USA road trip – San Francisco (3) – The End …

Aan alle mooie verhalen komt een einde, dus ook aan dit. Laatste dag en nog zoveel te doen, te bezoeken, te bekijken, te besnuffelen, te horen, te …  En toch, tè is nooit goed. Thee daarentegen, of koffie zo u wil, kan er altijd in ’s ochtends. Na het lichtbruine aftreksel te hebben naar binnen geklokt in een typische eettent – zo eentje waar de dienster altijd je koffie komt bijvullen – reden we naar een van de meest gekende plaatsen in San Francisco: Lombard Street. Je kent de buurt uit een van de zovele achtervolgingsscènes die er ooit zijn gedraaid. De romantische dromers komen er aan hun trekken aan het einde van Lombard Street of vanaf Hyde street zo u wil, daar waar de tuintjes deel uitmaken van de straat. Ik was best onder de indruk van de steilte. Spannend om je wagen daar te parkeren. Dit mag je trouwens enkel in dwarsrichting. Je wil niet dromen wat er gebeurt als je handrem het laat afweten. Via Joe Di Maggio Playground ging het naar Coit Tower alwaar je een mooi zicht hebt op de ingang van de baai. Je kan er Alcatraz zien, Treasure Island en ook dè tourist trap of all: Fisherman’s Wharf. Waar we uiteraard ver van weg bleven. Een lokale gids is altijd handig meegenomen en zo troonde Mr. J. ons mee naar het Alamo Square Park (die huizen!) om halt te houden in de meest tot de verbeelding sprekende buurt van San Francisco: Ashbury Haight. De plaats waar de summer of love van 1967 voor de doorbraak van de hippiebeweging zorgde en homeground van de Grateful Dead, Jefferson Airplane en Janis Joplin. En oh boy, het hippie virus houdt er nog altijd huis. Er lopen figuren rond die zo zijn weggeplukt van op de wei van Woodstock. Je verwacht elk moment dat een Jimmy Hendrickx lookalike zijn gitaar in de fik steekt. De walm van weed in de hoofdstraat is voldoende om elke drugshond spontaan een epilepsie aanval te doen krijgen. En terwijl de vier dames hun koopgedrag maar niet onder controle krijgen in de locale thrift shop, hang ik aan de bar in een bruine kroeg en aan de lippen van Mr. J. die mij in geuren en kleuren het verhaal van de summer of love uit de doeken doet. Op de achtergrond bromt Jim Morrison iets over het einde.

We gaan verder doorheen het Golden Gate Park naar de Great Highway om zo naar het Cliff House te rijden. Moet je zeker eens naartoe gaan om iets kleins te bikken en met een biertje weg te spoelen. Er hangt nog steeds de sfeer van de gouden jaren van de Sutro baden. De overblijfselen van deze Sutro Baths, die verloren gingen tijdens een alles verwoestende brand in 1966, zijn een verwijzing naar het rijke verleden van deze stad. En terwijl we de schepen in en uit de baai onder de Golden Gate door zien varen groeit het besef dat het afscheid imminent is. Morgen vliegt de grote zilveren vogel ons terug naar de Zennevallei, terug naar ons lief wit konijntje.

’s Avonds neemt Mr. J. me nog mee naar een jamsessie van een opkomend bandje en waarvan de leden op hem rekenen om hun muziek extra te kruiden. Wat hij daar uit zijn sax tovert is te gek voor woorden. Niet te verwonderen dat die man er al zo’n carrière heeft opzitten. Jammer dat ik niet naar zijn optreden kan de volgende avond. Mrs. Z. zal noodgedwongen de honneurs moeten waarnemen.

Een onrustige nacht is mijn deel en ’s ochtends gaan we voor de laatste maal samen naar de Hairy Armpit Market. Na de traantjes, de eindeloze knuffels en een laatste blik op Mrs. C., Mr. J. en jawel Mrs. Z. – ze blijft nog een tweetal weken ginder alvorens terug te keren – is het nu kunst om het verstand op nul te zetten en de rit uit te zitten. De jetlag nemen we er maar bij. San Francisco, het was me een eer en genoegen. Mrs. C., Mr. M. en Mr. J., the honour, the pleasure, the privilege was ours. Thank you …

Het bruggetje? Wij vlogen terug met de ‘airplane’ dromend van de ‘Summer of love’ en ons ‘wit konijntje’ …

Tsjauw!

Tjerri

USA road trip – San Francisco (2) …

Ochtendstond heeft goud in de mond. U weet wel. Mijn huisgenoten daarentegen … Dus ietsiepietsie later dan voorzien trokken we ons wandeloutfit aan en kropen we in de 4 x 4 van onze gastheer en -vrouw. Op het menu: de parken en heuvels noordelijk van San Francisco, een must see en garantie op unieke vergezichten en niet alledaagse blikken op de oceaan en de stad. Wij dus op weg, via het beruchte stadje Fairfax de bergen in. Fairfax alleen al is de moeite waard om doorheen te rijden. Home of the hippies, enige stad in de USA waar de groenen (Green Party) het bestuur uitmaken. Er werd begot ooit een baseball wedstrijd gespeeld tussen de Greatful Dead en Jefferson Airplane. Kun je nagaan. De locale supermarkt wordt door mijn gastheer steevast aangeduid als de ‘The Hairy Armpit Market’. De huizen van de gegoede hippies mogen er alvast wezen. Nou moe. Langsheen de, laten we het eufemistisch stellen, poepchique golfterrein Meadow Club belanden we aan het Alpine Lake en Cataract Trailhead. Vandaar gaat het naar het Cushing Memorial Amphitheater om een paar mijl verder ons doel te bereiken: Mount Tamalpais East Peak. Na een best stevige klim te voet bereiken we daar de uitkijkpost van de brandweer. Het ongelooflijke uitzicht krijgen we er gratis en voor niets bij. Je kan geheel San Francisco overschouwen, de oceaan, de pure natuur … Je had er bij moeten zijn.

Op de terugweg wordt het nog even spannend als de honden wagenziek beginnen te worden maar mits het regelmatig inlassen van de nodige stops redden we het zonder dat onze viervoeters over hun nek gaan. De regelmatige haltes kunnen ons ten zeerste bekoren omdat de terugweg verloopt via Panoramic Highway. De naam zegt het zelf. Iedereen dus blij. ’s Avonds nog effe de benen onder een tafel in de meer dan fancy Buckeye Restaurant in Sausalito (die valet service blijft me verbazen) ter ere van de verjaardag van Mr. M. en dan terug naar de vertrouwde stek. Voor de anekdote: we aten op een steenworp van de plaats waar Otis Redding woonde op zijn woonboot en zijn wereldberoemde Sittin’ On The Dock Of The Bay schreef.

Het obligate bruggetje hoeft geen uitleg …

Baai, baai, koeievlaai!

Tjerri

USA road trip – San Francisco (1) …

Ah, San Francisco, of meer specifieker San Anselmo. De cirkel is rond en zo is ook onze trip, a round trip dus. We hadden gelukkig nog een paar dagen extra in San Francisco en wilden er nog alles uitpersen wat er uit te persen was. En wat doet een Amerikaan als ie een momentje vrij heeft? U daar? U heeft gelijk, mogelijkheden legio en wij stonden voor een verscheurende keuze. Eén activiteit stond op mijn bucket list en het moment was gekomen om er een vinkje naast te zetten: baseball park! Typisch iets Amerikaans en uiteraard ook op zijn Amerikaans georganiseerd. Waar wij Europeanen niet verder komen dan een golfstokje huren en een balletje voortjagen over een betonnen parcours, kan je daar met een bat en een handvol jetons letterlijk aan de slag. Iets voor mensen met te veel agressie en of energie in het lijf. Werkt louterend. Geloof me maar.

Nadat ik de tegenstanders op een hoopje had gespeeld – of wat had u gedacht? – ging het richting opnamestudio van Huey Lewis and the News. Ha! Die had je niet zien komen. HLN, niet de on-line krant, beviel in de jaren tachtig van een paar oorwurmen. De muziek die op de soundtrack van de box office films Back to the future en American Psycho stond heeft de tand des tijds doorstaan. Hun studio dus. De enige echte Johnny C. leidde er ons rond en nadat ik de nodige drumsolo’s had geroffeld was het alweer tijd om een stukje te eten, de honden uit te laten en ons hoofd neer te vleien in afwachting van alweer een mooie dag.

Voor wat betreft de Fuji kan ik kort zijn: gebruik ‘em niet voor actiefoto’s. Echt niet.

Het bruggetje? Wat had je gedacht …

Tot in den draai …

Tjerri

USA road trip – Pacific Grove – San Francisco …

Final destination San Francisco. Kommaneukers mogen opwerpen dat het San Anselmo is.  Voor de getormenteerde geesten onder ons en andere perverts: het betreft hier geen seksuele handelingen met leestekens. San Anselmo is voor San Francisco wat Knokke voor Brugge is of Zandvoort voor Amsterdam. Je snapt het wel.

Terwijl ik dit eigenste stukje neerpen denk ik aan de menselijke ellende die in Californië momenteel heerst. Zo heb ik met stijgend ongeloof gekeken naar de ongeziene infernos. Hoe Hill Fire met een ongezien geweld huishoudt aan Hwy. 101, waar we amper een paar maand geleden nog chill cruisden, en hoe Camp Fire de hele gemeenschap van Paradise in de as legt. Tientallen doden op amper 30 km – in vogelvlucht – van de plaats waar onze reis begon … Als er een God bestaat is hij zeker niet bij de les.

Vanuit Pacific Grove volgen we de National 1 langsheen de kust naar het noorden. Grillige rotsformaties tonen ons de weg en we stoppen bij Pigeon Point om er kennis te maken met een pelikaan. (sic)
Effe verpozen bij het zien van dolfijnen en zeehonden, high five aan onze peli en de laatste kilometers, of in dit geval miles, alvorens we de befaamde Gouden Poort Brug zouden moeten zien opduiken. De instructies van Mr. J. zijn duidelijk, het uitvoeren ervan vlot wat minder. Rijd tot aan de Cliff House en dan vind je het wel. Not. We raken op de dool en zetten ten einde raad de GPS maar terug aan. Blijkt dat we het beroemde Cliff House domweg voorbij gereden zijn. Een kniesoor die het zich aantrekt. Na de obligate foto’s van de Golden Gate Britsj rijden we door naar San Anselmo om in de warme armen te vallen van ons gastgezin. Een droge snik ontsnapt aan mijn keel. Uit de hoek van mijn ogen zie ik lachende gezichten met vochtige ogen.  Opgelaten hondjes springen als gek op en neer. Eentje vindt in mij de perfecte speelkameraad en legt keer op keer zijn balletje aan mijn voeten. Een biologisch perpetuum mobile spelletje ontwikkelt zich. Ik gooi het balletje. Hij brengt het terug. En opnieuw, en opnieuw …

Een bed wenkt. Morgen gaan we sporten. We kunnen amper wachten. De hond ook niet. Een natte neus die er me op attendeert dat het balletje moet worden gegooid.

Ze britsj? I know that we’ll have a ball if we get down and go out and just lose it all …

Mazzeltov!

Tjerri

 

USA road trip – Pismo Beach – Pacific Grove (2) …

Naast Pacific Grove ligt Monterey. Moet je gezien hebben. Ooit de parel van de visindustrie aan de Westkust, herbergt het nu één van de mooiste aquaria en waan je je in een openluchtmuseum als je Cannery Row afwandelt. Rinkelt er een belletje? Kan, want ‘Cannery Row’ is van de hand van John Steinbeck en geldt als een klassieker in de Amerikaanse litteratuur.

Het Monterey Bay Aquarium moesten we bezoeken aldus Mr. J. uit SF. Wie zijn wij om hem tegen te spreken. Niet te beroerd om onze kennis bij te spijkeren stonden we dus te drummen om een ticketje te bemachtigen aan de ingang van het aquarium. Na een paar boze blikken lieten we het drumstel en de drumsticks voor wat ze waren en haalde ik zoals iedereen een kredietkaart boven. Kostte me een kleine 200 $ maar ze waren wel besteed. Als je er toevallig bent, ga gerust eens langs, je zal het je niet berouwen.

Met een bezwaard gemoed kroop ik dan achter het stuur om de rit naar San Francisco aan te vatten. Op mijn GPS gaf ik San Anselmo in en terwijl een blikken stem mij de eerste richtlijn meegaf, vertroebelde mijn blik. Het einde was nu ècht heel dicht bij. Snik …

Het bruggetje? We persen er nog eens alles uit. Een – bijna- vergeten klassieker. Na de jellyfish is het woord aan Jello Biafra. Punk is not dead! …

Tsjauw!

Tjerri

 

USA road trip – Pismo Beach – Pacific Grove (1) …

De lokroep van het noorden wordt sterker en we hijsen ons in de wagen om er nog zo’n 300 km tegenaan te gooien. Iedereen heeft er zin in en op een bepaald moment vrees ik zelfs dat mijn reisgezellen ‘Hoog op de gele wagen’ zullen aanheffen. De zilte geur en aanblik van de oceaan heeft een bijzonder effect op de psyche. De weg naar Pacific Grove slingert langsheen de Westkust en doet je tijdens sommige tussenstops naar adem happen. Niet geschikt voor mensen met hoogtevrees die parkings.

Pacific Grove dus. Geen kattenpis. Zelfs niet naar Amerikaanse normen. Het ligt op een zuidelijke boogscheut van San Francisco, vlak aan de oceaan en is aan 3 zijden omgeven door water. Waarschuwing: die mannen hebben goed gekeken hoe de indianen – oeps, Native Americans – met een boog overweg kunnen. Ze schieten ginder héél ver èn hun boogschutter lengtematen zijn niet te vergelijken met onze steenworp afstanden. Zoiets als mijlen vergelijken met kilometers. Maar dan anders.

Het stadje is bekend om zijn grote diversiteit en kwantiteit aan vlinders maar evengoed wereldberoemd omwille van ‘Pebble Beach’. Als je denkt aan een of andere zandbak met wulpse surfbabes, think again. Doorheen Pebble Beach loopt ’17 Mile Drive’. Een straatje met een ongemeen hoog m’as-tu-vu gehalte. Mocht de straat voorkomen op een Monopoly spel, het zou net naast ‘start’ liggen. Rechts ervan wel te verstaan. Er dient wel zo’n 10$ opgehoest te worden om er door te rijden maar het is het dubbel en dik waard. Je rijdt langsheen de oceaan tussen de golf courts door terwijl je je kan vergapen aan de optrekjes van de Rich & Famous. De meesten wel verstopt achter groen maar hier en daar verstopt het loof niet alles. Naar het schijnt is de golf court de mooiste ter wereld. Ik wil het best geloven.

Ze britsj? De ultieme California song. I’m pickin’ up good vibrations …

Baai, baai, koeievlaai!

Tjerri

 

USA road trip – Los Angeles – Pismo Beach …

Tijd om afscheid te nemen van ‘The City of Angels’. Ons vertrouwd nummer 16 (4 x 4 – heb je ‘em?) zou ons via de wereldberoemde kustweg Hwy 101 verder noordelijk leiden en afzetten aan het strand van Pismo Beach. Wereldberoemd zegt u? Yup! Eerst via Santa Monica en Malibu om dan tuffend door Ventura en Santa Barbara je te vergapen aan de villa’s van de, laten we zeggen, diegenen die ietsiepietsie meer verdienen dan het plebs. De highway en sommige huizen herken je uit verschillende films en met een beetje fantasie waan je jezelf de nieuwe James Dean cruisend doorheen dit decor. Of Norma Jeane Mortenson zo je wil.

Pismo Beach is een kalm stadje aan indrukwekkende kliffen met een fantastisch strand. Best pittig als je eerst een 50 meter naar beneden moet via uitgehouwen trappen maar eenmaal op het strand is dit al gauw vergeten. Wat een omgeving om in te vertoeven. Eindeloos uitstrekkend zandstrand, wilde golven, de zilte geur van de oceaan. Zucht … ’s Avonds nog effe genieten van een spectaculaire zonsondergang en dan uit eten. Bij de Mexicaan. Olé!

Alvorens het licht uitgaat bedenk ik dat het avontuur er bijna opzit. Het begint nu wel ècht te korten. Snik …

Het bruggetje? Licht uit, oogjes en dicht en California dreamin’

Droom zacht!

Tjerri