The owls are not what they seem …

Als je oud genoeg bent, misschien wel cinefiel, bingekijker, ‘bank patat'(°), quizzer of domweg iemand met een uitgebreide algemene kennis, dan doet de titel van dit stukje ergens een belletje afgaan. Yup, het is ‘Twin Peaks’ dat aanbelt. En de relevantie ervan hoor ik u denken. Niets van wereldschokkende aard of iets dat je leven verder zal gaan bepalen, klamme handjes zijn echt niet nodig. Het is gewoon een catchphrase die door mijn hoofd ging bij het bewerken van onderstaande foto. De foto gaat in eerste instantie met je fantasie aan de loop. Je moet als het ware op zoek naar de visuele waarheid. Als je wil mag je van mij best in de rol van Special Agent Dale Cooper kruipen, slurpend van een damn fine cup of coffee. Over de uilen in de titel is er sinds 1990 menig boompje opgezet. Ik vermoed dat veel van onze gevederde vrienden ook dit lot beschoren waren maar alla, niemand kwam ooit met een sluitende verklaring of betekenis. Daarom vul ik nu de gaten met een blogje …

Het bruggetje? Maak het je zo makkelijk mogelijk, leun achterover in die zachte sofa en take a trip down to memory lane …

Tsjauw!

Tjerri

(°)bank patat: ‘schoon Vloms’ voor coach potato

The 7 years itch …

Omdat een Latijnse aanhef niet altijd aanslaat grijp ik bij deze naar de taal van Sjeekspier aka Shakespeare voor onze Angelsaksische vrienden. U voelt het komen, het jeukte en ik moest krabben. Deze jongen is begonnen aan het opruimen van zijn virtuele beeldbibliotheek. Dat zoiets vlot gaat spreekt voor zichzelf. NOT! Uitdaging: hoe koppel ik een deel van mijn huidige mastercataloog op mijn harddisk in Lightroom af om ze vervolgens toe te voegen aan mijn gearchiveerde jarencataloog op mijn server in het netwerk? Bent u er nog? Het klinkt als Chinees, en dat is het ook op sommige momenten, maar de voldoening is groot als het lukt. Uitdaging: hoe ga ik te werk als je al die ‘oude’ foto’s terugziet? Antwoord: dat weet ik nog niet. Ik blijf steeds hangen bij uit het oog verloren pareltjes. Ik struikel over een niet bewerkt beeld (jawel, ik hou alle NEF’s en DNG’s bij) en zie automatisch wat ik er mee aankan. Hieronder een geslaagde oefening. Al zeg ik het zelf. Anderen zeggen dan weer dat eigen stoef stinkt. En dan antwoord ik weer dat je vinger dat ook doet ’s anderendaags als je gaat slapen met een jeukend gat. Het beeld is van zo’n zeven jaar geleden waarmee de titel dan ook is verklaard. De foto moest dan uiteraard in zwart-wit met een toefje Ilford 100 korrel er over. Kenners weten waarover ik praat. I love a plan when everything comes together …

Het bruggetje mocht de juffer in kwestie kiezen. Wie kan zoiets weigeren?

Toedeloe met de koe!

Tjerri

Vlaamse koterij …

Hebben jullie een déjà-vu gevoel bij onderstaand kiekje? Proficiat! Je geheugen werkt nog. Of het nog in perfecte staat is laat ik in het midden. Ik postte in het verleden al een dergelijk plaatje maar dan onder meer dreigende weersomstandigheden. De autist in mij kon het niet laten en zie, één jaar later: “Here is Tjerri!” (mét Jack Nicholson stem). Blijft de vraag: zijn het dezelfde koten of zijn ze hernieuwd? Existentiële vragen voor grenen en andere planken waar slechts weinigen het juiste antwoord op weten.

Waar ik wel het antwoord op weet is de vraag: ‘Waar vind je de lelijkste kustlijn in de wereld?’. Vreemd hoe men een strook van 67 km, en afwisselend tot 500 m brede, mooi stukje wilde natuur kan verkloten. Om het woord verkrachten maar niet in de mond te moeten nemen. Gebetonneerde legbatterijen waarin de Pullum Humanus Vulgaris graag in samenhokt. Uiteraard met zicht op de obligate wandelautostrade ‘Den Dijk’, waar klein en minder klein grut achter het stalen stuur kruipt van een kwistax. Echt spannend wordt het als het witte kousenvolk met open sandalen zin heeft in een terrasje. Met een gezicht vertrokken tot ware doodsverachting ploegt het ideale gezin zich dan doorheen de mensenzee, ontwijkt het de would be Ayrton Senna’s in hun stalen kooien op wielen en ploft het neer in kunstrieten salonstoelen met schreeuwlelijk kussen en obligate etensresten. Eens neergezakt en nat van het zweet, triomfantelijk en windvrij kijkend doorheen een door zeezout aangeslagen glazen wand. Een vakantiekracht, lees niet zo fris uitziende student(e) die onderbetaalde klusjes uitvoert, sleept dan drank annex hapjes aan. Hoog op het lijstje vind je een Duvel voor mijnheer, wit koud wijntje voor mevrouw, fristi voor de (klein)kinderen en een portie mix voor de kleine honger. Zucht …

U raadt het. Dit moest even uit mijn systeem. Soms kan zoiets goed doen. Net zoals een tripje op zee. En ik doel dan niet op een geestverruimende staat na het likken aan mei ’68 postzegels, maar de zilte stampede van aanrollende golven op de tonen van het zingende stalen tuigage van een zeiljacht. En als je nog mee bent, enkel kijken over bakboord als je van oost naar west vaart en omgekeerd. Heeft alles met de verknipte Vlaamse kust te maken.

De koterij in de duinen hoef je niet te missen dankzij onderstaande foto. Geen dank …

Het bruggetje? Met Tomorrowland in het achterhoofd, een koud spel …

Met zilte groeten.

Tjerri

Advena picturae …

Een Latijnse aanzet bekt altijd lekker. Die nanoseconde dat je brein een gecodeerde ‘huh?’ doorstuurt alvorens verder te gaan met relevantere taken zoals daar zijn: ademen, ruiken, zien. Nu de voorzet is getrapt, de aanzet gegeven en mijn opzet geslaagd, een woordje uitleg. Ik zag, ik kwam en ik nam een foto. Vrij naar onze Latijnse voorvaderen: ‘Veni, vidi, picti’. Schiet niet op deze virtuele woordenpianist want mijn schoolse, laat staan academische kennis, reikt niet veel verder dan mijn – ik noem een zijstraat – kennis van de Baskische taal. Bolak tira(°) als het ware.

Het beeld spreekt voor zichzelf. De man stond al minutenlang roerloos op de golfbreker door zijn oculair te kijken. Klaar om af te drukken op het ideale moment. Zijn afspraak met het heden, het verleden en de toekomst. Twee nanosecondes. Een wereld van verschil. Wat het uiteindelijk resultaat is van zijn zoektocht doorheen zijn camera obscura weet ik niet. De chase is better than the catch weet je wel. En zodoende diende mijn jacht op een mooi beeld te worden afgerond omdat een ander op mij lag te wachten. Jacht. Een ander jacht.

En wat is dat dan allemaal met dat Advena Picturae gedoe hoor ik jullie mompelen. Simpel als goedendag zouden onze zuiderburen zeggen. Google translate vond me een Latijnse vertaling voor trekvogel en beeld. En zei ik niet dat Latijn altijd lekker bekt?

Het bruggetje? De enige echte ace of spades of vleesgeworden ‘the chase is better than the catch’ …

Met licht deinende groet …

Tjerri

(°) Baskisch voor ‘het trekt op de ballen’

Les deux soeurs …

Doe eens een schilderij na. Kennen we alles van. Been there, got the T-shirt. Vraag het maar aan Marate. Maar die gozer is al dood hoor ik u zeggen. Correct, maar de man met de kwast wiens olie op doek ik napenseel in mijn digitale doka ook. Georges Creten (1887 Sint-Gillis -1966 Ukkel), een nobele onbekende – althans voor mij – Belgische schilder bestond het om twee zusters met een smeer of twee olie te vereeuwigen op doek. Een voor mij bekende onverlaat gebood mij om het digifotografisch te vrijwaren voor het nageslacht. Dichterlijke en andere kunstige vrijheden waren toegelaten. Mrs. Z. en Mrs. L. die tot nader order nog steeds worden toegeschreven aan dezelfde bloedlijn werden opgetrommeld en gesommeerd in een gelijkaardige pose te – euh – poseren. Ondergetekende kneedde, boetseerde en wrong hem in de Creten houding. Soms moet een man doen wat een man moet doen … En zusters ook. Eerlijk gezegd komt de foto -tig keer beter tot zijn recht op print maar aangezien ik onmogelijk iedereen een print kan opsturen met de postduif moet ik me beperken tot het tonen van het digitale equivalent. En nu allemaal: “Morgen in het Museum voor Schone Kunsten, vandaag op Tjerri’s blog” (met de stem van Guy Mortier wel te verstaan).

origineel ‘Les deux soeurs’ van Creten (olie op doek in Museum voor Schone Kunsten)

de enige echte replica van mijn hand

Het bruggetje? Voorzet … kop … binnen! En nu het festivalseizoen op volle kracht draait, een fantastische live versie. Geen dank …

Toedeloe met de koe!

Tjerri

Een Bask …

Tijdens een opdracht – thema ‘portret’ – stootte ik op deze man. Ene Emilio, made in Baskenland, zo’n kleine 100 jaar geleden. Ooit op de vlucht voor de Falangisten, Carlisten en Alfonsisten, kortom het zootje ongeregeld met Franco op kop. Die laatste kon op hand- en spandiensten rekenen van de bekendste Duitse snor ooit en zijn vleesgeworden Italiaanse persiflage. Het Condor Legioen van Snorremans zette in 1937 op een niet zo’n fraaie manier het Baskische dorpje Guernica op de wereldkaart en gaf oorlogswaanzin een nieuwe dimensie. De geschiedenis leert ons dat we toen nog niet alles hadden gezien.

Maar terug naar onze hedendaagse besognes en Emilio. Na de vlucht uit zijn Euskal Herria belandde hij na vele omzwervingen in onze contreien, om een paar jaren later dezelfde ellende te moeten meemaken maar alla. De brave borst heeft het ondertussen al 98 jaar ver geschopt en is nu aan het einde van zijn eigen winterseizoen gekomen. Vereeuwigen is hier het gepaste werkwoord. Iets dat niet iedereen is gegeven trouwens. Naar het schijnt is het ook niet altijd een geschenk, hem portretteren daarentegen wel. Daarom voor de man met de eeuwige Super Basque Baret: Gora ta Gora Euskadi …

Het bruggetje? Wel het is met spijt in het hart maar vandaag is er ons een groot man ontvallen. Het toeval wil dat hij 89 jaar werd. Het dyslectische jaarequivalent van Emilio dus. Pierre Henry, voor mij dé uitvinder van de elektro muziek, is niet meer. Geniet nog eens mee met het fantastische Psyché Rock …

Agur!

Tjerri

 

Wankel …

Als je de titel wil aanvullen heb je niet veel mogelijkheden. Evenwicht of motor behoren tot de mogelijkheden. Maar ’t is te warm om er verder over na te denken. Sommigen schuwen zelfs de term subtropisch niet. Ik berust in dit typisch weerkerend fenomeen. De examentijd is aangebroken en de natuur gooit er extra calorieën tegen aan. Of zijn het Joules? Met de examens fysica voor de deur is het een klein verschil voor de studerende mens maar maakt het een gigantisch verschil voor je puntentotaal op wetenschappelijke vakken. Joules dus. Die studerende medemens, man of vrouw laat ik in het midden, puft en zucht in het zweet uws aanschijns (Genesis 3:19). De hogere instanties – lees ouders, plusmama’s, pluspapa’s, en ander irritante wezens – lopen dan op eieren. Een verkeerd woord, beweging, geluid en de opperste concentratie wordt verbroken. Dit laatste is dan geheid de oorzaak van een op til staande ramp: een slecht examen hetgeen door de student wordt ervaren als een soort van immanente gevolgschade. Uiteraard wordt hierdoor een moeizaam te bereiken niveau van sacrale vakspecifieke alwetendheid vroegtijdig ten grave gedragen door duivelse volwassenen, en is een goed rapport verder dan ooit verwijderd. Je moet als volwassene echter ook je verantwoordelijkheden nemen en het grut niet enkel moreel ondersteunen maar ook de nodige bouwstoffen voor de grijze massa aanleveren. Voedsel dus. Eten maken. Koken. En dat beste vrienden in een contemplatieve stilte. Geloof me, het is balanceren op een slappe visdraad met een blinddoek aan en zonder veiligheidskoord. Maar niet getreurd, binnen een tweetal weken is dit allemaal achter de rug en wenkt de zomervakantie. Ondertussen is het recht blijven in moeilijke omstandigheden. Een wankel evenwicht.

Evenwicht: Mrs. L. toont hoe het moet. Je wil niet weten hoeveel keer ik het moest voordoen. Eerst deed ik het op één hand maar dat vond ze te moeilijk …

Het bruggetje? Contemplatie, Genesis, enkel de Duivel ontbreekt. Je broer reikt de reddende hand.

Veel sterkte aan alle studenten! Uw toegenegen,

Tjerri