Wankel …

Als je de titel wil aanvullen heb je niet veel mogelijkheden. Evenwicht of motor behoren tot de mogelijkheden. Maar ’t is te warm om er verder over na te denken. Sommigen schuwen zelfs de term subtropisch niet. Ik berust in dit typisch weerkerend fenomeen. De examentijd is aangebroken en de natuur gooit er extra calorieën tegen aan. Of zijn het Joules? Met de examens fysica voor de deur is het een klein verschil voor de studerende mens maar maakt het een gigantisch verschil voor je puntentotaal op wetenschappelijke vakken. Joules dus. Die studerende medemens, man of vrouw laat ik in het midden, puft en zucht in het zweet uws aanschijns (Genesis 3:19). De hogere instanties – lees ouders, plusmama’s, pluspapa’s, en ander irritante wezens – lopen dan op eieren. Een verkeerd woord, beweging, geluid en de opperste concentratie wordt verbroken. Dit laatste is dan geheid de oorzaak van een op til staande ramp: een slecht examen hetgeen door de student wordt ervaren als een soort van immanente gevolgschade. Uiteraard wordt hierdoor een moeizaam te bereiken niveau van sacrale vakspecifieke alwetendheid vroegtijdig ten grave gedragen door duivelse volwassenen, en is een goed rapport verder dan ooit verwijderd. Je moet als volwassene echter ook je verantwoordelijkheden nemen en het grut niet enkel moreel ondersteunen maar ook de nodige bouwstoffen voor de grijze massa aanleveren. Voedsel dus. Eten maken. Koken. En dat beste vrienden in een contemplatieve stilte. Geloof me, het is balanceren op een slappe visdraad met een blinddoek aan en zonder veiligheidskoord. Maar niet getreurd, binnen een tweetal weken is dit allemaal achter de rug en wenkt de zomervakantie. Ondertussen is het recht blijven in moeilijke omstandigheden. Een wankel evenwicht.

Evenwicht: Mrs. L. toont hoe het moet. Je wil niet weten hoeveel keer ik het moest voordoen. Eerst deed ik het op één hand maar dat vond ze te moeilijk …

Het bruggetje? Contemplatie, Genesis, enkel de Duivel ontbreekt. Je broer reikt de reddende hand.

Veel sterkte aan alle studenten! Uw toegenegen,

Tjerri

Wol op een stokje …

Sommige modellen zijn onwillig, hebben nukken, hangen het uit, zijn tegendraads of onhandelbaar. Beesten hebben dat ook. Net als kinderen trouwens, maar die groeien eruit zegt men. Een dooddoener als laatste grashalm voor ouders van opstandig grut. Ene Will T. zong het al: “Hoop doet leven”.

Maar goed, ik had het over tegendraadsheid. Bokkig zijn als het ware. Welnu, ik heb me dit weekend even tussen zulke recalcitrante wezens gewaagd. En neen, het was geen binnenspeeltuin maar een schapenweide, schuine streep, grote tuin. Ik dacht, laten we even van de bewoners een paar kiekjes nemen. Foto’s wel te verstaan, niet het pluimvee. Een fractie van een seconde overwoog ik zelfs een selfie met een van hen. Driewerf helaas. Die bollen sajet op stokjes met opgeplakte knikkers op hun kop laten zich zo maar niet benaderen. Laat staan poseren voor een topfotograaf.

Ach ja, je weet wat ze zeggen tegen would be en andere fotografen, blijf weg van kinder- en dierenfotografie als je stressloos wil fotograferen. Het moet plezant blijven. Helaas speculaas, ondanks mijn smeekbedes om te poseren, antwoordde de wollige kudde meermaals in koor “Néééééééé”. Volgende keer breng ik Rohypnol mee en een overlockmachine. Zien wie dan wint.

Eentje kon ik toch verschalken en het model van een dag kon ik uiteindelijk vangen in haar gekende flamingo pose. Een raadsel dat ze overeind bleef op één poot. Het inspireert natuurlijk tot een leuke titel …

 

Le petit pont? Slechts een komt er voor in aanmerking. “En ik haa nog e pòòr kaase met de rest van de sajet …”

Tot in den draai!

Tjerri

Wink …

Ofte een Engelse knipoog. Dé versiertruc bij uitstek die taalbarrières slecht. Je zegt als het ware iets met een knipoog. Tenzij je het doet tussen neus en lippen. Een kniesoor die om het verschil maalt. Gek toch hoeveel ledematen of stukken lijf en leden we gebruiken om iets duidelijk te maken. Als je deze moet oplijsten kan je maar beter je borst nat maken alvorens je je tanden er in zet. En ik houd het dan nog netjes. Daalt je woordgebruik af naar de onderste regionen dan krijgt menig begijn het schaamrood op de wangen. En neen, getormenteerde geesten, niet dié wangen.

Maar laten we terugkeren naar de essentie van dit schrijfseltje: fotografie. Ik ben in wezen een traditionalist, een conservatieveling, ja zelfs een nostalgicus, als het gaat over fotografie. Waar is de tijd dat de mannen (laat maar komen de verwijten over misogynie) van ijzer waren en de fototoestellen van hout? Zwarte vingers van giftige oxiden en wegrottende longen, neusschotjes en ablatio retinae ten gevolge van de vele chemische dampen. Nu ja, nostalgie is ook niet meer wat het is geweest …

De hunker naar het traditionele zwart-wit beeld mét korrel wordt me soms te veel en dan verlies ik me weer in het tunen en bewerken van een foto in de digitale donkere kamer. Mijn vingers worden er niet zwart van, giftige oxiden zijn vervangen door de straling van mijn monitor, de neusschotjes zijn geïrriteerd door het veelvuldig gebruik van een neusspray – die verdomde voorjaarse snotvallingen toch! –  en de longen piepend en zwoegend als een blaasbalg door net een trap te veel. De ouderdom mijnheer. We worden er niet jonger op.

De knipoog die dus met een korrel dient te worden genomen. Mr. Z. vindt het al lang goed zonder de hele lap tekst. De foto, daarom is het te doen. En geef ze eens ongelijk. Je weet wel, foto … duizend woorden … Enjoy!

Het obligate bruggetje. Op eenvoudig verzoek van Mr. Z. zelve, en ik hoop dat ze het niet over mij heeft als ze zingt “Tan viejo y con poco brillo” …

Hasta la victoria siempre!

El Tjé

De wereld volgens Garp …

Moet je eens ter hand nemen. Het boek dan. Niet de wereld. Is een ander paar mouwen dat laatste. Een van de bekendste supportersliederen ooit. “We got the Whole World in our Hands …” Fast rewind: 1978 Nottingham Forest. Frappant detail: de jongens uit midden Engeland spelen ook in rood-wit-zwart.

Set 4 dus. De set waar Stephen King de hand in het scenario had. De opdracht was duidelijk: er mocht niet verloren worden. Beide teams hielden mekaar in evenwicht maar halfweg begon HZ weg te lopen en stonden ze met 15-22 voor. Om een of andere reden sloeg de onzekerheid toe in de rangen en kon de tegenstander terugkomen tot … 24-24! HZ nam terug over en bij 25-27 trokken wij aan het langste eind. Hun trainer – pun intended – aan het kortste. Een zucht van verlichting deed menig haardos wapperen en in de tribunes begon men aan een polonaise.

HZ won de tos en Mrs. Boemboem bestookte het andere kamp met een resem opslagen die soms weg hadden van een precisiebombardement met exocets en waar geen tactisch antwoord op kwam. De andere keren leek ze wel Enola Gay op twee voeten en veegde ze de receptie van het plein. Een complete meltdown van het moreel aan de andere kant en de veer was gelijk gebroken. In geen tijd stond het 0-13! Bij een 7-25 stand was het welletjes geweest en de “Lake-Side” kleurde rood doorheen een mistgordijn van Bengaals vuur. De eerste plek in het klassement was en is een feit.

Eind goed al goed.

Het bruggetje? Om je een idee te geven hoe het eraan toe ging op de afterparty op onze home ground, de heilige grond van Hofstade Plage …
“Laugh a minute was only the beginning, HZ93 this one’s for you!”

Hasta la victoria siempre!

El Tjé

Kantelen …

Hoe spreek je de titel van dit stukje uit en hoe past het in een contextuele (on)zin? Uw antwoord op een gele briefkaart en bussen maar.

Kanteel (zelfst. nw.): Een kanteel of tinne is een onderdeel van verdedigingswerken. Het is een rechtopstaand, vierkant of rechthoekig stuk van een borstwering, met eventueel een schietgat in het midden.
Meervoud: kantelen.

Kantelen (ww.): Omslaan, op een andere zijde wentelen. Afgeleid zelfst. nw. kantelmoment.

En voilà, we zijn er.

Alsof het massieve kantelen betrof stond de tegenpartij voor blok en kende de wedstrijd een kantelmoment. Om maar te zeggen, ‘t kan verkeren. Bredero had het zelfs voorspeld, zo’n slordige 400 jaar geleden al. Die Gerbrand toch.

Set 2 bracht dus de wedstrijd in evenwicht en de HZ clubliederen rolden van de tribune naar beneden. Sjaaltjes gingen de hoogte in en “You’ll never volley balone” weerklonk uit de meegereisde supporterskelen. Set 3 en 4 zou aldus tot een formaliteit worden herleid. Aan set 5 moest zelfs niet meer worden gedacht.

Helaas speculaas. De tegenstandsters hadden de nodige meeval en de bal viel meer op ons deel van het terrein dan op het hunne. Binnen de lijnen wel te verstaan. Dat dit resulteert in setverlies hoeft verder geen betoog. Een 2-1 stand in ons nadeel was het signaal tot ongeregeldheden in de tribune en omdat de lokale stewards het supportersgeweld niet meer de baas konden werd onverwijld traangas ingezet door de in allerijl opgetrommelde ordetroepen. Achteraf bleek dat er hooligans van de meest gevreesde clubs uit de voetbalcompetitie (sic) waren geïnfiltreerd in de supportersrangen. Hooligans, je moet ze me leren kennen mijnheer. Om mevrouw niet te vergeten. Mysoginie in het vrouwenvolleybal zou etwas misplaatst zijn. Toch?

Set 4 dan maar. En hier leek Stephen King het scenario geschreven te hebben. Maar meer daarover in mijn volgend stukje: de wereld volgens Garp.

Het bruggetje? Set 3 verliezen was een kruis om te dragen maar zoals de Engelsen het zo mooi kunnen verwoorden: “It ain’t over until the fat lady sings” …

Volgende keer: wie schoot JR dood en andere trivia zoals wie won set 4 & 5 …

Baai, baai, koeievlaai!

Tjerri

 

Tweede set …

Belofte maakt schuld. Geen paniek. Ik heb het niet over aanstormend talent dat de poef in de kantine niet kan betalen maar over deel 2 van een bloedstollende fotoreportage. Nu ja, ’t is maar hoe je het bekijkt. Sommigen vinden het aanschouwen van drogende verf aan de muur ook al beklijvend. Stollend bloed kent ook zijn plek in onze maatschappij. Maar genoeg over pigmenten en terug naar onze schapen. De eerste set gingen de jonge deernen het bos in. Boswachter van dienst, Mr. N., zag dat er werk aan de winkel was, maar ondanks de vele technische aanwijzingen maakte het HZ schip water.

Maar goed, een wedstrijd kan 5 sets lang duren. Vingernagels sneuvelen, zweet parelt, stemmen worden schor geschreeuwd en als je goed oplet vertonen sommigen heel aparte zenuwtrekken. Hooligans weten waarover ik het heb. Alhoewel. Tijdens het ter perse gaan van deze I/O tekst stuiteren mijn gedachten heen en weer alsof het hun wedstrijdbal is tijdens die eerste set.

En de titel dan hoor ik denken? Tja, moet je nog effe voor wachten. Geduld is de olifant voor wie een put graaft.

Het bruggetje? Misere na set 1 …

Tsjauw!

Tjerri

 

Shiny happy people …

De titelsong van R.E.M.’s monsterhit was het eerste dat door mijn hoofd ging toen de eerste foto van mijn reeks op mijn digitale doka verscheen. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Kundura vermomd als een dartelende hinde. Maar dan wel eentje met knielappen en volleybalschoenen aan. Een ongeluk komt nooit alleen. Het vergt dan ook lef om met zo’n nummer de arena te betreden. En over nummers gesproken, deze jongen moest dringend aan de bak met z’n nummer 5. Je weet wel, mijn nieuwe speeltje met een D voor. Ik was razend benieuwd naar het resultaat. Ene M. uit V. ook.

Na evaluatie van de verschillende beelden kan ik de recensies over de D5 enkel bijtreden. Autofocus: waanzinnig snel. Haast geen missers! Iso: waanzinnige gevoeligheid. Tot 12.800 met de vingers in de neus.

Maar geniet u vooral mee van het jeugdige enthousiasme waarmee de juffers van HZ93 kwamen, zagen en overwonnen.

Indien jullie willen weten hoeveel foto’s ik jullie ga voorschotelen, ga er maar gerust voor zitten. Zo’n 70-tal, verspreid over 4 blogjes. U weze gewaarschuwd. Overdaad schaadt. En ik kan het weten.

Het bruggetje? Wat een domme vraag …

Hasta pronto?

Tjerri