Black hole …

De titel alleen al. Meer heb je niet nodig om je fantasie de sporen te geven. Astronomen en Hawking adepten fantaseren er anti-materie bij, Jeroom beleeft een natte droom en nog anderen proberen er uit te kruipen. Ik daarentegen, ben al lang blij om me te kunnen concentreren op mijn black box. Voor alle duidelijkheid, het is geen familie van de xbox noch matchbox, maar het is wel nog steeds mijn favoriete toy for a boy. En het mag gezegd – opgelet, flauwe woordspeling in aantocht – de klik is er nog steeds.

Ik hoor nu meerdere stemmen fluisteren dat de blogjes nog maar met mondjesmaat doorkomen en dat ondergetekende zou hebben afgehaakt. Hmm, ik spreek het graag tegen maar kom wel de stemmetjes, weliswaar met lichte tegenzin, halverwege tegemoet. Afgelopen jaar was er eentje van veel mensen fotograferen. Niet echt mijn ding maar alla, a man has to do what a man has to do. De keerzijde? Veel mensen bedanken om hun foto te grabbel te gooien op de internet snelweg. Waarvoor alle begrip. Besluit: geen beelden, geen blogjes. Maar daar waar ik opgejaagd werd door een aanhoudende stroom van al dan niet interessante opdrachten, daar word ik nu geconfronteerd met een moordopdracht. Kill your babies. In januari moet ik tentoonstellen. Sta je daar. Met al je foto’s. Je struint door een omvangrijk archief van beelden en je moet hartverscheurende keuzes maken. Sluipmoordenaar op geesten uit het verleden, lang vervlogen tijden en vervaagde herinneringen. Ik heb als het er op aan komt een reumatische ‘delete’ vinger. De idee om een beeld te lozen doet mijn wijsvinger dus geen deugd. Kortom, deze jongen is op een zelfmoordmissie waarbij er op het einde geen winnaars dreigen te zijn. Een fotofinish bij een chicken race. In mijn dromen ben ik de James Dean, de ‘rebel without a cause’ in zijn Porsche 550. In het echt heb ik enkel zijn looks en tuf ik rond met een Duitse concurrent.

Ach die Duitsers. Leer ze me kennen mijnheer, mevrouw. Hun grondigheid kent geen grenzen. En via een ommetje belanden we bij onderstaande foto. Gespot bouwsel aan onze kust toen ik op zoek was naar overblijfsels van de beruchte Atlantikwall. Al vermoed ik dat het relikwie in kwestie gebouwd werd nà het bezoek van nonkel Adolf. Het feit dat het nu al in verregaande staat van verval verkeert sterkt me in deze. De Duitsers kunnen niet alleen goede wagens bouwen …

Het bruggetje? “Donder en bliksem” volgens ene Kapitein Haddock toen hij vernam dat er zwarte gaten bestaan … De gelijkenis tussen de snor van Jimmy Fallon en een andere beruchte Duitser is toeval.

Tsjauw!

Tjerri

Advertenties

The owls are not what they seem …

Als je oud genoeg bent, misschien wel cinefiel, bingekijker, ‘bank patat'(°), quizzer of domweg iemand met een uitgebreide algemene kennis, dan doet de titel van dit stukje ergens een belletje afgaan. Yup, het is ‘Twin Peaks’ dat aanbelt. En de relevantie ervan hoor ik u denken. Niets van wereldschokkende aard of iets dat je leven verder zal gaan bepalen, klamme handjes zijn echt niet nodig. Het is gewoon een catchphrase die door mijn hoofd ging bij het bewerken van onderstaande foto. De foto gaat in eerste instantie met je fantasie aan de loop. Je moet als het ware op zoek naar de visuele waarheid. Als je wil mag je van mij best in de rol van Special Agent Dale Cooper kruipen, slurpend van een damn fine cup of coffee. Over de uilen in de titel is er sinds 1990 menig boompje opgezet. Ik vermoed dat veel van onze gevederde vrienden ook dit lot beschoren waren maar alla, niemand kwam ooit met een sluitende verklaring of betekenis. Daarom vul ik nu de gaten met een blogje …

Het bruggetje? Maak het je zo makkelijk mogelijk, leun achterover in die zachte sofa en take a trip down to memory lane …

Tsjauw!

Tjerri

(°)bank patat: ‘schoon Vloms’ voor coach potato

The 7 years itch …

Omdat een Latijnse aanhef niet altijd aanslaat grijp ik bij deze naar de taal van Sjeekspier aka Shakespeare voor onze Angelsaksische vrienden. U voelt het komen, het jeukte en ik moest krabben. Deze jongen is begonnen aan het opruimen van zijn virtuele beeldbibliotheek. Dat zoiets vlot gaat spreekt voor zichzelf. NOT! Uitdaging: hoe koppel ik een deel van mijn huidige mastercataloog op mijn harddisk in Lightroom af om ze vervolgens toe te voegen aan mijn gearchiveerde jarencataloog op mijn server in het netwerk? Bent u er nog? Het klinkt als Chinees, en dat is het ook op sommige momenten, maar de voldoening is groot als het lukt. Uitdaging: hoe ga ik te werk als je al die ‘oude’ foto’s terugziet? Antwoord: dat weet ik nog niet. Ik blijf steeds hangen bij uit het oog verloren pareltjes. Ik struikel over een niet bewerkt beeld (jawel, ik hou alle NEF’s en DNG’s bij) en zie automatisch wat ik er mee aankan. Hieronder een geslaagde oefening. Al zeg ik het zelf. Anderen zeggen dan weer dat eigen stoef stinkt. En dan antwoord ik weer dat je vinger dat ook doet ’s anderendaags als je gaat slapen met een jeukend gat. Het beeld is van zo’n zeven jaar geleden waarmee de titel dan ook is verklaard. De foto moest dan uiteraard in zwart-wit met een toefje Ilford 100 korrel er over. Kenners weten waarover ik praat. I love a plan when everything comes together …

Het bruggetje mocht de juffer in kwestie kiezen. Wie kan zoiets weigeren?

Toedeloe met de koe!

Tjerri

Vlaamse koterij …

Hebben jullie een déjà-vu gevoel bij onderstaand kiekje? Proficiat! Je geheugen werkt nog. Of het nog in perfecte staat is laat ik in het midden. Ik postte in het verleden al een dergelijk plaatje maar dan onder meer dreigende weersomstandigheden. De autist in mij kon het niet laten en zie, één jaar later: “Here is Tjerri!” (mét Jack Nicholson stem). Blijft de vraag: zijn het dezelfde koten of zijn ze hernieuwd? Existentiële vragen voor grenen en andere planken waar slechts weinigen het juiste antwoord op weten.

Waar ik wel het antwoord op weet is de vraag: ‘Waar vind je de lelijkste kustlijn in de wereld?’. Vreemd hoe men een strook van 67 km, en afwisselend tot 500 m brede, mooi stukje wilde natuur kan verkloten. Om het woord verkrachten maar niet in de mond te moeten nemen. Gebetonneerde legbatterijen waarin de Pullum Humanus Vulgaris graag in samenhokt. Uiteraard met zicht op de obligate wandelautostrade ‘Den Dijk’, waar klein en minder klein grut achter het stalen stuur kruipt van een kwistax. Echt spannend wordt het als het witte kousenvolk met open sandalen zin heeft in een terrasje. Met een gezicht vertrokken tot ware doodsverachting ploegt het ideale gezin zich dan doorheen de mensenzee, ontwijkt het de would be Ayrton Senna’s in hun stalen kooien op wielen en ploft het neer in kunstrieten salonstoelen met schreeuwlelijk kussen en obligate etensresten. Eens neergezakt en nat van het zweet, triomfantelijk en windvrij kijkend doorheen een door zeezout aangeslagen glazen wand. Een vakantiekracht, lees niet zo fris uitziende student(e) die onderbetaalde klusjes uitvoert, sleept dan drank annex hapjes aan. Hoog op het lijstje vind je een Duvel voor mijnheer, wit koud wijntje voor mevrouw, fristi voor de (klein)kinderen en een portie mix voor de kleine honger. Zucht …

U raadt het. Dit moest even uit mijn systeem. Soms kan zoiets goed doen. Net zoals een tripje op zee. En ik doel dan niet op een geestverruimende staat na het likken aan mei ’68 postzegels, maar de zilte stampede van aanrollende golven op de tonen van het zingende stalen tuigage van een zeiljacht. En als je nog mee bent, enkel kijken over bakboord als je van oost naar west vaart en omgekeerd. Heeft alles met de verknipte Vlaamse kust te maken.

De koterij in de duinen hoef je niet te missen dankzij onderstaande foto. Geen dank …

Het bruggetje? Met Tomorrowland in het achterhoofd, een koud spel …

Met zilte groeten.

Tjerri

Advena picturae …

Een Latijnse aanzet bekt altijd lekker. Die nanoseconde dat je brein een gecodeerde ‘huh?’ doorstuurt alvorens verder te gaan met relevantere taken zoals daar zijn: ademen, ruiken, zien. Nu de voorzet is getrapt, de aanzet gegeven en mijn opzet geslaagd, een woordje uitleg. Ik zag, ik kwam en ik nam een foto. Vrij naar onze Latijnse voorvaderen: ‘Veni, vidi, picti’. Schiet niet op deze virtuele woordenpianist want mijn schoolse, laat staan academische kennis, reikt niet veel verder dan mijn – ik noem een zijstraat – kennis van de Baskische taal. Bolak tira(°) als het ware.

Het beeld spreekt voor zichzelf. De man stond al minutenlang roerloos op de golfbreker door zijn oculair te kijken. Klaar om af te drukken op het ideale moment. Zijn afspraak met het heden, het verleden en de toekomst. Twee nanosecondes. Een wereld van verschil. Wat het uiteindelijk resultaat is van zijn zoektocht doorheen zijn camera obscura weet ik niet. De chase is better than the catch weet je wel. En zodoende diende mijn jacht op een mooi beeld te worden afgerond omdat een ander op mij lag te wachten. Jacht. Een ander jacht.

En wat is dat dan allemaal met dat Advena Picturae gedoe hoor ik jullie mompelen. Simpel als goedendag zouden onze zuiderburen zeggen. Google translate vond me een Latijnse vertaling voor trekvogel en beeld. En zei ik niet dat Latijn altijd lekker bekt?

Het bruggetje? De enige echte ace of spades of vleesgeworden ‘the chase is better than the catch’ …

Met licht deinende groet …

Tjerri

(°) Baskisch voor ‘het trekt op de ballen’

Les deux soeurs …

Doe eens een schilderij na. Kennen we alles van. Been there, got the T-shirt. Vraag het maar aan Marate. Maar die gozer is al dood hoor ik u zeggen. Correct, maar de man met de kwast wiens olie op doek ik napenseel in mijn digitale doka ook. Georges Creten (1887 Sint-Gillis -1966 Ukkel), een nobele onbekende – althans voor mij – Belgische schilder bestond het om twee zusters met een smeer of twee olie te vereeuwigen op doek. Een voor mij bekende onverlaat gebood mij om het digifotografisch te vrijwaren voor het nageslacht. Dichterlijke en andere kunstige vrijheden waren toegelaten. Mrs. Z. en Mrs. L. die tot nader order nog steeds worden toegeschreven aan dezelfde bloedlijn werden opgetrommeld en gesommeerd in een gelijkaardige pose te – euh – poseren. Ondergetekende kneedde, boetseerde en wrong hem in de Creten houding. Soms moet een man doen wat een man moet doen … En zusters ook. Eerlijk gezegd komt de foto -tig keer beter tot zijn recht op print maar aangezien ik onmogelijk iedereen een print kan opsturen met de postduif moet ik me beperken tot het tonen van het digitale equivalent. En nu allemaal: “Morgen in het Museum voor Schone Kunsten, vandaag op Tjerri’s blog” (met de stem van Guy Mortier wel te verstaan).

origineel ‘Les deux soeurs’ van Creten (olie op doek in Museum voor Schone Kunsten)

de enige echte replica van mijn hand

Het bruggetje? Voorzet … kop … binnen! En nu het festivalseizoen op volle kracht draait, een fantastische live versie. Geen dank …

Toedeloe met de koe!

Tjerri

Een Bask …

Tijdens een opdracht – thema ‘portret’ – stootte ik op deze man. Ene Emilio, made in Baskenland, zo’n kleine 100 jaar geleden. Ooit op de vlucht voor de Falangisten, Carlisten en Alfonsisten, kortom het zootje ongeregeld met Franco op kop. Die laatste kon op hand- en spandiensten rekenen van de bekendste Duitse snor ooit en zijn vleesgeworden Italiaanse persiflage. Het Condor Legioen van Snorremans zette in 1937 op een niet zo’n fraaie manier het Baskische dorpje Guernica op de wereldkaart en gaf oorlogswaanzin een nieuwe dimensie. De geschiedenis leert ons dat we toen nog niet alles hadden gezien.

Maar terug naar onze hedendaagse besognes en Emilio. Na de vlucht uit zijn Euskal Herria belandde hij na vele omzwervingen in onze contreien, om een paar jaren later dezelfde ellende te moeten meemaken maar alla. De brave borst heeft het ondertussen al 98 jaar ver geschopt en is nu aan het einde van zijn eigen winterseizoen gekomen. Vereeuwigen is hier het gepaste werkwoord. Iets dat niet iedereen is gegeven trouwens. Naar het schijnt is het ook niet altijd een geschenk, hem portretteren daarentegen wel. Daarom voor de man met de eeuwige Super Basque Baret: Gora ta Gora Euskadi …

Het bruggetje? Wel het is met spijt in het hart maar vandaag is er ons een groot man ontvallen. Het toeval wil dat hij 89 jaar werd. Het dyslectische jaarequivalent van Emilio dus. Pierre Henry, voor mij dé uitvinder van de elektro muziek, is niet meer. Geniet nog eens mee met het fantastische Psyché Rock …

Agur!

Tjerri