Feeds:
Berichten
Reacties

Imitatie …

Het warm water een tweede keer uitvinden is onmogelijk. Dus danken we de anonieme uitvinder telkens weer we een aangename douche nemen. Of een bad. Buurtje leen spelen, over de haag kijken, zeg maar ‘imiteren’ of ‘kopiëren’ is een grijze zone. Eentje dan met meer dan vijftig tinten. Als je foto’s maakt wordt originaliteit altijd beperkt tot het onderwerp en hoe je het in beeld brengt.

Dit impliceert – omdat de meeste onderwerpen al behandeld zijn – dat de creativiteit van de fotograaf bepaalt hoe het onderwerp in beeld wordt gebracht.

Eén van de beelden die me ooit paf heeft doen staan is ‘Rhein II’. Als je de kans krijgt : ga dit zien ! Klinkt als een belegen vooroorlogse slogan maar ik kan het beeld misschien wel beschrijven maar dit zou onrecht doen aan het ‘kunstwerk’. Dit als excuus voor onderstaand beeld. Soms word ik dwangmatig naar dezelfde framing van het onderwerp getrokken. Spijtig genoeg mis ik het talent van Gursky maar ik troost me met de gedachte dat ik ook 3 decennia keepte zonder het talent te hebben van een Courtois en dat ik er toch veel lol aan beleefd heb. En mijn vrienden ook. En laat dat nu mijn uiteindelijke doel zijn van mijn fotografie …

 

Rhein

 

Het bruggetje ? Mrs. L. vond dit het er perfect bij passen. I’m the dark in need of light …

 

 

Baai baai koeievlaai !

Tjerri

Poortret …

Best grappig als je even stilstaat bij de creativiteit die de homo sapiens aan de dag legt om zijn eigendom af te sluiten van de buitenwereld. Je hebt deuren, hekken, afspanningen, poorten en de lijst is eindeloos. Als fotograaf sta je dan soms te kijken en wordt iets lelijks door de lens iets moois. Of iets dat de moeite is en blijft om naar te kijken. Wat me brengt bij onderstaand beeld. Er zijn onwaarschijnlijk veel mensen hier aan voorbij gelopen. Denk ik dan. Een denkende fotograaf die met één klik het verhaal afmaakt.

Acta fabula est.

Je moet er verder niets achter zoeken. Alhoewel. De aard van het beestje en nieuwsgierigheid weet je wel. Maar dat laat ik dan weer aan de kijker over …

 

Gate

 

Het bruggetje ? Luidop denken …

 

 

Baai baai koeievlaai !

Tjerri

208 …

Klabbeek revisited. Niet alleen de site van de ‘Forges de Clabecq’ oogt desolaat, het hele dorp wasemt een industriële doodsadem uit. Getuige ervan het eens zo drukke station getekend door de teloorgang en gelittekend met de obligate tags en graffiti. Je kan er makkelijk ronddolen op zoek naar een mooi beeld zonder te vrezen voor een close encounters met de locals …

 

208

 

Het bruggetje ? Devenir gris …

 

 

Tsjauw !

Tjerri

Het bruggetje …

Meestal eindig ik er mee maar laten we deze keer eens zot doen en er mee beginnen. ‘t Is tot slot van rekening paasmaandag. Het chocolade eieren rapen is al achter de rug. Tanden plakken van de suikeraanslag, kindjes wrijven hun chocolade handjes schoon aan de rokken van toevallige passanten, al dan niet met familiebanden. Een en ander lokt dan wel afkeurend gemompel op, maar iedereen is blij, de paasklokken hebben hun werk gedaan, de pastoor heeft de gelovige parochianen gezegend en nog maar eens het verhaal verteld dat Jezus uit de dood opstond op de derde dag na zijn kruisiging. Brengt mij dan alweer naadloos bij de vraag :

“Wat zei Jezus toen ze hem aan het kruis nagelden ?”.
– “Lap, de paasvakantie is weeral goed begonnen voor mij !”. 

Maar het ging over het bruggetje. Of in dit geval ‘de brug’. Blij dat ze er stond zodat ik kon schuilen voor de hevige regen. En als je je dan nog realiseert dat er een leuk beeld in zit …

 

Brug

 

Het andere bruggetje dan maar. Binnenkoppertje bij “under the bridge downtown” …

 

 

Tsjauw !

Tjerri

Halfweg …

Desolate landschappen hebben me steeds geboeid. Vergezichten op zee, eindeloze vergezichten in de bergen en ja, als je maar de moeite neemt om te kijken, zelfs op ‘den buiten’ bij ons. Zomaar een verhaal vertellen erbij is moeilijk. Iedereen maakt wat hij of zij erin ziet. Je ziet een uitgestrekt landschap, twee mensen en een hond, een badkuip … Je drukt af en in de digitale doka komt de herinnering terug tot leven. Mens en dier halfweg tussen hemel en aarde, een wijwatervat indien nodig …

 

Desolaat

 

Het bruggetje ? Promises of no man’s land …

 

 

Salut met de paraplu !

Tjerri

Gemengde gevoelens …

Een geijkt grapje van mij luidt als volgt : “Hoe vertaal je ‘gratis staal’ in het Frans ? Echantillon gratuit. Hoe noem je ‘staal zonder waarde’ ? Forges de Clabecq …” Dit werd me pijnlijk duidelijk toen ik twee weekends geleden met mijn partner in crime Mr. M. de taalgrens over sloop om foto’s te gaan maken in en rond Klabbeek, of hoe Clabecq een eeuw geleden heette, in Waals-Brabant.

Reeds in 1752 was er al sprake van een smederij (forge). In 1975 was het bedrijf op zijn toppunt en stelde zo’n 6.000 mensen rechtstreeks te werk. Haar hoogovens, walserijen, een continu-gietlijn, een gieterij en elektrostaalfabriek braakten niet alleen CO2 uit maar ook miljoenen tonnen staal. Mismanagement, een discutabele rol van de banken en fluctuerende grondstofmarkten duwden het bedrijf over de rand en het ging in 1996 failliet. Ondanks beloftes en overnames van installaties door verschillende partners is het ooit zo bloeiende Klabbeek een industrieel kerkhof geworden en werd er begonnen met het slopen van een groot deel van de installaties.

Het stadje is nu een slapende getuige van de teloorgang van de ooit bloeiende staalindustrie in het zuiden van ons land. Ik maakte er een foto van de laadlift ‘skip’ van één van de resterende hoogovens. Hoogovens zijn als bomen, ze sterven rechtopstaand …

 

Klabbeek

 

Het bruggetje ? Vandaag een oude vriend voor de laatste keer gaan groeten. De vergankelijkheid van het leven als leidraad. Mijn herinneringen aan hem zullen mijn eigenste tand des tijds overleven. Het gaat je goed ginder ergens Wimmeke ! Drink er eentje op mijn kosten. Rust zacht. Sterkte aan de nabestaanden …

 

 

Tjerri

 

 

Spring is in the air …

Keer op keer als men mij hierop attent maakt antwoord ik geijkt : ‘Why should
I ?’ 
En keer op keer kijkt men mij die eeuwigdurende seconde aan met een WTF blik. Ach, een grapje nu en dan is nooit weg. A joke a day keeps the doctor away. Zo moet ik altijd onwillekeurig glimlachen als ik een vrachtwagen van de firma Fockedey zie voorbijrijden op de autosnelweg. Je kent die glimmende tankwagens wel en zo niet, dan zal je vanaf nu eveneens ongewild glimlachend je weg vervolgen als je ze ziet voorbij denderen. Waarom dan hoor ik je vragen. Simpel : ‘A fock e dey’ keeps the doctor away …

Zijn jullie ook al een ganse dag aan het grijnzen zonder een vrachtwagen van Fockedey te hebben gezien ? Ik ook. Dat zonnetje ! Man dat doet goed. Ik voel zo die winterse zwaarmoedigheid als een zware giftige damp uit mijn lichaam wegtrekken. Dicht bij de grond als een mistgordijn en langzaam oplossend door de eerste zonnestralen. Zelfs Mrs. F. en Mr. B., de twee geadopteerde langoren hier ten huize T., weten met hun energetische vreugde geen blijf. De ironie van ‘spring is in the air’ ontgaat hen volkomen en het ene vreugdesprongetje volgt het andere op. Het leven kan eenvoudig zijn.

Op zo’n momenten mag ik graag vrijblijvend mijmeren over een godvergeten plaatsje aan een godvergeten strand tijdens een nog niet vergeten vakantie bij die goedlachse Zweedse vriendin. Toen ik die vakantiefoto’s liet zien aan een niet nader genoemde vriend en hij met een priemende vinger op de foto van die vriendin vroeg ‘Zweedse ?’ antwoordde ik gezwind ‘Alleen als het heel warm is’. Een grapje nu en dan is nooit weg. Ik daarentegen …

 

Bastad 001

 

Het bruggetje ? Mon œil qui pleure c’est à cause du vent. Mes absences c’est du sentiment …

 

 

Ren alvast naar de winkel voor de zonnecrème !

Tjerri

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 46 andere volgers