Time flies …

 

 

Momenteel overheerst het gevoel alsof de tijd me ontglipt als zandkorrels in mijn vuist. Het lijkt wel of ik voor alles tijd te kort komt. Een ziekte van deze tijd vertelt men mij. Ik wil het best geloven. Zelfs nu en dan een woordje op deze blog komt er niet meer van. Laat staan een zinnig woord. Maar kijk, bij deze moest ik wel in mijn virtuele pen kruipen.

Ene Pascale Sobry heeft als fotografe haar sporen al een tijdje meer dan verdiend en heeft haar beste werk nu gebundeld in een mooi fotoboek. Ik had al de eer en het genoegen door de foto’s te ploegen en ik kan het rustig samenvatten in één woord : fantastisch!

Pascale Sobry in actie
Pascale Sobry in actie

Zoek je nog een mooi geschenk, wil je je boekenkast dan wel je tafel opfleuren of wil je domweg wegdromen bij de pracht van natuurfoto’s, dan krijg je nu je kans. Dat een boek in eigen beheer uitbrengen niet de evidentie zelve is is een open deur intrappen. Daarom wordt dit pareltje aan de man of vrouw gebracht via kickstarter. Laat dit je niet afschrikken want momenteel zit Pascale op een zucht van het beoogde bedrag.

Hieronder vind je een paar foto’s die uit het boek ‘Iconic Sea Birds’ komen.

Geïnteresseerd ? Aarzel dan niet om in te tekenen op Kickstarter. Je zal het je niet beklagen.

Het bruggetje ? Up tempo beat … Laat je gewoon gaan.

Tsjauw !

Tjerri

Boel op stelten …

Zweden werken graag met hout. Ze schroeven en timmeren dat het een lust is. Iedereen die al bij Ikea is langs geweest zal dit kunnen beamen. Zou er überhaupt iemand zijn die er nog niet is langs geweest ? En ze timmeren niet enkel meubels in mekaar daar in Zwedenland. Schroeven en nagelen is hun leven lijkt het wel. Zelfs hun huizen hangen met haken en ogen aan mekaar. En terwijl ik jullie architectuur kennis bijspijker vraag ik me af hoe het zou voelen mocht dit mijn stulp zijn. Wat een uitzicht. Puur natuur en complete rust. Nou ja. Een ruzietje niet te na gesproken. Opgroeiend grut dat mekaar in de haren vliegt. Net een roedel pups. Een beestenboel quoi. Boel op stelten dus.

Paalwoning

Het bruggetje ? Of is het een steiger ? Als ik zo’n prachtig huis zie, gaat mijn diepe zucht gepaard met de gedachte ‘Money, money, money’. Typisch Zweeds zeker ? …

Tsjauw !

Tjerri

Trie ? …

De Welshmen zullen je wel gelijk geven als ze de titel lezen en de foto zien. Als je met zulks weer op zee wil gaan zeilen moet je wel uit het goede hout zijn gesneden. Vraag het maar aan de Zweden. Zij kunnen er iets van. Zij hebben – of is het hadden – Ibrahimovic. Een Zweed gesneden uit het goede hout. Buigt niet. Wij hebben de Rode Duivels. Houten klazen op klompen. Sommigen gesneden uit ebbenhout maar de vloed doelpunten kwam er maar niet. Punten sprokkelen voor de volgende ronde orakelden ze. De associatie met sprokkelhout is dan niet veraf. De Welshmen staken alvast een handje toe en maakten brandhout van onze – euh – brandende ambitie om Europees kampioen te worden.

Bomen

Den Svenska bro. Als de nood het hoogst is …

Baai, baai, koeievlaai !

Tjerri

Door …

De polyglotten onder ons mogen de titel in het Nederlands, dan wel in het Engels uitspreken. Komt op hetzelfde neer. Ongeveer dan toch. Doet me denken aan een rare zin in mijn eigenste dialect : ‘Dui de dui dui’. Ik verzin het niet. Betekent : ‘Door de deur door’. En dat kan je bij onderstaande foto ook bedenken. Ik bedacht dat het een fortuin aan deuren gekost moet hebben. Nu ja, alles beter dan je geld enkel door de ramen keilen. In dit geval waren het Zweedse kronen. Bij dat laatste mag je zelf bedenken waar ik het over heb. Je krijgt in beide gevallen van mij gelijk.

Gangen

Het bruggetje ? Openstaande deur intrappen noemen we dit …

Slu !

Tjerri

Paleis …

Je moet die koninklijke toestanden in perspectief kunnen bekijken. Maar hoe ik mijn kont en andere uitsteeksels draaide, ik bleef me verbazen over ‘het midden’. Zoek zelf waar het aan ligt. Ik gun jullie het aha-moment. Vreemde jongens en meisjes die Scandinaven. Meer bepaald de Denen in dit eigenste geval. Mocht je je nog afvragen van wie dit stulpje is, pieker dan maar niet langer. De Deense schone Margaretha II van – jawel ! – Denemarken heeft er haar domicilie. Hopelijk hoeft ze zelf niet in te staan voor het dagelijks rondje stofzuigen. Zou ze nationalistisch denken en er een Nilfisk op na houden denk je ?

Perspectief

Toen ik dit stukje klaar had las ik in afwachting van publicatie een gekende Belgische krant en stuitte op onderstaande foto. Herkennen jullie het ? Vast en zeker. Toeval bestaat niet. Nu vraag ik me af of deze foto een oordeel velt over de mijne en hoe ik dit moet interpreteren ? Een schijtfoto of vertelt ze eerder iets over mijn dagelijks leven. Een hondenleven denk ik er dan graag bij.

Hond paleis

Het obligate bruggetje. Stofzuigen leent zich voor de nodige grapjes. Je moet er soms wel de nodige energie voor opbrengen om ze te snappen …

Tot in den draai !

Tjerri

Hallo ? …

It’s me … Was voor de hand liggend en ik kopte gewoon binnen. Is eens iets anders dan onze Rode Duivels. Die zijn financieel dan wel binnen maar ze liggen wel buiten. De ondraaglijke lichtheid van het voetbal als het ware. Donkere wolken trekken momenteel samen boven de opgehemelde vaderlandse trots. En over wolken en lichtheid gesproken, dit beeld wou ik digitaal bewaren voor het nageslacht. Fotoapparaat had ik niet bij dus moest ik maar met de slimme telefoon aan de slag. De beeldkwaliteit valt best mee nadat ik het door de digitale doka had gepleurd. En zeggen dat Mrs. Z. ergens aan de horizon het zilte schuim op haar lippen proeft, wind in de zeilen en de natte haren. Nee mijnheer of mevrouw, een echte zeeman, dan wel -vrouw, vreest de zee niet, hij of zij heeft er wel respect voor. En wij dan weer voor hen.

Nieuwpoort

Het – pun intended – (zee)bruggetje dan maar. Fotootje ‘s morgens genomen. Ogen sluiten, lekker achteroverleunen en met wat verbeelding kan je zelfs de zee ruiken …

Hooiah ! *

Tjerri

 

* From Wikipedia, the free encyclopedia
Hooyah is a word used in the United States Navy to build morale and signify verbal acknowledgment.

1.4 …

Da’s groot ! Een fotograaf weet waarover ik het heb. De 1.4 is het diafragmagetal van mijn geliefde 85 mm AF Nikor. Old style, ladies and gentlemen. En het is de oerdegelijke en ‘ijzer’sterke metalen versie. Retescherp en een DOF om van te smullen. Ten bewijze onderstaande foto. Scherpstellen op eerste oog, opendraaien tot 1.4 en er boenk op.

Aangezien ik het had over ‘Old style’ kon ik het ook niet nalaten de Fuji toning na te bootsen. Je weet wel, toen er nog filmpjes in het fototoestel moesten worden gepleurd. Good old days …

En hierbij is de cirkel rond want ondergetekende post dit op zijn eigenste verjaardag. Alweer een jaartje ouder. En nu allemaal … hip hip … hoera ! (x3)

zoe juli

Het bruggetje ? Bwa, op zo’n dagen voel je je een held voor één dag …

Slu !

Tjerri