Feeds:
Berichten
Reacties

Links 1,2,3 …

Alvorens het marsorder wordt gegeven mogen de kinderen nog uitgebreid afscheid nemen van ouders, familieleden en vrienden. Jullie kennen het wel, als ervaringsdeskundigen dan wel als achterblijvers. De kuikens vliegen naar aloude gewoonte tijdens de vakantie even uit. Kampen allerlei zijn er in overvloed en de ene kijkt er al meer naar uit dan de andere. Verdriet gaat dan gepaard met opwinding. Verwachtingsvol en peilend naar de anderen. Druk giechelend en pratend over wat komen gaat en zal zijn.

In de rugzak bij het vertrek wat zij broodnodig achten. Met plaats voor de herinneringen die meegaan en die mee terug zullen komen. De laatste knuffels zijn het innigst en dienen als geestelijk voedsel voor een eenzaam hongertje. Tot binnenkort Mrs. L. & Mrs. Z. Doe niets wat ik ook niet zou doen en mocht dit wel het geval zijn, doe het dan voorzichtig …

 

Ciao bella

 

Ciao bella1

Het bruggetje ? So close, no matter how far. Couldn’t be much more from the heart …

 

 

xxx

Tjerri

 

Los van God zou je denken. Begint ie al in ‘t Italiaans te ijlen. Ja, zelfs te schrijven. Of typen zo u wil. De oplossing ligt in het eenvoudige. Mrs. L. zit ergens in Italië. Viterro als ik het goed heb. Verder niets mis mee. Een mens kan al eens dromen van Toscanië. Maar als Belg word je daar al vlug weg gezet als corrupte politicus. Of minstens een sjoemelende. Alsof het de Italianen wat kan schelen. Die zijn fier op zo’n typering. Maar bon, om maar te zeggen dat je dan maar beter een paar kilometer verder zuidwaarts sukkelt en dan zit je in Vittero.

Heb ik foto’s van Vittero ? Nog niet … Ik heb er wel eentje die er niets mee van doen heeft. Kwestie van averechts te doen. Een zwart-wit dan nog wel. Kleuren zijn ondertussen weggespoeld door die eeuwige regen. Mistroostig beeld over hoe oud worden mooi kan zijn. Bekrast, geblutst, verzand en toch nog vechtend tegen de tand des tijds. De mooie contouren zijn er nog. Sluit de ogen en je kan je inbeelden hoe je er mee over stoffige Italiaanse wegen tuft. Op de radio één of andere Italiaanse troubadour.

 

Oldie

 

Het bruggetje ? Dedicato a tutti quelli che rimangono dei sognatori per questo sempre più da soli …

 

 

Ciao belli !

 

Tjerri

Rawkes …

‘k Weet het, een nogal flauwe puberale titel als intro voor een nogal serieus fotografie onderwerp. Ik kan het dan best maar luchtig maken dacht ik en de boel opsmukken met beelden die meer zeggen dan ik op een gemiddelde dag bijeen kan harken met een toetsenbord.

Soms klampen fotoneofieten me aan – al dan niet met smekende ogen – om me om uitleg te vragen. Graag ga ik in op hun verzoek en vreemd genoeg kennen weinigen het begrip ‘RAW’. Effe kort door de bocht : een RAW bestand bevat de oorspronkelijke ruwe en onbewerkte gegevens zoals die door de beeldsensor zijn uitgelezen. Er is nog geen algemeen geaccepteerd RAW bestandsformaat en zowat iedere cameraproducent heeft zijn eigen bestandsformaat maar we onthouden dat het een bestandsformaat is zoals jpeg, tiff, bmp of dng. RAW is echter geen afkorting zoals zijn soortgenoten maar betekent ‘ruw’, ‘onbewerkt’.

Allemaal goed en wel hoor ik u denken, maar wat motten we ermee ? Wel je kan er elke kant mee op. Beschouw fotograferen als het vliegtuig nemen en een jpeg verhoudt zich tot RAW als de gemiddelde toerist tot de piloot. Jij zit aan de knuppel en je beslist waar je gaat landen. Ok, bij sommige foto’s waan je je aan boord van vlucht 370 van Malesian Airlines maar alla, you – pun intended – get the picture.

Bij een jpeg zit je op ocharme 256 helderheidsstappen (2 tot de 8ste bits) terwijl ik doodleuk in RAW 16.384 helderheidsstappen opsla (2 tot de 14de bits). Je moet achteraf dan wel alle stappen doorlopen die het toestel voor jou zou kunnen zetten als het beelden in jpeg aflevert. Daarom moet je dan ook de digitale doka in met je RAW’s. Of het nu Aperture is, LightRoom, Photoshop, Gimp, DxO, je moet aan de digitale bak.

Ik beloofde aan het begin dat ik het luchtig ging houden voor de neofieten en zal ik hieronder de beelden laten spreken. De foto is er eentje van op een reis naar Noorwegen waarbij ik totaal de mist in ging en waar ik met de nodige correcties toch nog iets deftig van probeerde te maken. Concreet : Beeld 1 is een onbewerkt RAW beeld omgezet zonder bewerking naar jpeg (oftewel hoe een ‘dom’ toestel je beeld maakt), beeld 2 is na bewerking met luminosity masks in photoshop met 1 stop onder en overbelichting, beeld 3 heb ik gemaakt met z/w maskers op beeld 2 en rijkelijk overgoten met bloed, zweet en tranen.

Geef toe, na het zien van onderstaand reddingswerk wil je toch nooit meer terug naar jpeg’s recht uit het doosje …

 


 

Het bruggetje ? Voor de kinderen is het bijna vakantie en ‘t clipje is mooi ZW …

 

 

Slu !

 

Tjerri

 

85 mm …

Of acht en een halve centimeter zo u wil. Combineer dit met een grootst mogelijke diafragmaopening van 1.4 dat je stopt tot f16, een lensmond van 77 mm waarbij je een metalen (!) lenskap op kwijt kan, negen elementen in acht groepen, negen mooi gekromde diafragmabladen en een interne focus en je bekomt de stevigste lens ooit gebouwd door Nikon. Ik heb het hier over de 85 mm f1/4 D AF Nikkor.

Ze stond al jaren op mijn verlanglijstje en omdat ik mezelf eens mocht verwennen was de keuze vlug gemaakt. Nu nog ermee leren werken. De lens staat bekend voor zijn wondermooi bokeh maar is kritisch in het gebruik. De geringe scherptediepte en het uitgesproken bokeh eist van de fotograaf de nodige omzichtigheid maar eenmaal je het onder de knie hebt sta je te glunderen van het resultaat. Enfin, ik toch.

Omdat oefenen kunst baart sleurde ik Mrs. Z. tijdens haar studeerpauze mee naar buiten en schoot onderstaande prent. Bijlange nog niet perfect maar ik heb de smaak te pakken. Er gaan er betere volgen … Ik pleit schuldig. Deze lens heeft mijn hart gestolen.

 

85 mm

 

Het bruggetje ? Het lijdend voorwerp van hierboven mocht het nummertje kiezen. Ondergetekende ging over de keuze van de versie. Sinds haar passage op de ‘De 7de Dag heb ik een boontje voor Typh Barrow. Bij deze …

 

 

Tsjauw beebie !

Tjerri

 

Stilte …

Voor de storm. Zo zag de hemel er uit luttele momenten vooraleer de pleuris uitbrak. Hagelstenen als ping-pong ballen groot. Sommigen met de afmetingen van kleine mandarijntjes. Maar dan harder. En kouder. De klaarlichte dag die verdonkerde en dan zijn duivels ontbond. En wie zegt Duivels zegt Rode Duivels. Nog een dagje wachten en dan breekt hier ten lande ook de pleuris uit. Hopelijk verdrinken de supporters enkel in het gerstenat en niet in hun tranen. De hoon van onze Noorderburen zou ondraagbaar zijn nu die de toreadors met schaamoranje op de wangen terug richting Iberia stuurden.

Niemand die ik ken durft een gokje aan op verliescijfers. Een drawn is ook niet genoeg. Ondergetekende gaat voor de 3-1. Rond de klok van achten morgenavond weten we wie gelijk kreeg. Misschien. Het licht kan tegen dan ook al uit zijn. Maar dat zien we overmorgen dan weer. En met het weer is de cirkel rond …

 

Storm

 

Het bruggetje ? Voetbalsterren in combinatie met een unieke wolkenhemel. Een huppelliedje dus over de hemel en het sterrendom …

 

Salut met de paraplu !

Tjerri

 

De bus …

In mijn vorige post ging het over een make-over van een – godbetert – doos beschuiten. Tja, het leven van een fotograaf gaat niet over rozen maar over beschuiten. Ik stelde ook de relativiteit van de tijd ter discussie. Niet dat ik die ene Duitse steen achterna wil maar ik wil het wel hebben over een ander onderwerp die het voorwerp uitmaakte van mijn eindwerk : de nieuwe uurregeling van De Lijn. Aha ! Vier (dat is 4) foto’s met een verhouding van 5 x 2 om hun campagnebrochures op te smukken. En of we er klaar voor waren. Uiteraard niet. Of wel. Maar dan toch nipt. Aanschouw, o kritische lezer van deze blog, hetgeen er uit de duistere krochten van mijn fantasie naar boven borrelde.

Een woordje van dank voor de immer sympathieke Mrs. A. die me het lettertype doorspeelde dat De Lijn gebruikt in zijn campagnes. En voor de pixelpeepers : de foto aanklikken en de diapresentatie doorploegen geeft niet echt de juiste scherpte weer. Daarvoor dien je dan weer onderaan rechts in de diapresentatie “bekijk volledige grootte” aan te klikken. De waardering en het oordeel van de vakjury krijg ik pas rond te 20ste van deze maand te horen en te lezen. Tot dan moet u het dan maar stellen met de strapatsen van onze Rode Duivels in Brazilië.

 

 

Het bruggetje ? And if a double-decker bus crashes into us, to die by your side is such heavenly to die … Maar dan live.

 

Tsjauw !

Tjerri

De doos …

Overal in de wereld zetten studerende schoolgangers zit schrap voor de clash die er zit aan te komen : de eindexamens. Een cyclisch gebeuren dat gepaard gaat met de nodige stress, lichamelijke en psychologische ongemakken. Diegenen die deze beklemmende momenten achter hun hebben kunnen laten kijken met gemengde gevoelens naar de eenzame bleke student, kromgebogen over zijn bureau, hun blik afwisselend dansend over hatelijke lettertjes, definities, formules en de uitnodigende blauwe lucht. Binnenkort het WK voetbal. Ik voel met hen de pijn. De weerman voorspelt al 45°C in de lommer. ‘s Nachts nog warmer.

Het grote lijden lag al een paar jaar achter mijn atletische rug maar omdat de masochist in mij nog naar de les gaat – fotografie weet u wel – is een beetje examenstress mij niet vreemd en deel ik in de klappen. En bijgevolg ook de pijn. Een onbenoembaar uitstelgedrag noopt mij namelijk elke keer weer op het einde van het schooljaar alle zeilen bij te zetten – heb ik ook een diploma van – en een eindsprint in te zetten om alles nog tijdig bij de drukker te krijgen en zo toch nog alles netjes af te leveren bij de docenten / jury.

Omdat het dit schooljaar een specialisatiejaar was, Reclamefotografie, was het ‘Photoshoppen’ nooit veraf. Ik had dan ook al kunnen weten dat de afwerking etwas langer zou kunnen uitvallen dan normaal. Maar dat uitstelgedrag …

Eén van de opdrachten : productshot van een nieuw product waarvan de verpakking nog niet in productie is gegaan. Proefverpakking is door tientallen handen gegaan en is nogal gehavend. Foto moet worden gemaakt voor promotiedoeleinden en ‘foutjes’ (sic!) dienen te worden gecorrigeerd in postproductie. Hahaha, nog nooit zo zuur gelachen. Na uitvergroten leek de doos niet door een paar handjes te zijn gegaan maar als speeltje gebruikt door een roedel rottweilers met hondsdolheid.

Uuuuuren heb ik aan mijn scherm en computer doorgebracht. Vloekend op alles en iedereen ,maar bon, ik ben bevallen van een resultaat. Het is geen schoon kind, maar wel het mijne. Het zal de cover van ‘Vogue’ wel niet halen maar zou toch voorbij de kwaliteitscontrole van de locale Aldifolder moeten geraken. Hoop ik. En nu met spanning wachten op het verdict van de jury.

Enjoy !

 

Het bruggetje ? Om Mrs. Z. een pleziertje te gunnen. Ze zit tenslotte ook peentjes te zweten boven haar bureau. En de lucht is blauw …

 

 

Slu !

Tjerri

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 44 andere volgers