Horatio …

‘Er is meer tussen hemel en aarde dan wij vermoeden, Horatio, of kunnen dromen’ … Aldus genoteerd ende neergepend met scherp gesneden verenpen en atramentum door enen vermaledijde Sjeekspier in zijnen tragedie Hamlet. Toen wisten ze het al. En dat is toch al een dikke 400 jaar geleden.

Tot zover het voorspel. Deze morgen schakelde mijn brein direct een tandje hoger bij het overlijdensbericht van Stephen Hawking. Het gemiddelde IQ daalt alweer een punt op deze aardkloot. Zou je tenminste denken, maar puur wetenschappelijk blijft het gelijk, denk ik dan in al mijn naïviteit. Ik bezit dan ook niet het intellect van de schielijk overledene. Ooit dacht ik dit wel. Het was na het innemen van een LSD tripje op één of andere festivalweide.(*) Resultaat: ik dacht niet alleen dat ik zo slim was als Stephen, ik zag er zelfs als hem uit daags nadien.

Het rijdende uithangbord voor de atheïsten is niet meer. Wat nu volgt is het zwarte gat. Het zal nog even wachten zijn om zijn gelijke te vinden. The King of Cosmology is niet meer. Long live the king! Hopelijk vindt de verkoop van zijn boeken een tweede adem of zet er zich eindelijk iemand aan om het in Jip en Janneke taal te vertalen. Kwestie dat onze schoolgaande jeugd wat intellectueel tegengewicht voor de kiezen krijgt en wat mondiger wordt als er hen het eeuwige paradijs wordt beloofd. Kiezen en mondiger in één zin, hoe blijf ik het zelfs verzinnen …

Daar waar Sjeekspier Hamlet verwerkte in een tragedie, viel onze vriend Stephen H. ten prooi aan de tragische spierziekte ALS. Op zijn 21 jaar cijferde men hem een spoedig weerzien met de Almachtige voor. Echter rekte hij die verwachting met een factor 3 op.  Als dat geen opgestoken vinger is naar een niet bestaande God dan weet ik het ook niet meer. Het grote licht is uitgegaan maar net als in de ruimte zal het nog eeuwen verder blijven schijnen. Zolang het maar niet op de singulariteit botst van de oprukkende godsdienstwaanzin …

Omdat een beeld meer zegt dan mijn woordenbrij. Mijn ode aan de gelaagde definitie van het bestaan.

Het bruggetje ? Omdat Stephen H. zelf een humorist was tot in de kist, is een up-tempo nummertje wel op zijn plaats. Yawp!

See y’all on the dark side …

Tjerri

(*) Dichterlijke vrijheden enzo. Deze jongen neemt drugs noch alcohol tot zich. Mijn geloof verbiedt me dat.

Advertenties

Delfstof …

Deze keer heb ik een tijdje gesuft op de titel. Alsof er een woordenstroom woedde in mijn hoofd. Gebeurt wel vaker, maar niet bij het neerpennen van een blogje. Maar goed, toen het stof – pun intended – neerdwarrelde wist ik het. Een fabriek, bedekt met fijn stof, gevangen tussen rotsformaties die het resultaat zijn van decennia lange mijnbouwactiviteiten. Soms ligt het voor je neus en is het zo duidelijk dat je er wel over moet zien. Maar eind goed, al goed.

Enne, de virtuele inkt van mijn vorig schrijfsel was nog niet droog of er kondigde zich al een nieuwe staking aan bij het openbaar vervoer. Een staking die een week later opnieuw werd gevolgd door een andere staking bij – u raadt het al – het openbaar vervoer. Ik heb de (film)rol moeten lossen. Aan het tempo dat die RGB hesjes staken, of was het werken, krijg ik niet genoeg beeldmateriaal bij mekaar geharkt. Prijs ik me gelukkig dat ik een wagen heb. En een fiets. Je weet maar nooit.

Maar genoeg gezeurd, de zon komt piepen. The beast from the east moet het onderspit delven. Stof tot nadenken …

Het bruggetje? Ik zit mijn blogje te typen terwijl de zon komt piepen en industriële bombastische rock door mijn luidsprekers wordt gepompt …

Tsjauw!

Tjerri

Bad …

Om in te zwemmen. Of zoals de bomma het noemde: ’t zwumbad. Nu ja, toen ze nog een jong besje was bestond zoiets nog niet. Iedereen dook dan van de brug het kanaal, de vijver of de rivier in. Je had pas goed gezwommen als de stekelbaarsjes aan je tenen hadden gelikt. Als ik het goed heb dateert het eerste zwembad in België van 1886 en bevond het zich in Gent. Niet te verwarren met het Kuipke. Daar kan enkel in gekoerst worden. Of sommige renners kopje ondergaan tijdens een Derny race kan ondergetekende noch beamen noch ontkennen. Nu ik er bij stil sta: de stropkes doen het toch maar. Eerste zwembad, iconische wielerpiste en een iconische voetbaltempel. Die laatste is trouwens niet alleen bijzonder te noemen om zijn architectuur. De bevalling gebeurde dan wel niet in het nabij gelegen UZ, ze is wel complex te noemen. Net zoals de in vitro bevruchting van het project zelve. Er is zelfs een boek over geschreven: De illegale Ghelamco Arena. Een echter thriller. Met dank aan ene F.A. die mij het boek uitleende.

Maar laten we terugkeren naar het begin en de bomma. Of liever ’t zwumbad. Een architecturaal gechloreerd pareltje kan je in het Mechelse bewonderen. Bij deze buitentemperaturen blijft ondergetekende liever uit het water. Wat zeg ik? Liever op het water. In bevroren staat dan. En op zo’n moment komt de existentiële Friese vraag naar boven: wannear giet ie oan? Komaan gasten, ’t is al meer dan 20 jaar geleden …

Het bruggetje? We’d go down to the river  and into the river we’d dive …

Baai, baai, koeievlaai!

Tjerri

 

 

Hier trekken we de lijn …

Schreef ik niet dat ik een paragraafje uit een schrijfseltje uit dit eigenste blog dra ging copy/pasten? Blijkt dat mijn kristallen bol niet uit optisch glas te zijn gemaakt en er dus kleine foutjes kunnen optreden. Niet de NMBS maar De Lijn gaat komende vrijdag aan de bak las ik in de pers. Vooral het geciteerde ‘Reken er maar niet op dat u vrijdag met bus of tram op bestemming geraakt’ moet de angstvlam aanjagen. Zo kennen we de RGB jasjes weer. De moderne pastoors binnen de linkse kerk: ‘U zult niet werken op enen stakingsdag ende uw vakbond en zuil eren!’ En dat op de dag dat er wordt uitgepakt met het hoogste aantal niet ingevulde vacatures ooit in Vlaanderen. Bredero weet het bij deze ook niet meer. Of die vacatures niet ingevuld raken door een latente aanwezigheid van genderongelijkheid, selectie op basis van leeftijd of – hier komt ie – al of niet vermeend racisme, Joost en bij uitbreiding Unia mag het weten. Of liever, ze zullen het wel te weten komen. Al dan niet met medewerking van het Tahrir instituut.

Maar laat ik hier maar stoppen en een lijn trekken vooraleer ik een oude fotograferende cynicus wordt. Sommigen trokken voor mij al een lijn. Zij het dan weer stippellijnen. De weg als het ware uitgestippeld. Een goed observator noteert dat je vrijdag met de fiets mag gaan, De Lijn voor een gesloten bareel staat en dat auto’s niet door mogen. Voilà, een gewaarschuwd pendelaar is – euh – gewaarschuwd.

Het bruggetje? And if a double-decker bus crashes into us … to die by your side is such a heavenly way to die …

Toedeloe met de koe!

Tjerri

 

Den boot in …

Iedereen kent ze wel die uitdrukking. Populair in combinatie met RSC Anderlecht, veeleer uit angst uitgekreten op 14 en 15 april 1912 en – minder lang geleden – vermanend uitgeblaft door Peter Madsen. Het verband? De eerste is op sterven na dood, die uit 1912 zijn sowieso al bij hun voorvaderen en de laatste had er de hand in. En je kan ze allen in verband brengen met een zwalpend schip.

Boten dus. Als je verbeelding werkelijkheid wordt moet Zaha Hadid gedacht hebben toen ze het startschot mocht geven bij de bouw van het havenhuis in Antwerpen. En toegegeven, het resultaat mag er zijn. Dat de ontwerpster de oplevering niet meer heeft mogen meemaken geeft een extra mythische dimensie aan het geheel. Of het er aangenaam toeven is tijdens tropische dagen weet ik niet. Wat ik wèl weet is dat ik niet graag de glazenwasser factuur wil betalen.

Los van bovenstaande beschouwingen is het een dankbaar voorwerp om op de gevoelige sensor vast te leggen. Iemand moet het doen.

Het bruggetje? ‘This ship will carry our bodies safe to shore’ …

Bye, bye, koeievlaai!

Tjerri

En? Oe est geweist? …

Een vraag die me de laatste dagen en weken wel vaker is gesteld. De vraagsteller doelde dan steevast op de fototentoonstelling waar schrijver dezes met enige fierheid – euh – ten toon stelde. De vaststelling dat alles voorbij was voor ik het goed en wel besefte gaat op voor alle exposanten. Jammer. Je werkt er zo’n dikke 4 maanden naar toe, spanning wordt opgebouwd, je loopt tegen allerlei praktische zaken aan en dan word je in een vortex gezogen waar je na drie dagen wordt uitgespuwd: fysiek en mentaal leeg. Post pingere omne animal triste est. Vrij naar de oude Romeinen …

Afgaande op de reacties van de talrijk opgekomen bezoekers mogen we besluiten dat de tentoonstelling een succes was. De juryleden en het onderwijzend gild was ook al in zijn nopjes dus heb ik mezelf een natte duim opgespeld. Iemand moest het doen. Niet?

En dan het onvermijdelijke vervolg na 3 dagen kilometers afmalen, pijnlijke voeten, foto’s toelichten en korte nachten: foto’s terug in de dozen, netjes verpakt in dat rare melkschuimige verpakkingsmateriaal. Intriest beeld. Het zwarte gat. En dan heb ik het niet over een onderbelichte foto van het onderlichaam van een of andere deerne.

En om toch nog even een laatste keer terug te blikken, hieronder een paar foto’s van het evenement. Een virtuele schrijn om mijn nostalgische honger te stillen.

Wel een belangrijke kanttekening bij de foto’s: geen enkele is van mijn hand. De respectievelijke auteurs fotografen staan er bij vermeld. Heil de collega’s …

Foto: Marc Dewolf©

Foto’s: Rob Sas©

Foto’s: Leen Wouters©

Het bruggetje? Meerdere keren hadden we het over Murphy …

Slu!

Tjerri

 

De trein wordt verwacht op spoor …

Vult u zelf maar het cijfer in. Wie weet word je wel multimiljonair. Vergeet dan wel niet meerdere cijfers aan te kruisen. En de nodige sterren uiteraard. Breuken mogen niet, dus spoor 9 en driekwart is uitgesloten. Berg je notarisbrilletje en je toverstaf dus maar op. De uilen zijn toch niet wat ze zijn.

Desalniettemin vind ik het mooi hoe de NMBS de nodige verwachtingen creëert met een simpele boodschap, ze doen de reiziger als het ware wegdromen. Wie zegt daar dat de NMBS niet werkt? Ze gaan verdorie de extra mile. Hiermee kleuren ze – goed bedoeld en als een enthousiaste kleuter – buiten de lijnen van hun toegekende opdracht. Waar vroeger VTM jouw dag kleurde, kleuren nu de mannen – en vrouwen – van den ijzeren weg jouw dag. Zelfs als het giet wijken ze niet. Een gekleurde plastiek zak over het dagelijkse (werk)plunje, blikje Jupiler in de ene en een gekleurde vlag in de andere hand, lokken ze luid aanmoedigend de immer kritische klant naar hun rijdende salons. Dat die af en toe stilstaan is een voetnoot amper waard. Stilstaan om te reflecteren. Iedereen staat in de file tegenwoordig. En gek genoeg, hoe meer de gekleurde hesjes in het straatbeeld komen, hoe langer de files.

Heb ik een kristallen bol? Neen, jammer, maar er zijn nog zekerheden in het leven. Wedden dat ik bovenstaande paragraaf ergens in 2018 kan copy-pasten in een blogje? De rest van 2018 wordt koffiedik kijken. De bal is rond. Maar mag ik jullie toch een voorspoedig nieuwjaar toewensen? Je weet wel, een goede gezondheid, alles wat het hartje begeert, enzovoort. Ik wens jullie alvast toe dat de beste ervaring van 2017 de slechtste wordt van 2018. Voor alle in gekleurde plastic hesjes gehesen roeptoeters van de NMBS wens ik een adequate RGB-filter, zodat ze het kunnen stellen met een gewone afvalzak. Stukken goedkoper zodat ze hun budget beter kunnen aanwenden om – ik noem een zijstraat – de prijsverhoging van ABInbev op te vangen.

Via de Bayer filter en de spoorwegen sluipt de essentie terug in dit schrijfsel: fotografie. Enne, vergeet niet langs te komen op 13 en 14 januari in CC De Borre. De treinen rijden heb ik me laten vertellen …

Het bruggetje? Central Station. NYC. Momenteel -16°C. Meer dan een meter sneeuw. Winter is coming …

Uw dwarsligger van dienst,

Tjerri