Als ik me de moderne wiskunde nog kan herinneren en, wie weet, correct toepas, is Mrs. Z. er binnen twee dagen van af. Mrs. L. ook. Daalt meteen ook de concentratie van het stresshormoon bij Mrs. C. Die daling is dan weer recht evenredig met de daling van mijn bloeddruk. Om dit laatste te kunnen plaatsen dien je dus te hebben opgelet in de lessen wiskunde, fysica en biologie. Zo motiveer ik mijn kroost dus ook. Fijn voor jou hoor ik u nu denken, een mompelend lezertje niet te na gesproken, die kan je namelijk horen.
Je merkt het, het is bijna tijd dat het gedaan is. Mijn gedachten zijn net een roestvrije stalen bal in een flipperkast. Noem mij maar Pin Ball Wizzard. En Ball met een “L” niet met een “D” aan het einde. Ik voelde de witzen al aan komen vliegen.
De laatste twee dus uit mijn eindwerk. Vrij onderwerp. Nummer één : eenzaamheid. Nummer twee : vijftig tinten grijs. De link tussen de twee is er volledig toevallig gekomen maar je kan de foto’s zonder moeite naast mekaar leggen en toch een causaal verband ontdekken. Laat de fantasie maar de vrije loop. Doet “ze” ook in vijftig tinten. Over “hem” zullen we het maar niet hebben.
We zijn er bijna. Maar nog niet helemaal … De laatste rechte lijn is ingezet. Ik ben ondertussen aanbeland bij de twee zwart-witjes die ik indiende. Binaire architectuur als het ware.
Ze britsch ? De examens zijn een zwaar kruis om te dragen …
Hehe, gisteren zaterdag, om effe te chillen, een workshop “collodiumfotografie” gevolgd. Qua intensiteit kon het tellen. Van 10:00 uur tot 21:00 uur ! En dan hebben we nog geen poot moeten uitsteken om alles voor te bereiden noch alles op te ruimen. Elf (!) uur om te fotograferen, chemicaliën te mengen, aan te brengen, te poseren, te flaneren, enfin ge had er moeten bij zijn. En dat allemaal met camera’s en lenzen uit de jaren ’80. Achttienhonderd wel te verstaan. Puur goud in je handen ! Waarom deze intro ? Welnu ik heb ook mijn “rapport” en mijn foto’s terug. Geen punten in het laatste jaar. Bummer. Met vrucht geslaagd is dus een eufemisme “ge zijt er door” … Maar toch waren de commentaren meer dan behoorlijk goed. Vooral mijn proefwerk over architectuur viel in de smaak. Maar dat is voor later. Net zoals het natte platen verhaal. Dat wordt een boek op zich. Hieronder de twee volgende foto’s. Eentje is voor 2/3 een weerspiegeling en de tweede is een gang met veranderende kleuren. Mrs. C. stond model … Enjoy !
Het bruggetje ? Met de laatste foto in gedachten en de nieuwe van de Thin White Duke in de CD speler is er gewoon geen andere link te bedenken …
Na de ‘oefs’ van gisterenmiddag ontwaakt men hier vandaag iets minder gestresseerd dan tijdens de week. Nog een weekje en dan barst het feest hier los. En dan ? Wel dan wordt het bang uitkijken voor sommigen naar de uitslag, naar de vrucht van hun inspanningen.
Terwijl je uitkijkt naar het verlossende bundeltje met cijfers, genoegzaam bekend onder de noemer ‘rapport’, kan je al effe kijken naar de twee volgende kiekjes uit ‘Architectuur & weerspiegeling’. Iemand moet het doen nietwaar ? …
Oh ja, vooral de eerste foto vergt een inspanning om een grappig detail op te merken. Maar net omwille van dat detail maakte ik dan ook de foto (tip : klik op de foto om ze iets groter te bekijken).
Het bruggetje ? Bwa, met een beetje geluk ontdek je wel het detail in foto 1 …
Deze middag zullen er een paar ‘oefs’ hier te lande te horen zijn. De eerste week examens zit er voor oa. Mrs. Z. en Mrs. L. op. Vandaag nog door een paar duidelijke en minder duidelijke Franse opgaven ploegen en het examen over de taal van Molière is ook alweer achter de rug. De ‘je vous passé composé et soutien George’ kan dan weer geklasseerd worden onder ‘fait accompli’. Je pousse – ‘ik duim’ voor diegenen die niet beslagen zijn op het Franse ijs – voor mijn ukken.
Omdat dit een fotografie blog is kan je je ogen ook nog even laten dwalen over onderstaande beelden uit mijn eindwerk ‘Architectuur & weerspiegeling’.
Le petit pont ? Rechte lijnen die weerspiegeld worden …
‘A la porcelaine !’ (tot de volgende keer) of ‘Ooievaar !’ (tot ziens) zo u wil.
Examens … Pfff, wie herinnert zich nog die afgrijselijke periode waarbij steevast het beeld opduikt van jezelf badend in het zweet – het is blijkbaar àltijd te warm tijdens de examens ! – terwijl je die torenhoge stapel cursussen doorploegt ? Tijdens het blokverlof groeit die stapel organisch terwijl het zelfvertrouwen wegsmelt als sneeuw voor de zon. Je nipt vertwijfelend nog eens aan een drankje, diep zuchtend alweer een bladzijde omdraaiend. De enige troostende gedachte maakt een sprong naar de volgende maand, de schoolvakantie. Mrs. Z. en Mrs. L. in iets mindere mate zijn er nu ook middenin beland. Kromgebogen over hun bureautje, aantekeningen gevangen in een kegel van kunstlicht dat uit een lampje komt.
Deze jongen is er al van af. Eindwerkje netjes uitgetypt, ingebonden en afgegeven. Twaalf foto’s uitgeprint op 30 x 20 cm en gekleefd op een professioneel uitziende drager. Blijkbaar was de jury overtuigd van mijn kunnen want de verlossende boodschap “met vrucht geslaagd” kwam al gauw via de virtuele postbus binnen gewaaid. Op de punten is het nog effe wachten tot zaterdag. Ondertussen maak ik jullie al deelgenoot van mijn ingeleverde werk : “Architectuur & weerspiegeling”. Ahum … Je krijgt ze alle twaalf voor de kiezen verspreid over meerde blogpostjes. Sommigen zijn al de revue gepasseerd maar alla, ik vind ze nog altijd boeiend genoeg om er nog eens naar te kijken. Ik heb zelf al deze eigenste blog aangepast en je kan nu doorklikken bovenaan naar mijn album. ‘t Is nog maar een begin en zoals je weet is elk begin moeilijk. Enfin ik hoor de commentaren wel …
En nu ga ik Mrs. Z. nog een drankje aanbieden. Ze heeft het verdiend …
Brugje ? Om Mrs. C. en Mrs. L. een hart onder de riem te steken. Ik word er ste-ke-zot van, maar ‘t is voor een goed doel. Ik durf te wedden dat je zelf stiekem probeert om het trucje na te doen. Bonne chance ! …
Voilà ! Dit moest er effe uit. Klasseer het voor mijn part als schuttingtaal en ongepast. Ik vind het wèl gepast en klasseer het onder de noemer functioneel taalgebruik. Een ander woord vinden voor wat er is gebeurd tijdens de nacht van maandag 27/05 op dinsdag 28/05 op het kerkhof van Vilvoorde is weliswaar geen moeilijke opdracht – tuig, schuim, smeerlappen, om er een paar te noemen – maar “koperklootzakken” lijkt mij de lading te dekken.
Voor diegenen die zich afvragen waarom ik bloggewijs schuim op mijn lippen krijg schets ik de situatie. Begin deze week richtten koperdieven een ware ravage aan op het kerkhof in Vilvoorde. Ze hadden het op de koperplaten gemunt die bevestigd zijn op de graven van de soldaten uit “den Grooten Oorlog”. Met koevoeten rukte het tuig de naamplaten van de zerken waarbij ze niet enkel de grafzerken vernielden maar ook de foto’s, niet zelden dageurreotypie exemplaren van historische waarde, tot scherven herleidden.
Los van het feit dat zo’n diefstal nooit is te vergoelijken, is het onmogelijk te vatten dat men zo laag kan vallen. Grafschending om commerciële redenen. Een militaire begraafplaats vernielen in naam van het geldgewin. Kan het nog lager ? Voor de statistici : er zijn 83 grafzerken vakkundig vernield. De politie is nog op zoek naar de daders. En wat dan nog ? Zelfs als ze de daders vinden riskeren ze toch niets. Of misschien een reprimande “nooit meer doen he of anders …” Klojo’s !
Ik ging met Mrs. L. een bezoekje brengen aan de graven. Me vergewissen van de staat van “mijnen bompa” zijn graf. Het zijne was ontsnapt aan de vernielingszucht van het koperdievenklootjesvolk maar ik kon me er niet over verheugen toen ik de rest in ogenschouw nam. Mrs. L. wees me op een foto van een gesneuvelde dat in scherven lag aan haar voeten. “Wie doet nu zoiets papa ?” Daar stond ik dan. Hoe leg je zoiets uit aan iemand ? Laat staan aan een 11-jarige.
Ik wens de koperklootzakken alvast een leven toe met veel jeuk en twee te korte armen.
Nadat ik een praatje had gemaakt met een oudere man, die met tranen in de ogen stond te staren naar de ravage, liep ik nog even tussen de graven door. Een gevoel van tristesse overviel mij en inspireerde mij tot het maken van de onderstaande foto. Mrs. L. met het hoofd diep in de kast, kap over het hoofd in de regen op een vernield militair herdenkingskerkhof. Dichter bij het uitbeelden van mijn gevoel kom ik niet. Mij afvragend wat er in dit kinderhoofd speelde, drukte ik af …
Het bruggetje ? Bij het verlaten van het kerkhof viel mijn blik op een gedenksteen met daarop het opschrift : “Hier ligt zijn lijk als zaad in het zand. Hoopt op de oogst o Vlaandrenland”. Iemand heeft misschien de akker vernield maar de hoop blijft bestaan. Hoop is een morele verplichting. Het muziekje hielp alvast om terug een glimlach op Mrs. L. haar gezicht te toveren …
