Les deux soeurs …

Doe eens een schilderij na. Kennen we alles van. Been there, got the T-shirt. Vraag het maar aan Marate. Maar die gozer is al dood hoor ik u zeggen. Correct, maar de man met de kwast wiens olie op doek ik napenseel in mijn digitale doka ook. Georges Creten (1887 Sint-Gillis -1966 Ukkel), een nobele onbekende – althans voor mij – Belgische schilder bestond het om twee zusters met een smeer of twee olie te vereeuwigen op doek. Een voor mij bekende onverlaat gebood mij om het digifotografisch te vrijwaren voor het nageslacht. Dichterlijke en andere kunstige vrijheden waren toegelaten. Mrs. Z. en Mrs. L. die tot nader order nog steeds worden toegeschreven aan dezelfde bloedlijn werden opgetrommeld en gesommeerd in een gelijkaardige pose te – euh – poseren. Ondergetekende kneedde, boetseerde en wrong hem in de Creten houding. Soms moet een man doen wat een man moet doen … En zusters ook. Eerlijk gezegd komt de foto -tig keer beter tot zijn recht op print maar aangezien ik onmogelijk iedereen een print kan opsturen met de postduif moet ik me beperken tot het tonen van het digitale equivalent. En nu allemaal: “Morgen in het Museum voor Schone Kunsten, vandaag op Tjerri’s blog” (met de stem van Guy Mortier wel te verstaan).

origineel ‘Les deux soeurs’ van Creten (olie op doek in Museum voor Schone Kunsten)

de enige echte replica van mijn hand

Het bruggetje? Voorzet … kop … binnen! En nu het festivalseizoen op volle kracht draait, een fantastische live versie. Geen dank …

Toedeloe met de koe!

Tjerri

Advertenties

Wink …

Ofte een Engelse knipoog. Dé versiertruc bij uitstek die taalbarrières slecht. Je zegt als het ware iets met een knipoog. Tenzij je het doet tussen neus en lippen. Een kniesoor die om het verschil maalt. Gek toch hoeveel ledematen of stukken lijf en leden we gebruiken om iets duidelijk te maken. Als je deze moet oplijsten kan je maar beter je borst nat maken alvorens je je tanden er in zet. En ik houd het dan nog netjes. Daalt je woordgebruik af naar de onderste regionen dan krijgt menig begijn het schaamrood op de wangen. En neen, getormenteerde geesten, niet dié wangen.

Maar laten we terugkeren naar de essentie van dit schrijfseltje: fotografie. Ik ben in wezen een traditionalist, een conservatieveling, ja zelfs een nostalgicus, als het gaat over fotografie. Waar is de tijd dat de mannen (laat maar komen de verwijten over misogynie) van ijzer waren en de fototoestellen van hout? Zwarte vingers van giftige oxiden en wegrottende longen, neusschotjes en ablatio retinae ten gevolge van de vele chemische dampen. Nu ja, nostalgie is ook niet meer wat het is geweest …

De hunker naar het traditionele zwart-wit beeld mét korrel wordt me soms te veel en dan verlies ik me weer in het tunen en bewerken van een foto in de digitale donkere kamer. Mijn vingers worden er niet zwart van, giftige oxiden zijn vervangen door de straling van mijn monitor, de neusschotjes zijn geïrriteerd door het veelvuldig gebruik van een neusspray – die verdomde voorjaarse snotvallingen toch! –  en de longen piepend en zwoegend als een blaasbalg door net een trap te veel. De ouderdom mijnheer. We worden er niet jonger op.

De knipoog die dus met een korrel dient te worden genomen. Mr. Z. vindt het al lang goed zonder de hele lap tekst. De foto, daarom is het te doen. En geef ze eens ongelijk. Je weet wel, foto … duizend woorden … Enjoy!

Het obligate bruggetje. Op eenvoudig verzoek van Mr. Z. zelve, en ik hoop dat ze het niet over mij heeft als ze zingt “Tan viejo y con poco brillo” …

Hasta la victoria siempre!

El Tjé

Boel op stelten …

Zweden werken graag met hout. Ze schroeven en timmeren dat het een lust is. Iedereen die al bij Ikea is langs geweest zal dit kunnen beamen. Zou er überhaupt iemand zijn die er nog niet is langs geweest ? En ze timmeren niet enkel meubels in mekaar daar in Zwedenland. Schroeven en nagelen is hun leven lijkt het wel. Zelfs hun huizen hangen met haken en ogen aan mekaar. En terwijl ik jullie architectuur kennis bijspijker vraag ik me af hoe het zou voelen mocht dit mijn stulp zijn. Wat een uitzicht. Puur natuur en complete rust. Nou ja. Een ruzietje niet te na gesproken. Opgroeiend grut dat mekaar in de haren vliegt. Net een roedel pups. Een beestenboel quoi. Boel op stelten dus.

Paalwoning

Het bruggetje ? Of is het een steiger ? Als ik zo’n prachtig huis zie, gaat mijn diepe zucht gepaard met de gedachte ‘Money, money, money’. Typisch Zweeds zeker ? …

Tsjauw !

Tjerri

Trie ? …

De Welshmen zullen je wel gelijk geven als ze de titel lezen en de foto zien. Als je met zulks weer op zee wil gaan zeilen moet je wel uit het goede hout zijn gesneden. Vraag het maar aan de Zweden. Zij kunnen er iets van. Zij hebben – of is het hadden – Ibrahimovic. Een Zweed gesneden uit het goede hout. Buigt niet. Wij hebben de Rode Duivels. Houten klazen op klompen. Sommigen gesneden uit ebbenhout maar de vloed doelpunten kwam er maar niet. Punten sprokkelen voor de volgende ronde orakelden ze. De associatie met sprokkelhout is dan niet veraf. De Welshmen staken alvast een handje toe en maakten brandhout van onze – euh – brandende ambitie om Europees kampioen te worden.

Bomen

Den Svenska bro. Als de nood het hoogst is …

Baai, baai, koeievlaai !

Tjerri

Door …

De polyglotten onder ons mogen de titel in het Nederlands, dan wel in het Engels uitspreken. Komt op hetzelfde neer. Ongeveer dan toch. Doet me denken aan een rare zin in mijn eigenste dialect : ‘Dui de dui dui’. Ik verzin het niet. Betekent : ‘Door de deur door’. En dat kan je bij onderstaande foto ook bedenken. Ik bedacht dat het een fortuin aan deuren gekost moet hebben. Nu ja, alles beter dan je geld enkel door de ramen keilen. In dit geval waren het Zweedse kronen. Bij dat laatste mag je zelf bedenken waar ik het over heb. Je krijgt in beide gevallen van mij gelijk.

Gangen

Het bruggetje ? Openstaande deur intrappen noemen we dit …

Slu !

Tjerri

Paleis …

Je moet die koninklijke toestanden in perspectief kunnen bekijken. Maar hoe ik mijn kont en andere uitsteeksels draaide, ik bleef me verbazen over ‘het midden’. Zoek zelf waar het aan ligt. Ik gun jullie het aha-moment. Vreemde jongens en meisjes die Scandinaven. Meer bepaald de Denen in dit eigenste geval. Mocht je je nog afvragen van wie dit stulpje is, pieker dan maar niet langer. De Deense schone Margaretha II van – jawel ! – Denemarken heeft er haar domicilie. Hopelijk hoeft ze zelf niet in te staan voor het dagelijks rondje stofzuigen. Zou ze nationalistisch denken en er een Nilfisk op na houden denk je ?

Perspectief

Toen ik dit stukje klaar had las ik in afwachting van publicatie een gekende Belgische krant en stuitte op onderstaande foto. Herkennen jullie het ? Vast en zeker. Toeval bestaat niet. Nu vraag ik me af of deze foto een oordeel velt over de mijne en hoe ik dit moet interpreteren ? Een schijtfoto of vertelt ze eerder iets over mijn dagelijks leven. Een hondenleven denk ik er dan graag bij.

Hond paleis

Het obligate bruggetje. Stofzuigen leent zich voor de nodige grapjes. Je moet er soms wel de nodige energie voor opbrengen om ze te snappen …

Tot in den draai !

Tjerri

Hallo ? …

It’s me … Was voor de hand liggend en ik kopte gewoon binnen. Is eens iets anders dan onze Rode Duivels. Die zijn financieel dan wel binnen maar ze liggen wel buiten. De ondraaglijke lichtheid van het voetbal als het ware. Donkere wolken trekken momenteel samen boven de opgehemelde vaderlandse trots. En over wolken en lichtheid gesproken, dit beeld wou ik digitaal bewaren voor het nageslacht. Fotoapparaat had ik niet bij dus moest ik maar met de slimme telefoon aan de slag. De beeldkwaliteit valt best mee nadat ik het door de digitale doka had gepleurd. En zeggen dat Mrs. Z. ergens aan de horizon het zilte schuim op haar lippen proeft, wind in de zeilen en de natte haren. Nee mijnheer of mevrouw, een echte zeeman, dan wel -vrouw, vreest de zee niet, hij of zij heeft er wel respect voor. En wij dan weer voor hen.

Nieuwpoort

Het – pun intended – (zee)bruggetje dan maar. Fotootje ‘s morgens genomen. Ogen sluiten, lekker achteroverleunen en met wat verbeelding kan je zelfs de zee ruiken …

Hooiah ! *

Tjerri

 

* From Wikipedia, the free encyclopedia
Hooyah is a word used in the United States Navy to build morale and signify verbal acknowledgment.