Een avondje aan het CVO … Opdracht was simpel : fotografeer iets dat doorschijnend is. Productfotografie quoi. De brainstorm sessie bracht ons soelaas in de vorm van een fles Absolut Vodka. De immer charmante F. had zelfs voor een aquarium gezorgd. Waar Nemo momenteel verblijft is een goed bewaard geheim. Kwade tongen beweren dat hij op sterk water staat maar dat wordt in regeringskringen noch ontkend noch bevestigd. Als ik het weet horen jullie het als eerste.
Technisch : kat in ‘t bakkie zoals onze noorderburen plegen te zeggen. Nemo’s biotoop halfvol, een koordje aan de fles en spetteren maar. Enne de belichting hoor ik u denken. Juist. Eén grote softbox achter het aquarium en een reflectiescherm erboven. Verbaasd ? Je had ons gezicht dan moeten zien nadat we al 4 spots erbij hadden gesleurd en geen resultaat boekten. Eenvoud siert. Of belicht zo u wil. KISS. Keep it simpel stupid. Alweer iets geleerd.
Oh ja, als je het al zou proberen thuis, zorg dan voor een hele boel tissues of doe het in je garage. Er komt wat nattigheid bij kijken.
Het bruggetje. Nu ja, ik ben verplicht aan mijn PS skills te sleutelen met het oog op een geslaagd jaar. Ze zijn daar niet mals aan ‘t CVO. Je kan rustig stellen dat ik nog groen ben achter mijn oren voor wat betreft photoshop.
Als je op een sportevenement bent en je foto’s neemt van de actie en de atleten kan je best ook eens naar de tribune kijken. Levert leuke kiekjes op. Zoals deze …
‘t Bruggetje ? Hmm, gewoon eens een bangelijk goed nummer. Live dan nog wel. Kippenvel …
Die van de kievitten wel te verstaan. Belofte maakt schuld. ‘t Zijn er wel een paar in één keer dus ‘k heb ze in een galerijtje geplaatst om de blog overzichtelijk te houden. Klikken en doorklikken dus.
De match ? Wel die was aanzienlijk spannender dan bij hun volwassen versies. Gelijk opgaand en golvend spel. Inzet, verbeten trekken achter hun traliewerk of full face mask, vallen en opstaan. Kortom, leuk om te zien. Jeugdig enthousiasme op 8 wieltjes met de nodige grinta. De aandachtige kijker herkent zeker in de scheids, de eerder genoemde nummer 87 van vorige posts.
In zoverre dat een leek als ik het kon inschatten hebben de jonkies het zonder zijn hulp tot een overwinning geschopt – euh – geslagen.
Aanstormend talent dus of een wissel op de toekomst …
Le petit pont ? Wel ik dacht eerst aan ‘Winds of Change’ maar vond dat etwas te mak voor hun getoonde inzet. Ben terug gaan struinen in de archieven op zoek naar een meer gepast nummer en kwam – uiteraard – uit op onderstaand nummer. Zouden ze moeten draaien vooraleer ze de kleedkamer uit komen. Adrenaline gegarandeerd ! Als je héél aandachtig kijkt (02:24) zie je ondergetekende voorbij komen hossen. Amechtig Mrs. C. afschermend in de mushpit. Nog nooit zo blij geweest met mijn veiligheidsschoenen op een concert …
Je kan ‘em zelfs eerst aanklikken en daarna pas naar de fotogalerij doorklikken. Dat geeft net dat ietsje ‘je ne sais quoi’ meer punch aan de beelden. Enjoy !
Tsjauw !
Tjerri
(°) wie mij een correcte Engelse vertaling kan geven voor kuiken : één adres. Post gewoon een reactie hieronder met het juiste antwoord. Ik geraak niet verder dan “chicken”.
En dan hieronder een paar actiefoto’s van de wedstrijd. Of hoe je strijdend ten onder gaat maar met opgeheven hoofd het veld kan verlaten. Go Lapwings … Go !
Het bruggetje ? Ondertussen maakt S. uit D. thuis een tussenstop om krachten op te doen vooraleer een legertje chirurgen zich vrijdag gaat uitleven op zijn botten. Maak zelf maar een zin met : huis, pijn en rond springen …
Jullie hebben enkel nog de foto’s te goed van de kuikens van de kievitten. Komen er eerstdaags aan …
Sommige scherpe geesten lieten me weten dat het akelig stil was rond het vervolg van de gevleugelde inline hockeyers. Klopt. Ondergetekende is na de die bewuste wedstrijd thuisgekomen met een lelijk opgezwollen voet. Om het verhaal kort te houden : het eindigde met helse pijnen, ziekenhuis en allerlei ontsteking- en andere remmers. Blij toe dat mijn voet ellende achter de rug is …
Schets mijn verbazing toen ik S. uit D. kont deed van mijn verhaal en in plaats van een “och arme” een “ik ook … maar dan erger” te horen kreeg.
Yup de nummer 87 is afgelopen zondag tijdens de wedstrijd ongelukkig ten val gekomen en kan het voor minstens 3 maanden schudden. Met dubbele beenbreuken lacht men niet mijnheer.
De volgende foto’s zijn er om hem een hart onder de riem te steken. Een eresaluut aan een Lapwing met een gebroken vleugel …
I''l be back ...
Het bruggetje ? Hier kan er maar ééntje op zijn plaats zijn. Dè sporthymne bij uitstek. Number 87, this one is for you …
Ik ben er zeker van dat S. deze klap wel te boven komt. Binnen een paar maand kunnen we er om lachen. Met een pint in de hand …
Je leest het goed : Lapwings ! Hoe ik bij de kievitten kom ? Welnu ene S. uit D., een compagnon de route sinds mensenheugenis (alhoewel in alcohol gemarineerde hersenen al eens details durven vergeten) had me al een paar keer gepord om een wedstrijd te komen vastleggen op de gevoelige plaat. Euh, sensor. Een wedstrijd dus. Inline hockey. Anyone ?
Nu ik kan best wel overweg op 8 kleine wieltjes maar hockey ? Omdat van uitstel afstel komt ben ik dan zondag afgezakt naar de arena van de Lapwings uit Duffel. Die traden aan tegen de Sportiek Spins uit Brasschaat. Over de einduitslag ga ik het even niet hebben, de Lapwing gingen de boot in, maar hieronder vind je een drieluikje die ze bij de Lapwings kunnen inkaderen. Uit het boekje als het ware : hoe maak ik een doelpunt …
Condities om te fotograferen ? Belabberd … Kunstlicht met onstabiele kleurtemperatuur (verschilde van lamp tot lamp !) en uiteraard veel te weinig licht. Al een geluk dat ik met een D700 op stap was. Daar een 70-200 f2.8 op en je komt al een heel eind. Enjoy !
Het bruggetje ? Inline hockey is niet voor watjes. Neem het van me aan … Komt aardig wat testosteron aan te pas. Who’s the king ? Let op het shirt en zoek de zeven verschillen …
Er komen er nog een paar maar de postprocessing is etwas tijdrovend (ruis ! kleurenmanagement …)
Vandaag naar een receptie geweest ter ere van mijn collega, Mr. F.
Omdat ik hem zeer kan smaken, zowel als collega als vriend, nam ik graag de taak ter harte om een paar herinneringen vast te leggen.
Hou zee mijn vriend, geniet van een welverdiend pensioen en je familie. Enne … profiteer ervan om je verder te verdiepen in de fotografie.
Hieronder kunnen jullie de foto’s bewonderen die de vruchten zijn van onze noeste arbeid diep in het binnenste van onze aardkloot. Lees voorgaande zin nog ‘ns en je mag van mij zachtjes het hoofd schudden bij het lezen van zoveel pathetiek.
De foto’s dus. Moet het nog gezegd dat alles bij volledige donkerte werd verwezenlijkt ? Technische problemen kwamen nogal vlug aan de oppervlakte (pun intended) drijven. Zoals daar zijn, hoe stel ik mijn flashes in ? Trial en error want mijn lichtmeter van een paar honderden euro’s liet ik bewust in de zak zitten omdat ik de omgevingscondities niet vertrouwde. Al ons materiaal bleek al vlug onder het smeer van natte klei te zitten. Statieven stonden kniehoog in het water. Flashes botsten tegen de wand aan … Kortom, het was een enduro wedstrijd voor ons materiaal. Dus eerst op goed geluk de flashes neerpoten, inschieten, intensiteiten aanpassen, statieven opnieuw verplaatsen, … De grootste hindernis echter was het scherpstellen. Voor relatief lange afstanden moest één van ons met een high beam pillamp de rotswand oplichten, manueel scherpstellen, licht uit en afdrukken. Niet echt comfortabel werken maar het was de enige manier. Ik vind dat er een paar mooie foto’s uit zijn gekomen en we hebben ons rot geamuseerd tijdens de vier (sic !) uur dat we in de grotten zijn geweest. ‘s Avonds héél goed geslapen. Mr. M. etwas minder door de pijn van zijn val bij de eindklim uit de grot (zie laatste foto). Inmiddels puur ik nog steeds genot uit het vaststaand feit dat er nooit eerder daar op die plaats op professionele wijze foto’s zijn genomen. Enne, moet het worden gezegd, we hebben ook van de bron zelf gedronken. Koud en puur mineraal water vooraleer het verwordt tot een lekker bier … Schol !
Het prille begin ...
Grillige rotspatronen met nissen ...
Ondergronds kleurenpalet ...
De perfecte wandeling : gebukt door water zonder licht en keien onder je voeten ...
De "betere" stukken ...
Hoe een fotograaf lijden kan ...
Het bruggetje dan maar ? Een bron wordt een beekje, een riviertje om als stroom uit te monden in de zee of meer. En met de wintersneeuw voor de deur …
