De wereld volgens Garp …

Moet je eens ter hand nemen. Het boek dan. Niet de wereld. Is een ander paar mouwen dat laatste. Een van de bekendste supportersliederen ooit. “We got the Whole World in our Hands …” Fast rewind: 1978 Nottingham Forest. Frappant detail: de jongens uit midden Engeland spelen ook in rood-wit-zwart.

Set 4 dus. De set waar Stephen King de hand in het scenario had. De opdracht was duidelijk: er mocht niet verloren worden. Beide teams hielden mekaar in evenwicht maar halfweg begon HZ weg te lopen en stonden ze met 15-22 voor. Om een of andere reden sloeg de onzekerheid toe in de rangen en kon de tegenstander terugkomen tot … 24-24! HZ nam terug over en bij 25-27 trokken wij aan het langste eind. Hun trainer – pun intended – aan het kortste. Een zucht van verlichting deed menig haardos wapperen en in de tribunes begon men aan een polonaise.

HZ won de tos en Mrs. Boemboem bestookte het andere kamp met een resem opslagen die soms weg hadden van een precisiebombardement met exocets en waar geen tactisch antwoord op kwam. De andere keren leek ze wel Enola Gay op twee voeten en veegde ze de receptie van het plein. Een complete meltdown van het moreel aan de andere kant en de veer was gelijk gebroken. In geen tijd stond het 0-13! Bij een 7-25 stand was het welletjes geweest en de “Lake-Side” kleurde rood doorheen een mistgordijn van Bengaals vuur. De eerste plek in het klassement was en is een feit.

Eind goed al goed.

Het bruggetje? Om je een idee te geven hoe het eraan toe ging op de afterparty op onze home ground, de heilige grond van Hofstade Plage …
“Laugh a minute was only the beginning, HZ93 this one’s for you!”

Hasta la victoria siempre!

El Tjé

Kantelen …

Hoe spreek je de titel van dit stukje uit en hoe past het in een contextuele (on)zin? Uw antwoord op een gele briefkaart en bussen maar.

Kanteel (zelfst. nw.): Een kanteel of tinne is een onderdeel van verdedigingswerken. Het is een rechtopstaand, vierkant of rechthoekig stuk van een borstwering, met eventueel een schietgat in het midden.
Meervoud: kantelen.

Kantelen (ww.): Omslaan, op een andere zijde wentelen. Afgeleid zelfst. nw. kantelmoment.

En voilà, we zijn er.

Alsof het massieve kantelen betrof stond de tegenpartij voor blok en kende de wedstrijd een kantelmoment. Om maar te zeggen, ‘t kan verkeren. Bredero had het zelfs voorspeld, zo’n slordige 400 jaar geleden al. Die Gerbrand toch.

Set 2 bracht dus de wedstrijd in evenwicht en de HZ clubliederen rolden van de tribune naar beneden. Sjaaltjes gingen de hoogte in en “You’ll never volley balone” weerklonk uit de meegereisde supporterskelen. Set 3 en 4 zou aldus tot een formaliteit worden herleid. Aan set 5 moest zelfs niet meer worden gedacht.

Helaas speculaas. De tegenstandsters hadden de nodige meeval en de bal viel meer op ons deel van het terrein dan op het hunne. Binnen de lijnen wel te verstaan. Dat dit resulteert in setverlies hoeft verder geen betoog. Een 2-1 stand in ons nadeel was het signaal tot ongeregeldheden in de tribune en omdat de lokale stewards het supportersgeweld niet meer de baas konden werd onverwijld traangas ingezet door de in allerijl opgetrommelde ordetroepen. Achteraf bleek dat er hooligans van de meest gevreesde clubs uit de voetbalcompetitie (sic) waren geïnfiltreerd in de supportersrangen. Hooligans, je moet ze me leren kennen mijnheer. Om mevrouw niet te vergeten. Mysoginie in het vrouwenvolleybal zou etwas misplaatst zijn. Toch?

Set 4 dan maar. En hier leek Stephen King het scenario geschreven te hebben. Maar meer daarover in mijn volgend stukje: de wereld volgens Garp.

Het bruggetje? Set 3 verliezen was een kruis om te dragen maar zoals de Engelsen het zo mooi kunnen verwoorden: “It ain’t over until the fat lady sings” …

Volgende keer: wie schoot JR dood en andere trivia zoals wie won set 4 & 5 …

Baai, baai, koeievlaai!

Tjerri

 

Tweede set …

Belofte maakt schuld. Geen paniek. Ik heb het niet over aanstormend talent dat de poef in de kantine niet kan betalen maar over deel 2 van een bloedstollende fotoreportage. Nu ja, ’t is maar hoe je het bekijkt. Sommigen vinden het aanschouwen van drogende verf aan de muur ook al beklijvend. Stollend bloed kent ook zijn plek in onze maatschappij. Maar genoeg over pigmenten en terug naar onze schapen. De eerste set gingen de jonge deernen het bos in. Boswachter van dienst, Mr. N., zag dat er werk aan de winkel was, maar ondanks de vele technische aanwijzingen maakte het HZ schip water.

Maar goed, een wedstrijd kan 5 sets lang duren. Vingernagels sneuvelen, zweet parelt, stemmen worden schor geschreeuwd en als je goed oplet vertonen sommigen heel aparte zenuwtrekken. Hooligans weten waarover ik het heb. Alhoewel. Tijdens het ter perse gaan van deze I/O tekst stuiteren mijn gedachten heen en weer alsof het hun wedstrijdbal is tijdens die eerste set.

En de titel dan hoor ik denken? Tja, moet je nog effe voor wachten. Geduld is de olifant voor wie een put graaft.

Het bruggetje? Misere na set 1 …

Tsjauw!

Tjerri

 

Shiny happy people …

De titelsong van R.E.M.’s monsterhit was het eerste dat door mijn hoofd ging toen de eerste foto van mijn reeks op mijn digitale doka verscheen. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Kundura vermomd als een dartelende hinde. Maar dan wel eentje met knielappen en volleybalschoenen aan. Een ongeluk komt nooit alleen. Het vergt dan ook lef om met zo’n nummer de arena te betreden. En over nummers gesproken, deze jongen moest dringend aan de bak met z’n nummer 5. Je weet wel, mijn nieuwe speeltje met een D voor. Ik was razend benieuwd naar het resultaat. Ene M. uit V. ook.

Na evaluatie van de verschillende beelden kan ik de recensies over de D5 enkel bijtreden. Autofocus: waanzinnig snel. Haast geen missers! Iso: waanzinnige gevoeligheid. Tot 12.800 met de vingers in de neus.

Maar geniet u vooral mee van het jeugdige enthousiasme waarmee de juffers van HZ93 kwamen, zagen en overwonnen.

Indien jullie willen weten hoeveel foto’s ik jullie ga voorschotelen, ga er maar gerust voor zitten. Zo’n 70-tal, verspreid over 4 blogjes. U weze gewaarschuwd. Overdaad schaadt. En ik kan het weten.

Het bruggetje? Wat een domme vraag …

Hasta pronto?

Tjerri

De lente is in ’t land …

Nu ja, technisch haal ik mijn gelijk niet, de lente begint pas op 20 maart. Om 11:28 uur precies zal een astronoom je toefluisteren. De vogeltjes fluiten! Ben je ook blij met de eerste échte zonnestralen dit jaar? De dagen lengen, de nachten korten. Yin en yang zeg maar. Je grijpt naar een zonnebril in plaats van de rits van je jas. Zonlicht dat de grijze mistsluiers weg blaast uit je hoofd. Neen, deze jongen is moeilijk uit zijn hum te krijgen vandaag.

Zelfs Mrs. C. ging spontaan aan ’t draaien. Teveel en te diep in ’t glas gekeken hoor ik kwatongen lispelen. Toch niet hoor. Enfin, toch niet deze keer, hoor ik mijn eigen kwaaie tong sissen in mijn hoofd. Ik mag zoiets denken, zeggen of schrijven. Op voorwaarde dat ik straks kook wel te verstaan.

Blijkbaar geïnspireerd door de Great Pottery Trow Down, zijn het haar handen die ritmisch kletsen op de natte klei om die met een doffe klap op haar draaitafel te doen belanden. Niet het type waar Dimitri of Mike mee loos gaan op Tomorrowland maar wel eentje die zo lijkt weggeplukt uit de scène van Ghost. Jammer dat de kinderen thuis zijn. Laten we het dan maar houden bij een foto. Zolang het maar mijn kaak – of erger! – niet is waarop haar handen kletsen en ik met een doffe klap tegen het dek ga.

Het bruggetje? Ik ga jullie niet de Righteous Brother oplepelen, iedereen kent dat en het zou een misplaatst cliché zijn bij bovenstaande foto. Laten we de horizon verleggen.

Zitte ‘k ik me men hande in men haar
Knikkend me de kop van nee nee neej
‘k Probeer heel veel, ma het zit me ni mee
Omgeven door problemen
Volg k’ik de melodie
De tonen zen men treden
Tot dak den horizon kan zien

Toedeloe met de koe!

Tjerri

Taco …

Twee Taco chips maken ruzie:

– “Why did you hurt me?”

– “It wasn’t on purpose. I’m sorry. Do you wanna taco bout it?”

– “No, I’m nacho friend anymore!”

Mrs. Z. had een paar vriendinnen uitgenodigd om te kokkerellen. Bij het zien van zo veel lekkers gingen mijn speekselklieren in overdrive. De teleurstelling was des te groter toen er voor mij niets meer overschoot. Een pizza in de oven gooien was alles wat mij restte. Behalve een foto van de genoemde taco. Wat een vader lijden kan …

taco

Het bruggetje? Ik zal het maar met de liefde bedekken. De dames hier ten huize kunnen het nummertje best smaken. Ik heb enkel nog de wrange nasmaak van een chemische pizza in mijn mond.

Baai, baai, koeievlaai!

Tjerri

Paal …

Voor paal staan. Wie heeft het nog niet meegemaakt ? Equivalenten zijn ‘voor schut staan’, ‘voor joker staan’ of ‘voor aap staan. Iets minder fraai is ‘te kakken staan’. Dat laatste heeft me altijd een beetje verbaast. Omdat ik meestal zit. Je kan natuurlijk ook iemand te kakken zetten, maar dat scheelt weeral een letter. Die paal dus. Mocht je je afvragen hoe ze erbij kwamen, het komt uit de duistere tijden van de schandpaal. Graag gedaan. Maar de palen van toen zijn niet meer wat ze zijn geweest. Neen mijnheer, mevrouw, als ze nu verschijnen in het straatbeeld zijn ze uit ijzer of beton opgetrokken. Probeer daar maar iemand aan te nagelen. De redacteur bijvoorbeeld die de ene dag meldde dat er iemand tegen een paal in Boom was beland, maar de volgende dag bakzeil moest halen omdat de ongelukkige tegen een boom was geknald in Paal. Deze jongen neemt er liever een foto van. Van die paal dan. De gebouwen op de achtergrond zijn mooi meegenomen. Figuurlijk dan.

paal

Het bruggetje? Wie zei er Boom? Hum … Deze jongen is erbij dit jaar!

Tsjauw!

Tjerri