USA road trip – Torrey – Capitol Reef NP – Moab (2) …

In Moab verbleven we 2 dagen. Deels om effe uit te rusten (die filmopnamen van die cowboy film kruipen in de kleren mijnheer!) en deels omdat er domweg veel valt te beleven. Moab is leuk om er een avondje rond te dolen, winkeltje in en – u raadt het al – winkeltje uit. Weegt wel op je budget als je in je spoor drie vrouwen lopen hebt. Of liep ik er achter aan? Nu ja, het resultaat blijft hetzelfde. Je kan er gaan racen op de Colorado rivier in aangepaste speedboten, paardrijden op èchte filmlocaties en Arches National Park is een must om te gaan bezoeken. Nadat ik mijn kunstheup terug in de kom had geduwd na een dagje paardrijden stond nu een bezoek aan Arches NP op het menu. Een bezoekje aan het het bezoekerscentrum kan ik iedereen warm aanbevelen. Je komt er te weten hoe het landschap zich heeft kunnen vormen en het gratis plannetje dat je krijgt helpt je in geen tijd op weg naar klassiekers zoals ‘Balanced Rock’, ‘Double Arch’ of ‘Three Gossips’. Let wel op: in het park stijgt het kwik makkelijk tot boven de 40°C en in de winter sneeuwt het er. Voor ieder wat wils dus. Wij kozen voor de 40°C trip. Mijn nieuwe cowboyhoed kwam goed van pas …

Het bruggetje? Een goed pintje kan er altijd in na een vermoeiende dag …

See ya cowboy!

Tjerri

Advertenties

USA road trip – Torrey – Capitol Reef NP – Moab (1) …

Deze cowboy was al heel vroeg uit de veren en uit zijn huifkar. Een platte band moest worden hersteld nietwaar. Twee bandencentrales verder en 60 km bij op de teller gooide ik de handdoek. Blijkbaar was er een County Fair en liep iedereen storm voor de parade annex het jaarlijkse rodeo evenement. Terug naar af, kids en valiezen van de ene huifkar in de andere en hup, met zijn allen naar Capitol Reef NP. Centraal in dit natuurpark ligt Fruita, onooglijk klein Mormoons dorpje. Klinkt fruitig en is het ook. In de boomgaarden kan je naar hartelust een fruitje plukken en betalen aan de honesty kassa. En hebben jullie nog gewandeld na het hachelijke avontuur van de dag ervoor hoor ik jullie vragen. Natuurlijk! Geharde troopers dat we zijn schreeuwden onze benen om een nieuwe trail te belopen. Het werd de Hickman Bridge trail waar we, eenmaal aangekomen, op een koppel Vlamingen botsten met een bloedneus tot gevolg. Zoiets verzin je niet.

Na de benentram te hebben genomen moesten we alweer het hete asfalt op, bestemming Moab. Makkelijk zat, gewoon de Fremont rivier volgen vanaf Hickman Bridge en na 60 km links af richting US Hwy 50. Gooi er nog zo’n 170 km achteraan en je komt aan in Moab, de toegangspoort van Arches National Park en gelegen in de schaduw van Castle Valley, waar menig cowboyfilm werd – euh – verfilmd.

En omdat ik sneller foto’s schiet dan mijn schaduw …

Het bruggetje? Toen we onze paarden de sporen gaven en in galop verdwenen in een rode stofwolk, weerklonk deze muziek …

Hi Ho Silver!

Tjerri

USA road trip – Escalante – Grand Staircase-Escalante NP – Torrey …

Another day, another story … Maar maar dan met het voorvoegsel ‘his’.

Escalante heeft volgens vriend en vijand, maar vooral volgens de toeristische dienst, veel te bieden. Het is te zeggen, als je van wandelen en natuurschoon houdt. Bier-, wijn- en andere alcoholische-drank-liefhebbers hebben het iets lastiger maar een kniesoor en bovenal veel Mormonen die daar op letten. Tig prentjes op toeristische sites, Trotter en andere gidsen hadden me ondertussen overtuigd om een bezoekje aan één van de locale attracties te brengen. Peek-a-Boo Gulch, Spooky Gulch of Hole-in-the-Rock, sprongen er uit en het leek me een goed idee om vooraf de locale helden uit te vragen. De dame aan de receptie duwde me wat brochures en een kaart in de handen en zei me dat het bezoek aan boven genoemde trails geen optie was gezien de weersvoorspelling. Ze hing apocalyptische beelden op van wegspoelende mensen, gillende kinderen en uiteengereten, onherkenbare lijken. Mrs. C. keek me aan alsof ze model had gestaan voor Edvard Munch en ik zag de geplande uitstap – opgelet, flauwe grap – in het water vallen.

Enter Mad Max the Mormon, aka 3M, directeur van de afspanning waar we de nacht doorbrachten en een man met een missie. Kent de buurt op zijn verweerde duim en is een, op een innemende manier, wandelend toeristenbureau. Hij overtuigde me dat het niet ging regenen langsheen de Hole in the Rock Trail, toch niet voor de komende uren, en dat het zonde zou zijn om geen kijkje te gaan nemen. Gezien ons tijdsbestek en interesses zou Peek-a-Boo of Spooky Gulch een haalbare kaart zijn en geheid een once-in-a-lifetime experience. Een geblinddoekte blinde in het donker zou zelfs de weg er naartoe vinden als hij maar met een 4 x 4 reed. Een blik op onze geliefde huifkar kon aldus op goedkeurend geknik rekenen. Er waren volgens de brave borst twee parkings bij de genoemde trails, eentje dichtbij en eentje ietsiepietsie verderop. Enig verschil: bij regen geraakte je niet meer van de eerste af en ja, misschien was het ook nogal wat een heftige toegangsweg. Ook te noteren, een aanzienlijk deel van de aanlooproute was enkel een soort van verharde weg, in de locale volksmond ‘a dirtroad’. Wij dus pleite …

Het ‘aanzienlijk deel’ bleek 50 km lang te zijn en we besloten wijselijk enkel de Peek-a-Boo of Spooky Gulch te verkennen. Parking 2 reed ik voorbij en begon langzaam aan de toegangsweg naar Parking 1. Zenuwslopend omdat ik vreesde de karterblokbescherming stuk te rijden. Toen ik uitstapte om te zien hoeveel speling ik nog had kon ik er amper een vloeitje tussen steken. Terug naar P2 dus. Verloren lopen kon volgens 3M toch niet en we vatten vol goede moed de tocht aan. Na 1,5 uur te hebben rondgedwaald bij 40°C in de woestijn zonder schaduw stonden we compleet gedehydrateerd terug aan de wagen. Geen ruk gezien buiten veel zand, rotsen en een verbaasde woestijnhaas. Onze kurkdroge mond viel open toen er een doodgewone wagen aan kwam rijden die overduidelijk van P1 kwam. Bleek dat er een alternatieve weg naartoe ging, rond rots- en andere uitstekels. Met het laatste beetje moed, wegens compleet uitgeput en zonneslag, reden we naar P1, anderhalve kilometer verderop. Volgens een paar aanwezigen aldaar was het dan gewoon rechtdoor naar beneden, niet aarzelen, wandeling in het park. Na nog eens 3 uur, bij een moordende temperatuur en vochtigheid, dringt dan het besef door dat die parken daar groot zijn. Héél groot …

Soit, we zijn nu gehard, tot slot van rekening zijn we Belgian Troopers en we hebben iets uniek gezien.

De terugweg was, hoe kan ik het voorzichtig stellen, interessant. Maak zelf een zin met: wolkbreuk, auto tot aan het dak vol modder, beperkt zicht, ondergelopen weg en modderstromen. Oh ja, ik reed ook nog lek. Waarom ook niet. Ideale plaats, ideaal weertje en het is altijd comfortabel werken aan een volgepropte wagen die je niet kent en waar je geen handleiding van kan vinden. Eenmaal zo’n wiel verwisseld moet je slechts een dikke 100 km rijden op een thuiskomertje en dit aan een – weliswaar beperkte -lichtsnelheid. Eenmaal ter bestemming kan je lekker languit gaan in een huifkar. Een echte deze keer. Sommigen waren tot tranen toe bewogen.

Het bruggetje? Geen twijfel mogelijk. In the dessert you can remember your name.

Braai, braai, koeievlaai …

Tjerri

 

USA road trip – St. George – Zion – Bryce – Escalante (2) …

Deel twee van een koninginnenrit dus. Met de buikjes en de kruikjes gevuld op een slingerende Zion-Mount Carmel Highway levert bijwijlen mooie foto’s op en etst blijvende herinneringen in een collectief familiaal geheugen. Eenmaal op de US-89 is het relax verder tuffen richting Bryce en lekker genieten van het uitzicht, 70 km lang. Daarna gezwind rechtsaf richting Bryce om na een kleine 30 km met een beleefd knikje een plannetje toegeschoven te krijgen van een Park Ranger na het tonen van mijn NP pasje. Eenmaal binnen slaat de keuzestress toe. Bryce Canyon is groot. Heel groot. L’embarras du choix quoi, in ’t schoon Frans. Maar met een gediplomeerde MScMR (Master of Science Map Reading) Mrs. C. in de bijrijdersstoel wordt zoiets gecatalogeerd als een – pun intended – walk in the park. Als een volleerde rallynavigator loodste ze me in geen tijd naar ‘Inspiration Point’ alwaar onze monden simultaan openvielen bij het aanschouwen van Peekaboo Canyon en Liberty Castle. Na de nodige inspiratie te hebben opgedaan, ging het naar Sunset Point. Geen zot idee gezien het late uur maar alla, de monden klapten weeral open en dicht. Tip: uitkijken met wat je luidop zegt. Er lopen daar nog andere Nederlandstaligen rond. De vermoeidheid begon stilaan te wegen en er werd wijselijk besloten om het een dag in het Engels te noemen. They call it a day …
Tot slot van rekening moesten we nog een kleine 100 km rijden tot aan ons hotel, ons verfrissen, eten en onze batterijen opladen voor de dag erna. En of dat nodig was? U leest het vast in de volgende spannende episode van onze USA road trip. Stay tuned my favorite pack of coyotes.
Nog een kleine anekdote? Vooruit dan maar. Escalante ligt midden in Mormon Country. Het land van de Mormonen dus. Een pintje vragen bij de overig zeer lekkere Mexicaanse schotel komt je geheid op een categorieke ‘no sir, no alcohol, we are Mormons’ te staan. Santé!

Het bruggetje? Het waren wel geen 500 miles maar ’t was close. Het was wel niet te voet maar alla. Ze zongen het wel de eerste keer in Las Vegas en nu tijdens ‘Live at T in het park‘. Toeval bestaat niet. Instant happiness.

Cheers maties!

Tjerri

USA road trip – St. George – Zion – Bryce – Escalante (1) …

In de Tour de France zouden ze bovengenoemde trip een koninginnenrit noemen. Op de affiche ronkende namen als Zion National Park en Bryce Canyon in vet gedrukt. Niet minder dan 350 km zinderend asfalt en verharde wegen dienden te worden getemd, een helletocht door berg en dal voor mens en machine. Na een deugddoend ontbijt werd de tocht dan ook met frisse moed aangevat en keken we na 70 km uit naar het bordje Springdale, een dorpje aan de zuidelijke toegangspoort van Zion NP. Dit park kan je via het zuiden binnen rijden en via een kronkelende route westelijk verlaten, maar de schone plekjes zijn enkel te bezichtigen met de shuttle bus. Deze bus neemt je kosteloos mee naar de verschillende stops met bezienswaardigheden en netjes uitgestippelde trails. Let op: parkeren in de buurt van de ingang is geen sinecure omwille van een accuut gebrek aan parkeerplaatsen. Daarom kan je maar best vroeg toekomen ofwel, zoals wij, een ‘privé’ parking opzoeken. Je betaalt een dagvergoeding en je neemt een gratis transfert bus naar de ingang en het Ranger Station. Daar stap je dan over op de shuttle bus. Tip: zorg dat je genoeg water meehebt. Een kruikje van 1 liter per persoon is geen overbodige luxe. Aan de ingang kan die altijd worden bijgevuld. Een gewaarschuwd man of vrouw …

Het park zelf is adembenemend mooi en ook het aanbod van trails is heel variërend. Zeker doen: je neemt de shuttle bus tot aan het einde van de Zion Canyon Scenic Drive waar je uitstapt aan de ‘Temple of Sinawava’ en van daaruit loop je de trail ‘Riverside Walk’ naar ‘The Narrows’. Reken zo’n 2 uur om de 3,5 km lange wandeling te volbrengen en je zal het je zeker niet beklagen. Wil je het allerlaatste stukje tot aan ‘The Narrows’ meepikken dan moet je wel voor ‘rivierschoenen’ zorgen, een kruising tussen surf- en wandelschoenen. Je kan deze huren, samen met een wandelstok, aan de ingang van het park. Een andere trail die ik ook kan aanraden is die naar ‘Weeping Rock’. Beetje tricky en gevaarlijk glad bij momenten maar best de moeite. Het uitzicht op ‘Angels Landing’ is uniek te noemen. Na onze uitstapjes en de verschillende busstops topten we onze drinkbussen, versterkten we de innerlijke mens en kropen we terug achter het stuur van onze stalen huifkar om het gevecht met de Zion-Mount Carmel Highway aan te vatten. Niet iedereen neemt deze handschoen op – de meesten verlaten het gebied terug via de weg naar het zuiden – en dat is best vreemd maar vooral spijtig. De weg lijkt wel op een erg bochtige rit door de Zwitserse Alpen maar dan met – euh – Amerikaanse bergen. Sportief rijden maar je krijgt er best wat voor terug. Vanuit Springdale tot aan de Hwy.89 naar Bryce toe is het zo’n 40 km.

Omwille van het grote aantal foto’s en de nogal uitgebreide beschrijving van deze koninginnenrit, houd ik het voorlopig hierbij. Ik wil niet dat jullie in slaap vallen, met de smartphone achter het stuur tegen een boom knallen of – godbetert – betrapt worden bij het lezen van dit blogje op het toilet op het werk. Morgen schotel ik jullie de plot voor van deze spannende episode. Nog één keer slapen. En denk erom, oogjes dicht en snaveltjes toe. Slaap lekker.

Het bruggetje? I am on the rock and then I check a stock …

Toedeloe met de koe!

Tjerri

USA road trip – Hoover Dam – St. George …

Na een onvergetelijke twee dagen in Sin City moesten we weer aan de bak. Rijden dus. Nieuwe horizonten verkennen. Daarom richtte ik mijn kompas op de Hoover Dam omdat ik van mening ben dat je zo’n iconisch civiel kunstwerk moet hebben gezien. Helaas speculaas. Toen ik net voor de dam een beenstrekpauze inlaste, zag ik, tot mijn lichte verbazing en toenemende frustratie, het verkeer op de toegangsweg vertragen en uiteindelijk tot stilstand te komen. Omdat we wel moesten onze weg vervolgen, kwamen we onvermijdelijk in de file vast te zitten. Na een vol uur te hebben gedaan over amper 1 km werden we vakkundig door de politionele autoriteiten (het was er een mengelmoes van ‘police’, ‘highwaypatrol’ en ‘sheriff’ auto’s) omgeleid en moesten we een bocht van 180 graden maken. Terug naar af, of in dit geval Las Vegas, en een illusie armer. Geen Hoover Dam dus. Ik miste ondertussen ook met stijl de afrit naar een alternatieve schilderachtige route en voor ik het wist zat ik te tuffen op Hwy.15, de snelweg naar ons einddoel, St. George. Balen, maar hey, shit happens. Omdat we nogal laat en vermoeid neerploften in onze comfortabele kamer, èn het bovendien een modern en leuk hotel was, besloten we een einde te breien aan de dag, temeer dat er in St. George verder ook niet ècht veel te beleven valt. Het is wèl een perfecte uitvalbasis om de omliggende natuurparken te gaan bezoeken. ’s Avonds werden we gratis en voor niets nog getrakteerd op een klank, licht en waterspel. Als het ginder onweert, dan onweert het er goed …

En nog een leuk weetje: als je van Las Vegas naar St. George rijdt (een goeie 200 km) rijdt je door 3 staten. Namelijk Nevada, Arizona en Utah.

Het bruggetje? Hooverdam – phonic.

Baai baai, koeievlaai!

Tjerri

 

USA road trip – Bakersfield – Las Vegas …

Over de rit van Bakersfield kan ik kort zijn: lang en eentonig. Voor je het weet heb je – alweer – een kleine 500 km op de teller. Geen ruk te beleven onderweg en als je al eens stopt om de benen te strekken ben je blij met ieder streepje schaduw en wil je als een speer terug naar, en in je gekoelde ijzeren huifkar.

Las Vegas dan maar. Hier kan ik ook bondig over zijn: ga er ooit in je leven eens naar toe. Je weet niet wat je overkomt. Moeilijk te omschrijven. De enige omschrijving wat in de buurt komt is een gigantisch lunapark op maat van volwassenen geschreven. Bloedheet is het er en je kan er amper op straat rondlopen, omwille van de ondraaglijke hitte, maar dat hoeft dan ook geen probleem te zijn. Je kan bijvoorbeeld van hotel naar hotel – lees casino naar casino – wandelen en amper in de buitenlucht komen omdat alle hotels en winkels geschakeld lijken. Of je kan opteren om op straat in de zon rond te lopen. Zo had ondergetekende het idee opgevat om van ons hotel naar het MGM te stappen, en gezien de afstand leek dit een eitje. Mijn niet-zo-smart-phone vertelde me dat het slechts 1,7 km was en vertaalde dit naar 21 minuten wandelen. A walk in the park als het ware. Bij aankomst bleek het eerder genoemde eitje hard gekookt en mijn troepen waren – hoe breng ik het voorzichtig – not amused. Mijn vriend ter plaatse, ene Mr. C. geloofde eerst zelfs niet dat we te voet waren gekomen – iedereen neemt een taxi in Las Vegas – maar toen hij overtuigd was noemde hij ons eerbiedig ‘special troopers from Belgium. Respect! Nu gij … Bleek dat het buiten 46° was. Celsius wel te verstaan. In de schaduw. Deze troopers liepen in de zon op het middaguur. Don’t try this at home. De relatie met je geliefden wordt er niet beter van.

De in en outs dan maar. Ga zeker naar een show zien. Wij zagen er ‘Ka’ en ‘Mystère’ van Cirque du Soleil en bleven achter met open mond. En dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat ik voor 1.650 mensen op het podium werd geroepen voor een – uiteraard stijlvolle – act. Mrs. C. was ondertussen aan het flikflooien met een andere toeschouwer. Heb ik van mijn dochters moeten horen. Voor ik het wist was ik verdwenen in een kist en bevond ik me back-stage. I kid you not! Loop de strip eens op en af, met gesloten mond want het is er ècht te warm en te droog. Vergaap je in de talrijke casino’s langsheen de strip en ga zeker eens binnen in het Cesars hotel. De winkelboulevard daar is enorm groot. U leest het goed. Cesars hotel heeft zijn eigen winkelboulevard, binnen en airco gekoeld. Te vermijden: veel rondjes geven (biertje / glas wijn / frisdrank kost zo’n $10 zonder fooi). Werp een blik op de kaart vooraleer een restaurant binnen te stappen. Maak zelf een zin met ‘exorbitant, duur, belachelijk, smakeloze hap’. What happens in Las Vegas, stays in Las Vegas. You bet, zeker je geld …

De 23 mm op mijn X-Pro2 deed het naar behoren, getuige een paar mooie foto’s van gebouwen. Een stevige nabewerking is wel nodig maar dat maakt de voldoening net ietsiepietsie groter achteraf. De temperatuurtest heeft de Fuji alvast doorstaan.

Het bruggetje? Vleugje nostalgie uit Las Vegas …

Tsjauw!

Tjerri