° boven de horizon staat’. Een tekening zegt alles (klik voor groter formaat) … Enne laat de giftige commentaren maar achterwege, mijn kroost wees er me ook al op, ik weet het, ik kan niet tekenen.

Ter info :

zon tussen 0° en -6° = burgerlijke schemering (civil twilight)
zon tussen -6° en -12° = nautische schemering (nautical twilight)
zon tussen -12° en -18° = astronomische schemering (astronomical twilight)

 


Blauwe uurtje

 

 

En zo ben ik via een ommetje beland bij de bankencrisis. Want tot slot van rekening betalen jij en ik ons blauw en gaan de schuldigen vrijuit. Niets nieuws onder de zon dus …

En neen, onderstaande foto heeft niets met het blauwe uurtje te maken maar ik vond de link wel leuk.

 

bankencrisis

Het bruggetje ? Als je zo ‘s avonds laat op stap bent met je haren in de wind. Nu ja, voor diegenen die er nog hebben …

 

 

Baai baai koeievlaai !

 

Tjerri

 

Landschap …

Maak eens een foto van een landschap. Met een fotozak vol moed, een camera en statief trok ik er gisteren op uit om een landschap op de gevoelige plaat – lees sensor – vast te leggen. Uitgangspunt en bijkomende vereiste was dat de opname moest gebeuren met een 50 mm lens. Ik herhaal : een 50 mm lens. Niet direct wat je zou verwachten om een landschap vast te leggen maar alla, het heeft wel iets. Schrijver dezes en part-time kalf van Mozes had dan nog zijn 50 mm lens thuis laten liggen. Terug naar huis rijden was geen optie wegens te ver. Gelukkig kon partner in crime Mr. M. uit zijn tas nog een 24-70 mm plukken dewelke je uiteraard kan vastpinnen op 50 mm. Of daaromtrent. En waarom een 50 mm hoor ik u denken, zachtjes het hoofd schuddend. Noem het gerust een oefening in kijken. Een 50 mm is hetgeen een mens ‘ziet’, de menselijke beeldhoek als het ware. Op een full frame wel te verstaan zo niet dien je een 35 mm op je crop camera te schroeven. En als ik zeg ‘menselijke beeldhoek’ moet je niet afkomen met ‘ja maar Marty Feldman’. Telt niet. Freddy Willockx telt trouwens ook niet mee.

Maar bon, een 50 mm en landschapsfotografie is niet echt een perfect huwelijk. Het is wel best spielerei om er een landschap mee te fotograferen en het leuk of interessant te maken. Een fotografische uitdaging zo u wil. Ik wil het best al verklappen. Deze jongen heeft de ‘Wedden dat ?’ verloren. Een avondje koukleumen was mijn deel. De interessante foto zal er een ander keertje komen uitgerold. Omdat ik er dan toch was en het dezer dagen nogal vlug donker wordt, heb ik puur voor de lol de instellingen van mijn cam mismeesterd. Het jongetje in mij. Je moet het niet mooi vinden. Ik doe het ook niet. Het beeld werd pas interessant toen ik de paddestoelen had opgesnoept die ik meebracht van mijn uitje. En nu allemaal tegelijk : ‘op een grote paddestoel, rood met witte stippen …’

 

 

Het bruggetje ? Paddestoelen, sprookjesbos, prinsessen, …

 

 

Tsjauw !

Tjerri

Koude douche …

De laatste dagen, weken en maanden kan je er niet omheen. Om die koude douche heen dan. Het internet of de nieuwe media zo u wil – euh – overspoelt ons met dit fenomeen. Maar je moet het niet altijd letterlijk nemen. De opstandige Schotten kregen vanochtend ook een koude douche te verwerken. Enkel de gerokte ‘bravehearts’ weliswaar. Waren ze gelijk klaarwakker en konden ze onmiddellijk aan de whiskey om hun nederlaag door te spoelen. De collaborateurs uit Westminster Palace waren dan al toe aan hun ochtendthee. Pink in de lucht I presume. Of hun voldane glimlach de eindrochel van de schotsgeruite independista begeleidt zal de toekomst uitwijzen. Ik gok op afstel. Soms moet je een stapje terugzetten om verder te kunnen springen. Nu is het uitkijken wat de Catalanen gaan doen.

Ondertussen is Mrs. L. ook niet aan de Ice Bucket Challenge ontsnapt. Het viel me pas achteraf op dat zij heimelijk ook voor de onafhankelijkheid van Schotland was. You can say what you want but that’s my girl …

 

 

The bridge ? Gepaster vond ik niet. Naar verluidt zit Sharleen aan de thee maar wie weet zet ze het op haar oude dag nog op een zuipen …

 

 

Fins a la victòria sempre ! (°)

El Tjé

 

(°) Catalaans voor ‘Hasta la victoria siempre !’ en ik twijfel niet dat u uw klassiekers kent …

Jan Blomqvist …

Jan Blomqvist, die bovenaan de affiche prijkte van de Elektronik Sunday, is geen Zweed. Hij is een Duitser. Voilà. Daarmee is dit ook duidelijk.

Geboren in de jaren ’80 is hij uitgegroeid tot een bekende Berlijnse soloartiest en bandleider. Met zijn dromerige zang en eenvoudige beats kan je Jan de uitvinder van de Concerttechno noemen. Hij en zijn band spelen dansbare electro-pop en als solo artiest maakt hij Clubsoul. De andere leden van zijn band zijn Christian Dammann (drummer), Felix Lehmann (pianist), en Ryan Mathiesen (lyrics).

Als kind heeft Jan nooit gehuild, enkel gezongen. Zijn hippie ouders vinden dit best goed en schenken hem zijn eerste gitaar. Hij ziet zichzelf eerder als een Mick Jagger dan als een Keith Richards en al vlug richt hij in Nedersaksen zijn eerste band op in een stacaravan .

Dan komt de Punkmuziek, muzikaal nogal destructief van aard en weinig opbouwend. De salarissen van de eerste optredens worden gelijk in een versterker geïnvesteerd. In de schoolband vind je hem niet terug, hij vindt de muziek – entschuldigen Sie meine Deutsch – Scheiße. Op zijn 21, als student luchtvaart-en ruimtevaarttechniek, ontmoet hij techno DJ’s. Hierdoor realiseert hij zich dat muziek maken ook een beroep kan zijn. Leraar worden is veel riskanter, zeker als je ‘s ochtends niet wilt opstaan. “

Overdag slaapt Jan en ‘s nachts wroet en zwoegt hij urenlang op zijn tracks. Hij klust bij als barman in het weekend en gaat op ‘studiereis’ naar Radiohead, Open Airs, Bar25, After Hours. Uiteindelijk breekt hij dan toch door door vast te houden aan zijn eigen formule : “Doorbreek de verveling in de clubs, breng het concertgevoel naar de dansvloer met eenvoudige zang en mini-verf beats. Ent de Rock’n Roll spirit op het clubgevoel, houd alles eenvoudig en het breng finesse aan in de details. “

En dan ontploft het : 2011 Fusion Show voor 3000 mensen, releases op Dantze en Stil vor Talent. 2012, het Rooftop Concert in Week-End. De YouTube-video werd een miljoen keer bekeken. 250 optredens in drie jaar. Jan herinnert ze zich nog allemaal : Moskou, Parijs, Istanbul, New York, Rome, Kopenhagen, Brussel, Amsterdam, Milaan, Athene, Boedapest, Beiroet, Tunis, Napels, Boekarest, Warschau, Zürich, Marseille, Montpellier, Thessaloniki, München, Wenen, Londen …

“En hoe klinkt het dan ?” hoor ik je vragen. Misschien kan je zijn sound het best omschrijven als een mix tussen Radiohead, Muse, Modi Bill, Staphan Bodzin en James Holden. Een perfect evenwicht tussen melancholie, melodieuze electro-pop en euforische minimalistische techno. Muziek is emotie en zeker bij elektronische muziek is het overbrengen van die emoties makkelijker wanneer je een warm en organisch geluid hanteert. Dat is trouwens misschien zelfs de essentie van deep-house. De sounds die hij gebruikt zijn 100% van zijn eigen hand en dienen als ondersteuning voor zijn kristalheldere stem. De combinatie is ronduit verbluffend en zorgt ervoor dat de muziek als totaalpakket simpelweg klopt, leeft en af is. De muziek is emotioneel, eerlijk, authentiek, verfrissend en met leuke details. Je kunt nooit weten of hij moest lachen of huilen. Als je twijfelt, moet je dansen.

Over zijn optreden op Stage1800 was iedereen het roerend eens. In drie woorden : FAN-TAS-TISCH. Van op het podium zag je een mensenzee meedeinen op de tonen van ‘Time Again‘, Something Says‘, ‘Ink‘, ‘Keep Control‘ of ‘Black Hole Nights‘, om er een paar te noemen. Het publiek schreeuwde zich schor na hun set van anderhalf uur en ze werden beloond met nog een paar bisnummers. Een zichtbaar opgetogen Jan liet optekenen dat het Vilvoordse publiek top was en wie ben ik om hem tegen te spreken.

Het tweedaagse festival zit er op en te horen aan de reacties van het talrijk opgekomen publiek – op TV spraken ze van 4.200 toeschouwers over twee dagen – was het een succes. De onuitgegeven formule, één dag R&R en de andere Elektronik, was een gok maar het was er eentje die de moeite heeft geloond. Dit schreeuwt om een vervolg en ik verheug me al op de editie 2015. Deze jongen zal bij leven en welzijn terug op post zijn …

 

 

Die Brücke ? Voor de headliner heb ik deze keer een video opgesnord …

 

 

So Gott will, bis zum nächsten Jahr !

Tjerri

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 43 andere volgers