Feeds:
Berichten
Reacties

Nimis en Arx …

Door mijn vorig blogje te lezen kon je je al een idee maken wat Ladonia is en waar je het koninkrijkje kan terugvinden. Voor de geïnteresseerden : je kan jezelf aanmelden om Ladoniër te worden en – hou je vast – voor een bescheiden bijdrage wordt je ook opgenomen in de ‘noblesse’ van Ladonia. Iets zoals Graaf Tjerri van ‘t Fabourg de Ladonia. Een leuk eindejaarscadeau voor je geliefde(n) en toegegeven, het klinkt chique als je een tafeltje boekt op de dijk in Knokke.

Maar terug naar het land zelve. Als je er na een stevige wandeling aankomt moet je door de toegangsdeur van Nimis.

De naam Nimis staat in het latijn voor ‘te veel’ en is opgetrokken uit zo’n 75 ton wrakhout en andere aangespoelde spullen.

Het ministerie van toerisme is blij met de ruwweg 40.000 toeristen die het land bezoeken. En ik kan het maar herhalen, de toerist die er naar toe trekt heeft er iets voor over. Je dient namelijk een pad van 2,5 km af te dalen aan de Kullaberg Peninsula in Zuid-Zweden en, aangezien er geen hotels of B&B’s in Ladonia zijn, het pad terug te klimmen. Had ik al gezegd dat het niet bereikbaar was met eender welk vervoersmiddel ? Heel misschien kan je het proberen met een roeibootje. Heel misschien …

Op een steenworp van Nimis heeft Lars een nieuwe stad gebouwd. Geheel opgebouwd met rotsblokken en al even merkwaardig als Nimis kan je Arx gaan bewonderen.

Arx is latijn voor ‘fort’ en stelt een boek voor gemaakt uit stenen en rotsen. Elke pagina is een steen.

Dat Lars niet bepaald op de sympathie van die-met-de-lange-baarden-en-tenen moet tellen bleek vanaf het begin van ons bezoek. We werden door Lars en 2 uit massieve rots gehouwen Vikings voorbijgesneld op het bospad aan een snelheid die iedereen verbouwereerd achter liet. De behendigheid waarmee ze van rots tot rots sprongen zou een berggeit doen blozen hebben. In Ladonia stond ik te prutsen aan mijn fototas en een tel later stonden er twee donker gebrilde mannen zich tegen mij aan te schurken. Alle twee hadden ze een spiraaltje in hun oor steken. En geloof me, ze gebruikten het niet als anti-conceptie. Toen ik Lars naderde om een gesprek aan te knopen kwamen ze ook in zijn gezichtsveld staan tot hij knikte dat het goed was en ik zelfs een paar foto’s kon nemen. Tijdens ons gesprek kwam ik erachter dat hij al meer dan 30 jaar – pun intended – timmerde aan zijn levenswerk. En dan wordt je afgerekend op een schets die over Mohamed zou gaan …

Te gek voor woorden dat ze in Kopenhagen een aanslag op hem plegen waar hij gastspreker was op een meeting over vrije meningsuiting. De bebaarde islamo-fascisten hun cynisme kent geen grenzen. Wat me dan wel verheugde is dat de donker gebrilde berggeiten hun werk goed hebben gedaan. Way to go boys. En aan Lars : doe zo voort !

 

Mensen zoals Lars die, ongeacht de risico’s, voorgaan op de barricaden van de vrije meningsuiting, zo zouden er meer moeten zijn. Zij zijn en blijven het vaccin dat ons kan wapenen en voldoende weerstand biedt aan de sluipende godsdienstziekte die het Avondland probeert te infecteren. Voor mij en vele anderen : ¡No pasarán!

 

Lars Vilks 021

 

Het bruggetje ? Take him by the hand, make him understand, the world on you depends ! …

 

 

Tsjauw !

Tjerri

 

Lars Vilks …

Het stof dat Charlie deed opwaaien is amper bij mekaar gekeerd of de islamfascisten met het opgestoken vingertje steken hun neus weeral aan het venster. Het Europese venster bedoel ik dan want in de stoffige tuinen waar de wieg van onze beschaving stond (sic !) is het elke dag rumble in the jungle. Deze keer is het raak in Kopenhagen. Of all places … Eén van de mooiste en aangenaamste hoofdsteden in de wereld. In de zomer is het aangenaam toeven terwijl de stad van de voetgangers en de fietsers is. Koning auto is er ondertussen al lang afgezet. Een stad die de multiculturaliteit hoog in het vaandel draagt maar stank voor dank krijgt. Nu ja, aan multiculturele dankbaarheid geen gebrek de laatste jaren. Of moet ik het debat verengen tot de islamitische omhelzingen waarvan we het resultaat keer op keer mogen bewonderen. Het zij in de ‘zonder haat straat’ het zij op de televisie.

En waarom kruip ik in mijn virtuele pen om mijn gal uit te kotsen over het zootje moslim fundamentalisten hoor ik u denken ? Simpelweg omdat Lars Vilks in het vizier verscheen van een godsdienstfanaticus die IS-gewijs een punt wou maken. En laat ik nu net die Lars ontmoet hebben tijdens een rondtripje Zweden waarbij ik ook even het koninkrijk Ladonia aandeed. Terwijl u Ladonia probeert te situeren help ik u – ik ben namelijk niet van de slechtste – een en ander te plaatsen.

Ladonia is een micronatie gesticht op 2 juni 1996 en is zegge en schrijve één vierkante kilometer groot. I kid you not.

Aan het hoofd staat Koningin Carolyn samen met President Christopher Matheoss van de Party Monarchical Republic en de huidige Vice-President Lieutenant Colonel His Illustrious Highness Osborne Wrigley-Pimley-McKerr III, Count Wrigley of Håle. Lars Vilks behartigt de dagelijkse beslommeringen en is de founding father van het Koninkrijk.

Nu is Lars Vilks niet enkel een leuke vent om te ontmoeten maar ook nog dokter in de kunstwetenschappen en was hij verbonden als professor aan de National Academy of the Arts in Bergen (Noorwegen). Alhoewel hij als theoreticus gevormd is schoolde hij zich eveneens bij in conceptuele kunsten en groeide hij uit tot een bekend beeldend kunstenaar. Om maar te zeggen : hij is geen cartoonist zoals hij steeds weer opnieuw wordt weg gezet door onze pers. Hij kwam wel in 2007 in het oog van de Islamitische storm terecht toen zijn tekeningen met Mohamed als ‘Östgötsk rondellhund‘ (typisch Zweeds kunstwerk dat een hond uitbeeld en je kan terugvinden op hun ronde punten) geweigerd werden in verschillende gallerijen en musea. Deze censuur leidde ertoe dat verschillende kranten zijn schetsen publiceerden wat tot nooit geziene woede leidde bij die-met-de-lange-baarden-en-tenen.

‘Moet ik er een tekeningetje bij maken’ is een zin die bij hen direct het schuim op hun bebaarde kinnen tovert.

Maar omdat – daar gaat de open deur – een beeld meer zegt dan woorden : de foto’s ! Ik heb er een tiental geselecteerd die al een aardig idee geven van wat Ladonia is. Volgend blogje krijgen jullie er nog meer op jullie virtuele bord. Voor alle duidelijkheid, mijn foto’s zijn niet voorzien van een Halal keurmerk en, tenzij er een kromzwaard aan te pas komt, zal dit ook niet in een nabije toekomst het geval zijn.

 

 

Het bruggetje ? Call it magic, call it true …

 

 

 

Toedeloe met de koe !

Tjerri

 

I scream …

Iedereen is Charlie dezer dagen. Men schreeuwt het uit van ontzetting, woede, frustratie, benoem het maar, laat je gaan, superlatieven zijn in. De virtuele inkt van mijn woorden in mijn vorig blogje waren nog niet opgedroogd of de oorlog brak uit in een straat van Verviers. Niet de ver-van-mijn-show maar Ver-viers. Of all places. Mijn woorden bleken dus niet verstoken van enige profetie en het is hier beginnen te druppelen.

Misschien toch maar uitkijken met woordspelingen, van profetie naar profeet is maar een kleine stap, slechts één letter verschil. Opletten dus met grapjes en grollen, want een overgrote meerderheid van de moslims heeft zeer lange tenen als het gaat over hun geloof, bestseller of idool. Gelukkig maar dat diezelfde overgrote meerderheid de Nederlandse taal niet machtig is en deze blog alsnog niet bezoekt, zo niet zou deze jongen Houellebecqgewijs moeten onderduiken. Aber kapitulieren werden wir nicht !

Die laatste zin zal wel niet helemaal politiek correct zijn maar ik beroep me graag op de vrije meningsuiting, je weet wel, één van die moeizaam verworven rechten van onze westerse democratie, iets dat men blijkbaar vandaag herontdekt. En alsjeblieft, laat na om ‘vrije meningsuiting’ en ‘maar’ in één en dezelfde zin te gebruiken ! Je begeeft je op een hellend vlak waarvan je (nog) niet beseft hoe steil het is en hoeveel bruin zeep er is op uitgesmeerd. Dat de moslims, islam apologeten en bij uitbreiding alle aanhangers van een of ander geloof eindelijk mogen beseffen dat het uiten van de gedachte het wezen van het bestaan is en dat het denken zich nooit mag laten onderwerpen, zeker niet aan een dogma of godsdienst, want zich onderwerpen betekent het einde van alle denken.

Vinden we allemaal niet dat volwassen mensen met ingebeelde vrienden, minstens een beetje, gek zijn ? Nu dan …

Maar vogeltjes zingen zoals ze gebekt zijn en wat baten kaars en bril als de uil niet zienen wil ? En zo kom ik tot terug tot de kern van deze blog, fotografie. Kijk eens naar het vogeltje is niet enkel bestorven op de lippen van de potloodventer maar ook op die van de natuurfotograaf. De titel in de aanhef was al een ballonnetje om onderstaande schoonheid aan te kondigen. Een van hen diende als inspiratie voor mijn kerstkaart, de anderen mogen nu opdraven of opvliegen zo u wil. Jammer van een gebrek aan licht toen ik afdrukte maar het weer zat tegen en veel tijd krijg je niet om deze ijsvogels te fotograferen. Volgende keer beter. En voor wie leest om te leren, de Engelsen noemen dit vogeltje een ‘Common Kingfisher’ en Bart De Wever noemt dit een Albedo athhis. Geen dank.

 

 

Het bruggetje ? Toen ik bovenstaande tekst uittypte zat ‘I scream you scream, we all scream for ice cream’ in mijn hoofd maar toen klonk plots dit deuntje op de achtergrond en ik dacht, ‘yep, dit is ‘em’ …

 

 

Amen …

Tjerri

 

I AM CHARLIE …

De nieuwjaarswensen echoën nog op mijn net- en trommelvlies en ik kan al een kruis maken over ‘een vredevol jaar’. Ik heb het uiteraard over die teringzooi in Frankrijk, die laffe trap in ons verlichte kruis. Als het regent in Parijs, dan druppelt het in Brussel zegt men. Dat belooft. De hamvraag (pun intended) : blijf je binnen, bang om nat te worden, of ga je naar buiten en snuif je de vrijheid op, de vrijheid om te doen, te laten en te zeggen waar je zin in hebt. Iedereen valt de laatste dagen over mekaar om het op te nemen voor de vrije meningsuiting – en niet meer dan terecht – maar waar waren de morele indignados toen men moslims opriep Salman Rushdie te vermoorden ? Ach ja, die had het nu toch wel gezocht zeiden de politiek correcten onbeschroomd. Waar waren de helden van vandaag toen Jyllands Posten letterlijk onder vuur lag ? Ja maar die gasten hadden toch wel kunnen weten waar ze aan begonnen deelden de multicultis ons mee tussen neus en lippen. Met de religie spot men niet mijnheer. Ook niet met de gebruiken die met religies samen gaan. Kijk maar naar Theo van Gogh. Had die het ook niet op zich af geroepen volgens de cultuurrelativisten ? Achteraf zag ik spijtig genoeg ook geen bordjes met ‘Ik ben Theo’ in het straatbeeld. Hopelijk moet ik er binnenkort geen gaan maken met ‘Ik ben Hans’.

Toen had ik het moeilijk met die selectieve verontwaardiging van de politiek correcten en de culturele relativisten die de media bevolkten. Het is nochtans niet moeilijk : de vrijheid van meningsuiting is één van de pijlers van onze moderne westerse democratie. Het vrij uiten van je gedachten en het vertolken van een mening kenmerkt het wezen van het zijn. Wordt die vrijheid beknot of ingeperkt dan wordt het einde van het Avondland ingeluid. Sommigen krijten dan dat het recht van vrije meningsuiting geen recht op beledigen inhoudt. Welnu, dit is een retorische val waar ik alvast niet intrap. Een belediging is namelijk gebaseerd op de interpretatie van de beledigde en bijgevolg kan er van het recht van beledigen geen sprake zijn, wel van het recht op beledigd te worden. En wie zou ik zijn om eender wie dit laatste te ontzeggen.

Een milde vorm van terughoudendheid zou op zijn plaats zijn als het gaat om ‘de anderen’ te sparen als het over hun fijngevoeligheid gaat met betrekking tot godsdienstige aangelegenheden. Geen moppen tappen of cartoons tekenen als er enige vorm van religie mee op de hak wordt genomen dus. Welnu, dat humor toch zou moeten worden gecensureerd omwille van – al dan niet religieuze – lange tenen bezorgt me koude rillingen.

Laten we een kat een kat noemen : humor is altijd ten koste van iets of iemand.

Dood de humor en je doodt de ziel van onze westerse samenleving. Daar ging het bij Charlie Hebdo over. Over niets meer of minder.

Charlie is dood, lang leve Charlie !

En om een zwaar betoog luchtig af te sluiten. Toen ik dit schreef moest ik onwillekeurig denken aan een jongetje die met een mandje vol schattige puppies in het park zijn waar aanprees aan een moslim. ‘Rasechte moslim puppies mijnheer’ zegt het ventje, ’50 euro het stuk en kijk eens hoe schattig, net geboren, hun oogjes zijn nog dicht’. De moslim, die honden maar niets vind, wandelt stug door.
‘s Anderendaags ziet de moslim het ventje terug in het park en hoort hem zeggen : ‘Volbloed atheïstische pups mijnheer, 100 euro het stuk.’ De moslim vraagt verbaast hoe het komt dat het gisteren nog moslim puppies waren aan 50 euro ‘t stuk en nu atheïsten aan 100 euro ‘t stuk. Waarop het ventje droog antwoordt : ‘Afgelopen nacht zijn hun oogjes open gegaan’.

De foto hieronder heeft op het eerste zicht niets met het bovenstaande te maken maar kijk ietsje verder. Het is een vink. Een vogeltje beroemd om zijn zangkunsten. Maar wist je dat ze niet zo gek lang geleden die vinken blind maakten door hun ogen toe te schroeien, zodat ze beter zouden kunnen zingen ? Want zo stond het in een of ander geschrift. Het hoeft geen betoog dat er geen reet van klopte en, gelukkig maar, werd die barbaarse praktijk afgeschaft. Wat ik wil zeggen : open je mond, vooraleer men je ogen wil sluiten …

 

Vink-charlie

 

Le petit pont ? Moi aussi …

 

 

Tsjauw !

Tjerri

Eppie Nu Jeer ! …

‘Daar gaat ze’ zong Clouseau. ‘Daar is ‘em !’ gilde De Saedeleer. De missing link, het einde- en nieuwjaar, staat weeral op de stoep. Vrede op aarde, goede wil, gezondheid, al wat het hartje begeert, enfin je snapt me wel. De gemeenplaatsen vliegen je al dan niet virtueel rond de oren, ja zelfs hier ontsnap je er niet aan, en goede voornemens, al zijn ze nog zo snel, de harde dagelijkse realiteit achterhaalt ze wel. Luister voor één keer niet naar The Temptations met hun ‘Don’t look back’ maar neem even een momentje, kijk achterom en blijf stilstaan bij wat er gebeurde het afgelopen jaar.

Klaar ? Steek wat je kunt gebruiken bij in je rugzak, maak wat ruimte vrij, gooi ballast weg en kijk vanaf nu terug vooruit want 2015 wordt het jaar van de kentering. Zeg dat Tjerri het gezegd heeft. Iets met mijn water. Of waren het mijn ellebogen ? De oren ! Een kniesoor die er op let …

 

(klik voor grotere versie) Kerstkaart-2015-blog

 

Het bruggetje ? Hier hoort er maar eentje te staan. Toen ik honger had kwam ik naar je toe …

 

 

Kun jij nog dromen ? In het Latijn …

 

 

‘t Allerbeste voor 2015 beste vrienden ! …

 

Tjerri & co

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 46.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 17 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

A Christmas Tail …

De anglofielen fronsten waarschijnlijk hun voorhoofd bij het lezen van bovenstaande titel, een Engelssprekende analfabeet niet te na gelaten. Om het maar niet te hebben over de gebotoxeerde dames en heren in ons midden. Maar goed, het is alweer kerstmis en we strijken even over ons hart. Vrede op aarde en zo, je weet wel. Op de achtergrond een muziekje, het geklingel en -klangel van servies, de geur van overdadig eten dat de cholesterol door onze aders en poriën perst.

Het enige dat ik zoals vorige jaren moet missen is het geknisper van sneeuw onder mijn schoenen als ik rond het huis loop. Een miezerig weertje is mijn deel en ik troost me met de gedachte dat de vogeltjes in mijn tuin best in hun schik zijn met dit zachte weer. Geen gevecht om de vele graantjes die hier ten huize gratis worden verschaft aan het fluitend gild.

Met dit in het achterhoofd en met onderstaande foto op het netvlies zag ik zo een syndicale actie geboren worden. Een gesyndiceerd vogeltje met het obligate rode hesje op de barricaden voor zijn gepluimde vrienden, voor een eerlijkere verdeling van de welvaart, opdat iedere vogel zijn graantje zou kunnen meepikken. Waar heb ik dit verhaal onlangs nog gehoord ?

 

roodborstje

 

Het bruggetje ? Merry X-mas darlin, wherever you are …

 

 

Happy X-mas !

Tjerri

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 45 andere volgers