Horatio …

‘Er is meer tussen hemel en aarde dan wij vermoeden, Horatio, of kunnen dromen’ … Aldus genoteerd ende neergepend met scherp gesneden verenpen en atramentum door enen vermaledijde Sjeekspier in zijnen tragedie Hamlet. Toen wisten ze het al. En dat is toch al een dikke 400 jaar geleden.

Tot zover het voorspel. Deze morgen schakelde mijn brein direct een tandje hoger bij het overlijdensbericht van Stephen Hawking. Het gemiddelde IQ daalt alweer een punt op deze aardkloot. Zou je tenminste denken, maar puur wetenschappelijk blijft het gelijk, denk ik dan in al mijn naïviteit. Ik bezit dan ook niet het intellect van de schielijk overledene. Ooit dacht ik dit wel. Het was na het innemen van een LSD tripje op één of andere festivalweide.(*) Resultaat: ik dacht niet alleen dat ik zo slim was als Stephen, ik zag er zelfs als hem uit daags nadien.

Het rijdende uithangbord voor de atheïsten is niet meer. Wat nu volgt is het zwarte gat. Het zal nog even wachten zijn om zijn gelijke te vinden. The King of Cosmology is niet meer. Long live the king! Hopelijk vindt de verkoop van zijn boeken een tweede adem of zet er zich eindelijk iemand aan om het in Jip en Janneke taal te vertalen. Kwestie dat onze schoolgaande jeugd wat intellectueel tegengewicht voor de kiezen krijgt en wat mondiger wordt als er hen het eeuwige paradijs wordt beloofd. Kiezen en mondiger in één zin, hoe blijf ik het zelfs verzinnen …

Daar waar Sjeekspier Hamlet verwerkte in een tragedie, viel onze vriend Stephen H. ten prooi aan de tragische spierziekte ALS. Op zijn 21 jaar cijferde men hem een spoedig weerzien met de Almachtige voor. Echter rekte hij die verwachting met een factor 3 op.  Als dat geen opgestoken vinger is naar een niet bestaande God dan weet ik het ook niet meer. Het grote licht is uitgegaan maar net als in de ruimte zal het nog eeuwen verder blijven schijnen. Zolang het maar niet op de singulariteit botst van de oprukkende godsdienstwaanzin …

Omdat een beeld meer zegt dan mijn woordenbrij. Mijn ode aan de gelaagde definitie van het bestaan.

Het bruggetje ? Omdat Stephen H. zelf een humorist was tot in de kist, is een up-tempo nummertje wel op zijn plaats. Yawp!

See y’all on the dark side …

Tjerri

(*) Dichterlijke vrijheden enzo. Deze jongen neemt drugs noch alcohol tot zich. Mijn geloof verbiedt me dat.

Advertenties

Delfstof …

Deze keer heb ik een tijdje gesuft op de titel. Alsof er een woordenstroom woedde in mijn hoofd. Gebeurt wel vaker, maar niet bij het neerpennen van een blogje. Maar goed, toen het stof – pun intended – neerdwarrelde wist ik het. Een fabriek, bedekt met fijn stof, gevangen tussen rotsformaties die het resultaat zijn van decennia lange mijnbouwactiviteiten. Soms ligt het voor je neus en is het zo duidelijk dat je er wel over moet zien. Maar eind goed, al goed.

Enne, de virtuele inkt van mijn vorig schrijfsel was nog niet droog of er kondigde zich al een nieuwe staking aan bij het openbaar vervoer. Een staking die een week later opnieuw werd gevolgd door een andere staking bij – u raadt het al – het openbaar vervoer. Ik heb de (film)rol moeten lossen. Aan het tempo dat die RGB hesjes staken, of was het werken, krijg ik niet genoeg beeldmateriaal bij mekaar geharkt. Prijs ik me gelukkig dat ik een wagen heb. En een fiets. Je weet maar nooit.

Maar genoeg gezeurd, de zon komt piepen. The beast from the east moet het onderspit delven. Stof tot nadenken …

Het bruggetje? Ik zit mijn blogje te typen terwijl de zon komt piepen en industriële bombastische rock door mijn luidsprekers wordt gepompt …

Tsjauw!

Tjerri

Bad …

Om in te zwemmen. Of zoals de bomma het noemde: ’t zwumbad. Nu ja, toen ze nog een jong besje was bestond zoiets nog niet. Iedereen dook dan van de brug het kanaal, de vijver of de rivier in. Je had pas goed gezwommen als de stekelbaarsjes aan je tenen hadden gelikt. Als ik het goed heb dateert het eerste zwembad in België van 1886 en bevond het zich in Gent. Niet te verwarren met het Kuipke. Daar kan enkel in gekoerst worden. Of sommige renners kopje ondergaan tijdens een Derny race kan ondergetekende noch beamen noch ontkennen. Nu ik er bij stil sta: de stropkes doen het toch maar. Eerste zwembad, iconische wielerpiste en een iconische voetbaltempel. Die laatste is trouwens niet alleen bijzonder te noemen om zijn architectuur. De bevalling gebeurde dan wel niet in het nabij gelegen UZ, ze is wel complex te noemen. Net zoals de in vitro bevruchting van het project zelve. Er is zelfs een boek over geschreven: De illegale Ghelamco Arena. Een echter thriller. Met dank aan ene F.A. die mij het boek uitleende.

Maar laten we terugkeren naar het begin en de bomma. Of liever ’t zwumbad. Een architecturaal gechloreerd pareltje kan je in het Mechelse bewonderen. Bij deze buitentemperaturen blijft ondergetekende liever uit het water. Wat zeg ik? Liever op het water. In bevroren staat dan. En op zo’n moment komt de existentiële Friese vraag naar boven: wannear giet ie oan? Komaan gasten, ’t is al meer dan 20 jaar geleden …

Het bruggetje? We’d go down to the river  and into the river we’d dive …

Baai, baai, koeievlaai!

Tjerri

 

 

Den boot in …

Iedereen kent ze wel die uitdrukking. Populair in combinatie met RSC Anderlecht, veeleer uit angst uitgekreten op 14 en 15 april 1912 en – minder lang geleden – vermanend uitgeblaft door Peter Madsen. Het verband? De eerste is op sterven na dood, die uit 1912 zijn sowieso al bij hun voorvaderen en de laatste had er de hand in. En je kan ze allen in verband brengen met een zwalpend schip.

Boten dus. Als je verbeelding werkelijkheid wordt moet Zaha Hadid gedacht hebben toen ze het startschot mocht geven bij de bouw van het havenhuis in Antwerpen. En toegegeven, het resultaat mag er zijn. Dat de ontwerpster de oplevering niet meer heeft mogen meemaken geeft een extra mythische dimensie aan het geheel. Of het er aangenaam toeven is tijdens tropische dagen weet ik niet. Wat ik wèl weet is dat ik niet graag de glazenwasser factuur wil betalen.

Los van bovenstaande beschouwingen is het een dankbaar voorwerp om op de gevoelige sensor vast te leggen. Iemand moet het doen.

Het bruggetje? ‘This ship will carry our bodies safe to shore’ …

Bye, bye, koeievlaai!

Tjerri

De trein wordt verwacht op spoor …

Vult u zelf maar het cijfer in. Wie weet word je wel multimiljonair. Vergeet dan wel niet meerdere cijfers aan te kruisen. En de nodige sterren uiteraard. Breuken mogen niet, dus spoor 9 en driekwart is uitgesloten. Berg je notarisbrilletje en je toverstaf dus maar op. De uilen zijn toch niet wat ze zijn.

Desalniettemin vind ik het mooi hoe de NMBS de nodige verwachtingen creëert met een simpele boodschap, ze doen de reiziger als het ware wegdromen. Wie zegt daar dat de NMBS niet werkt? Ze gaan verdorie de extra mile. Hiermee kleuren ze – goed bedoeld en als een enthousiaste kleuter – buiten de lijnen van hun toegekende opdracht. Waar vroeger VTM jouw dag kleurde, kleuren nu de mannen – en vrouwen – van den ijzeren weg jouw dag. Zelfs als het giet wijken ze niet. Een gekleurde plastiek zak over het dagelijkse (werk)plunje, blikje Jupiler in de ene en een gekleurde vlag in de andere hand, lokken ze luid aanmoedigend de immer kritische klant naar hun rijdende salons. Dat die af en toe stilstaan is een voetnoot amper waard. Stilstaan om te reflecteren. Iedereen staat in de file tegenwoordig. En gek genoeg, hoe meer de gekleurde hesjes in het straatbeeld komen, hoe langer de files.

Heb ik een kristallen bol? Neen, jammer, maar er zijn nog zekerheden in het leven. Wedden dat ik bovenstaande paragraaf ergens in 2018 kan copy-pasten in een blogje? De rest van 2018 wordt koffiedik kijken. De bal is rond. Maar mag ik jullie toch een voorspoedig nieuwjaar toewensen? Je weet wel, een goede gezondheid, alles wat het hartje begeert, enzovoort. Ik wens jullie alvast toe dat de beste ervaring van 2017 de slechtste wordt van 2018. Voor alle in gekleurde plastic hesjes gehesen roeptoeters van de NMBS wens ik een adequate RGB-filter, zodat ze het kunnen stellen met een gewone afvalzak. Stukken goedkoper zodat ze hun budget beter kunnen aanwenden om – ik noem een zijstraat – de prijsverhoging van ABInbev op te vangen.

Via de Bayer filter en de spoorwegen sluipt de essentie terug in dit schrijfsel: fotografie. Enne, vergeet niet langs te komen op 13 en 14 januari in CC De Borre. De treinen rijden heb ik me laten vertellen …

Het bruggetje? Central Station. NYC. Momenteel -16°C. Meer dan een meter sneeuw. Winter is coming …

Uw dwarsligger van dienst,

Tjerri

The owls are not what they seem …

Als je oud genoeg bent, misschien wel cinefiel, bingekijker, ‘bank patat'(°), quizzer of domweg iemand met een uitgebreide algemene kennis, dan doet de titel van dit stukje ergens een belletje afgaan. Yup, het is ‘Twin Peaks’ dat aanbelt. En de relevantie ervan hoor ik u denken. Niets van wereldschokkende aard of iets dat je leven verder zal gaan bepalen, klamme handjes zijn echt niet nodig. Het is gewoon een catchphrase die door mijn hoofd ging bij het bewerken van onderstaande foto. De foto gaat in eerste instantie met je fantasie aan de loop. Je moet als het ware op zoek naar de visuele waarheid. Als je wil mag je van mij best in de rol van Special Agent Dale Cooper kruipen, slurpend van een damn fine cup of coffee. Over de uilen in de titel is er sinds 1990 menig boompje opgezet. Ik vermoed dat veel van onze gevederde vrienden ook dit lot beschoren waren maar alla, niemand kwam ooit met een sluitende verklaring of betekenis. Daarom vul ik nu de gaten met een blogje …

Het bruggetje? Maak het je zo makkelijk mogelijk, leun achterover in die zachte sofa en take a trip down to memory lane …

Tsjauw!

Tjerri

(°)bank patat: ‘schoon Vloms’ voor coach potato

The 7 years itch …

Omdat een Latijnse aanhef niet altijd aanslaat grijp ik bij deze naar de taal van Sjeekspier aka Shakespeare voor onze Angelsaksische vrienden. U voelt het komen, het jeukte en ik moest krabben. Deze jongen is begonnen aan het opruimen van zijn virtuele beeldbibliotheek. Dat zoiets vlot gaat spreekt voor zichzelf. NOT! Uitdaging: hoe koppel ik een deel van mijn huidige mastercataloog op mijn harddisk in Lightroom af om ze vervolgens toe te voegen aan mijn gearchiveerde jarencataloog op mijn server in het netwerk? Bent u er nog? Het klinkt als Chinees, en dat is het ook op sommige momenten, maar de voldoening is groot als het lukt. Uitdaging: hoe ga ik te werk als je al die ‘oude’ foto’s terugziet? Antwoord: dat weet ik nog niet. Ik blijf steeds hangen bij uit het oog verloren pareltjes. Ik struikel over een niet bewerkt beeld (jawel, ik hou alle NEF’s en DNG’s bij) en zie automatisch wat ik er mee aankan. Hieronder een geslaagde oefening. Al zeg ik het zelf. Anderen zeggen dan weer dat eigen stoef stinkt. En dan antwoord ik weer dat je vinger dat ook doet ’s anderendaags als je gaat slapen met een jeukend gat. Het beeld is van zo’n zeven jaar geleden waarmee de titel dan ook is verklaard. De foto moest dan uiteraard in zwart-wit met een toefje Ilford 100 korrel er over. Kenners weten waarover ik praat. I love a plan when everything comes together …

Het bruggetje mocht de juffer in kwestie kiezen. Wie kan zoiets weigeren?

Toedeloe met de koe!

Tjerri