Hier trekken we de lijn …

Schreef ik niet dat ik een paragraafje uit een schrijfseltje uit dit eigenste blog dra ging copy/pasten? Blijkt dat mijn kristallen bol niet uit optisch glas te zijn gemaakt en er dus kleine foutjes kunnen optreden. Niet de NMBS maar De Lijn gaat komende vrijdag aan de bak las ik in de pers. Vooral het geciteerde ‘Reken er maar niet op dat u vrijdag met bus of tram op bestemming geraakt’ moet de angstvlam aanjagen. Zo kennen we de RGB jasjes weer. De moderne pastoors binnen de linkse kerk: ‘U zult niet werken op enen stakingsdag ende uw vakbond en zuil eren!’ En dat op de dag dat er wordt uitgepakt met het hoogste aantal niet ingevulde vacatures ooit in Vlaanderen. Bredero weet het bij deze ook niet meer. Of die vacatures niet ingevuld raken door een latente aanwezigheid van genderongelijkheid, selectie op basis van leeftijd of – hier komt ie – al of niet vermeend racisme, Joost en bij uitbreiding Unia mag het weten. Of liever, ze zullen het wel te weten komen. Al dan niet met medewerking van het Tahrir instituut.

Maar laat ik hier maar stoppen en een lijn trekken vooraleer ik een oude fotograferende cynicus wordt. Sommigen trokken voor mij al een lijn. Zij het dan weer stippellijnen. De weg als het ware uitgestippeld. Een goed observator noteert dat je vrijdag met de fiets mag gaan, De Lijn voor een gesloten bareel staat en dat auto’s niet door mogen. Voilà, een gewaarschuwd pendelaar is – euh – gewaarschuwd.

Het bruggetje? And if a double-decker bus crashes into us … to die by your side is such a heavenly way to die …

Toedeloe met de koe!

Tjerri

 

Advertenties

Den boot in …

Iedereen kent ze wel die uitdrukking. Populair in combinatie met RSC Anderlecht, veeleer uit angst uitgekreten op 14 en 15 april 1912 en – minder lang geleden – vermanend uitgeblaft door Peter Madsen. Het verband? De eerste is op sterven na dood, die uit 1912 zijn sowieso al bij hun voorvaderen en de laatste had er de hand in. En je kan ze allen in verband brengen met een zwalpend schip.

Boten dus. Als je verbeelding werkelijkheid wordt moet Zaha Hadid gedacht hebben toen ze het startschot mocht geven bij de bouw van het havenhuis in Antwerpen. En toegegeven, het resultaat mag er zijn. Dat de ontwerpster de oplevering niet meer heeft mogen meemaken geeft een extra mythische dimensie aan het geheel. Of het er aangenaam toeven is tijdens tropische dagen weet ik niet. Wat ik wèl weet is dat ik niet graag de glazenwasser factuur wil betalen.

Los van bovenstaande beschouwingen is het een dankbaar voorwerp om op de gevoelige sensor vast te leggen. Iemand moet het doen.

Het bruggetje? ‘This ship will carry our bodies safe to shore’ …

Bye, bye, koeievlaai!

Tjerri

En? Oe est geweist? …

Een vraag die me de laatste dagen en weken wel vaker is gesteld. De vraagsteller doelde dan steevast op de fototentoonstelling waar schrijver dezes met enige fierheid – euh – ten toon stelde. De vaststelling dat alles voorbij was voor ik het goed en wel besefte gaat op voor alle exposanten. Jammer. Je werkt er zo’n dikke 4 maanden naar toe, spanning wordt opgebouwd, je loopt tegen allerlei praktische zaken aan en dan word je in een vortex gezogen waar je na drie dagen wordt uitgespuwd: fysiek en mentaal leeg. Post pingere omne animal triste est. Vrij naar de oude Romeinen …

Afgaande op de reacties van de talrijk opgekomen bezoekers mogen we besluiten dat de tentoonstelling een succes was. De juryleden en het onderwijzend gild was ook al in zijn nopjes dus heb ik mezelf een natte duim opgespeld. Iemand moest het doen. Niet?

En dan het onvermijdelijke vervolg na 3 dagen kilometers afmalen, pijnlijke voeten, foto’s toelichten en korte nachten: foto’s terug in de dozen, netjes verpakt in dat rare melkschuimige verpakkingsmateriaal. Intriest beeld. Het zwarte gat. En dan heb ik het niet over een onderbelichte foto van het onderlichaam van een of andere deerne.

En om toch nog even een laatste keer terug te blikken, hieronder een paar foto’s van het evenement. Een virtuele schrijn om mijn nostalgische honger te stillen.

Wel een belangrijke kanttekening bij de foto’s: geen enkele is van mijn hand. De respectievelijke auteurs fotografen staan er bij vermeld. Heil de collega’s …

Foto: Marc Dewolf©

Foto’s: Rob Sas©

Foto’s: Leen Wouters©

Het bruggetje? Meerdere keren hadden we het over Murphy …

Slu!

Tjerri

 

De trein wordt verwacht op spoor …

Vult u zelf maar het cijfer in. Wie weet word je wel multimiljonair. Vergeet dan wel niet meerdere cijfers aan te kruisen. En de nodige sterren uiteraard. Breuken mogen niet, dus spoor 9 en driekwart is uitgesloten. Berg je notarisbrilletje en je toverstaf dus maar op. De uilen zijn toch niet wat ze zijn.

Desalniettemin vind ik het mooi hoe de NMBS de nodige verwachtingen creëert met een simpele boodschap, ze doen de reiziger als het ware wegdromen. Wie zegt daar dat de NMBS niet werkt? Ze gaan verdorie de extra mile. Hiermee kleuren ze – goed bedoeld en als een enthousiaste kleuter – buiten de lijnen van hun toegekende opdracht. Waar vroeger VTM jouw dag kleurde, kleuren nu de mannen – en vrouwen – van den ijzeren weg jouw dag. Zelfs als het giet wijken ze niet. Een gekleurde plastiek zak over het dagelijkse (werk)plunje, blikje Jupiler in de ene en een gekleurde vlag in de andere hand, lokken ze luid aanmoedigend de immer kritische klant naar hun rijdende salons. Dat die af en toe stilstaan is een voetnoot amper waard. Stilstaan om te reflecteren. Iedereen staat in de file tegenwoordig. En gek genoeg, hoe meer de gekleurde hesjes in het straatbeeld komen, hoe langer de files.

Heb ik een kristallen bol? Neen, jammer, maar er zijn nog zekerheden in het leven. Wedden dat ik bovenstaande paragraaf ergens in 2018 kan copy-pasten in een blogje? De rest van 2018 wordt koffiedik kijken. De bal is rond. Maar mag ik jullie toch een voorspoedig nieuwjaar toewensen? Je weet wel, een goede gezondheid, alles wat het hartje begeert, enzovoort. Ik wens jullie alvast toe dat de beste ervaring van 2017 de slechtste wordt van 2018. Voor alle in gekleurde plastic hesjes gehesen roeptoeters van de NMBS wens ik een adequate RGB-filter, zodat ze het kunnen stellen met een gewone afvalzak. Stukken goedkoper zodat ze hun budget beter kunnen aanwenden om – ik noem een zijstraat – de prijsverhoging van ABInbev op te vangen.

Via de Bayer filter en de spoorwegen sluipt de essentie terug in dit schrijfsel: fotografie. Enne, vergeet niet langs te komen op 13 en 14 januari in CC De Borre. De treinen rijden heb ik me laten vertellen …

Het bruggetje? Central Station. NYC. Momenteel -16°C. Meer dan een meter sneeuw. Winter is coming …

Uw dwarsligger van dienst,

Tjerri

Oud en nieuw …

Omdat we 2017 willen afsluiten met een blogje kruipt deze jongen achter zijn virtuele pen, lees toetsenbord, en pers ik er in de laatste rechte lijn nog een paar gedachten en beelden uit.

Eerst en vooral, neem pen en papier, of zet je smartphone aan, open je agenda en noteer: ondergetekende etaleert ende stelt ten toon. Yup, u leest het goed. Zaterdag 13 en zondag 14 januari sluiten wij u in onze enthousiaste  armen vanaf 11:00 uur en knuffelen u tot de klok 18:00 uur slaat. Ondertussen kan u ook mijn eindwerk en dat van mijn collega’s in stilte bewonderen. Hulpdiensten zijn voorzien ter plaatse  mocht u eventueel in katzwijm vallen bij het zien van zoveel moois.  Zo’n evenement komt uiteraard zomaar niet uit de zwerk vallen denkt u nu, en u heeft gelijk. De enige en echte reden is dat het fotografisch gild van het CVO afstudeert en zoiets verdient een feestje. Hieronder de officiële uitnodiging waar u alle informatie in terugvindt. U zal uw passage in het CC De Borre alvast niet beklagen.

En nu u weet hoe u het nieuwe jaar gaat inzetten laat ik nog even een filosofische beschouwing op u los. Kijkt u ook terug op het oude jaar? Zo ja, wordt 2018 beter of slechter denkt u. Hoopt u? Ikzelf kijk ook over mijn schouder. Een mix van goede en slechte gebeurtenissen flitsen dan door mijn hoofd. Maar omdat ik optimisme een morele verplichting vindt filter er ik graag de slechte uit. Ik vergeet ze niet maar trek er de nodige lessen uit. Een eeuwige student, zo omschrijf ik me vaak. Wat me via een ommetje terug bij het begin brengt en in mijn geval een eindpunt is: gediplomeerd fotograaf. Of moet ik zeggen, het eindpunt van het begin?

En als eindejaarsgeschenk, of nieuwjaarsgeschenk zo u wil, biedt ik jullie twee werkjes aan uit mijn reeks “oud en nieuw”. Een reflectie, meer niet. Geen dank.


Het verplichte bruggetje is een extra bonus. Een x-mis zonder iemand die je graag ziet vast te houden? Intriest.  Melig? Toch een beetje, maar ’t blijft een topper …

Tot in 2018!

Tjerri

Black hole …

De titel alleen al. Meer heb je niet nodig om je fantasie de sporen te geven. Astronomen en Hawking adepten fantaseren er anti-materie bij, Jeroom beleeft een natte droom en nog anderen proberen er uit te kruipen. Ik daarentegen, ben al lang blij om me te kunnen concentreren op mijn black box. Voor alle duidelijkheid, het is geen familie van de xbox noch matchbox, maar het is wel nog steeds mijn favoriete toy for a boy. En het mag gezegd – opgelet, flauwe woordspeling in aantocht – de klik is er nog steeds.

Ik hoor nu meerdere stemmen fluisteren dat de blogjes nog maar met mondjesmaat doorkomen en dat ondergetekende zou hebben afgehaakt. Hmm, ik spreek het graag tegen maar kom wel de stemmetjes, weliswaar met lichte tegenzin, halverwege tegemoet. Afgelopen jaar was er eentje van veel mensen fotograferen. Niet echt mijn ding maar alla, a man has to do what a man has to do. De keerzijde? Veel mensen bedanken om hun foto te grabbel te gooien op de internet snelweg. Waarvoor alle begrip. Besluit: geen beelden, geen blogjes. Maar daar waar ik opgejaagd werd door een aanhoudende stroom van al dan niet interessante opdrachten, daar word ik nu geconfronteerd met een moordopdracht. Kill your babies. In januari moet ik tentoonstellen. Sta je daar. Met al je foto’s. Je struint door een omvangrijk archief van beelden en je moet hartverscheurende keuzes maken. Sluipmoordenaar op geesten uit het verleden, lang vervlogen tijden en vervaagde herinneringen. Ik heb als het er op aan komt een reumatische ‘delete’ vinger. De idee om een beeld te lozen doet mijn wijsvinger dus geen deugd. Kortom, deze jongen is op een zelfmoordmissie waarbij er op het einde geen winnaars dreigen te zijn. Een fotofinish bij een chicken race. In mijn dromen ben ik de James Dean, de ‘rebel without a cause’ in zijn Porsche 550. In het echt heb ik enkel zijn looks en tuf ik rond met een Duitse concurrent.

Ach die Duitsers. Leer ze me kennen mijnheer, mevrouw. Hun grondigheid kent geen grenzen. En via een ommetje belanden we bij onderstaande foto. Gespot bouwsel aan onze kust toen ik op zoek was naar overblijfsels van de beruchte Atlantikwall. Al vermoed ik dat het relikwie in kwestie gebouwd werd nà het bezoek van nonkel Adolf. Het feit dat het nu al in verregaande staat van verval verkeert sterkt me in deze. De Duitsers kunnen niet alleen goede wagens bouwen …

Het bruggetje? “Donder en bliksem” volgens ene Kapitein Haddock toen hij vernam dat er zwarte gaten bestaan … De gelijkenis tussen de snor van Jimmy Fallon en een andere beruchte Duitser is toeval.

Tsjauw!

Tjerri

The owls are not what they seem …

Als je oud genoeg bent, misschien wel cinefiel, bingekijker, ‘bank patat'(°), quizzer of domweg iemand met een uitgebreide algemene kennis, dan doet de titel van dit stukje ergens een belletje afgaan. Yup, het is ‘Twin Peaks’ dat aanbelt. En de relevantie ervan hoor ik u denken. Niets van wereldschokkende aard of iets dat je leven verder zal gaan bepalen, klamme handjes zijn echt niet nodig. Het is gewoon een catchphrase die door mijn hoofd ging bij het bewerken van onderstaande foto. De foto gaat in eerste instantie met je fantasie aan de loop. Je moet als het ware op zoek naar de visuele waarheid. Als je wil mag je van mij best in de rol van Special Agent Dale Cooper kruipen, slurpend van een damn fine cup of coffee. Over de uilen in de titel is er sinds 1990 menig boompje opgezet. Ik vermoed dat veel van onze gevederde vrienden ook dit lot beschoren waren maar alla, niemand kwam ooit met een sluitende verklaring of betekenis. Daarom vul ik nu de gaten met een blogje …

Het bruggetje? Maak het je zo makkelijk mogelijk, leun achterover in die zachte sofa en take a trip down to memory lane …

Tsjauw!

Tjerri

(°)bank patat: ‘schoon Vloms’ voor coach potato