USA road trip – Escalante – Grand Staircase-Escalante NP – Torrey …

Another day, another story … Maar maar dan met het voorvoegsel ‘his’.

Escalante heeft volgens vriend en vijand, maar vooral volgens de toeristische dienst, veel te bieden. Het is te zeggen, als je van wandelen en natuurschoon houdt. Bier-, wijn- en andere alcoholische-drank-liefhebbers hebben het iets lastiger maar een kniesoor en bovenal veel Mormonen die daar op letten. Tig prentjes op toeristische sites, Trotter en andere gidsen hadden me ondertussen overtuigd om een bezoekje aan één van de locale attracties te brengen. Peek-a-Boo Gulch, Spooky Gulch of Hole-in-the-Rock, sprongen er uit en het leek me een goed idee om vooraf de locale helden uit te vragen. De dame aan de receptie duwde me wat brochures en een kaart in de handen en zei me dat het bezoek aan boven genoemde trails geen optie was gezien de weersvoorspelling. Ze hing apocalyptische beelden op van wegspoelende mensen, gillende kinderen en uiteengereten, onherkenbare lijken. Mrs. C. keek me aan alsof ze model had gestaan voor Edvard Munch en ik zag de geplande uitstap – opgelet, flauwe grap – in het water vallen.

Enter Mad Max the Mormon, aka 3M, directeur van de afspanning waar we de nacht doorbrachten en een man met een missie. Kent de buurt op zijn verweerde duim en is een, op een innemende manier, wandelend toeristenbureau. Hij overtuigde me dat het niet ging regenen langsheen de Hole in the Rock Trail, toch niet voor de komende uren, en dat het zonde zou zijn om geen kijkje te gaan nemen. Gezien ons tijdsbestek en interesses zou Peek-a-Boo of Spooky Gulch een haalbare kaart zijn en geheid een once-in-a-lifetime experience. Een geblinddoekte blinde in het donker zou zelfs de weg er naartoe vinden als hij maar met een 4 x 4 reed. Een blik op onze geliefde huifkar kon aldus op goedkeurend geknik rekenen. Er waren volgens de brave borst twee parkings bij de genoemde trails, eentje dichtbij en eentje ietsiepietsie verderop. Enig verschil: bij regen geraakte je niet meer van de eerste af en ja, misschien was het ook nogal wat een heftige toegangsweg. Ook te noteren, een aanzienlijk deel van de aanlooproute was enkel een soort van verharde weg, in de locale volksmond ‘a dirtroad’. Wij dus pleite …

Het ‘aanzienlijk deel’ bleek 50 km lang te zijn en we besloten wijselijk enkel de Peek-a-Boo of Spooky Gulch te verkennen. Parking 2 reed ik voorbij en begon langzaam aan de toegangsweg naar Parking 1. Zenuwslopend omdat ik vreesde de karterblokbescherming stuk te rijden. Toen ik uitstapte om te zien hoeveel speling ik nog had kon ik er amper een vloeitje tussen steken. Terug naar P2 dus. Verloren lopen kon volgens 3M toch niet en we vatten vol goede moed de tocht aan. Na 1,5 uur te hebben rondgedwaald bij 40°C in de woestijn zonder schaduw stonden we compleet gedehydrateerd terug aan de wagen. Geen ruk gezien buiten veel zand, rotsen en een verbaasde woestijnhaas. Onze kurkdroge mond viel open toen er een doodgewone wagen aan kwam rijden die overduidelijk van P1 kwam. Bleek dat er een alternatieve weg naartoe ging, rond rots- en andere uitstekels. Met het laatste beetje moed, wegens compleet uitgeput en zonneslag, reden we naar P1, anderhalve kilometer verderop. Volgens een paar aanwezigen aldaar was het dan gewoon rechtdoor naar beneden, niet aarzelen, wandeling in het park. Na nog eens 3 uur, bij een moordende temperatuur en vochtigheid, dringt dan het besef door dat die parken daar groot zijn. Héél groot …

Soit, we zijn nu gehard, tot slot van rekening zijn we Belgian Troopers en we hebben iets uniek gezien.

De terugweg was, hoe kan ik het voorzichtig stellen, interessant. Maak zelf een zin met: wolkbreuk, auto tot aan het dak vol modder, beperkt zicht, ondergelopen weg en modderstromen. Oh ja, ik reed ook nog lek. Waarom ook niet. Ideale plaats, ideaal weertje en het is altijd comfortabel werken aan een volgepropte wagen die je niet kent en waar je geen handleiding van kan vinden. Eenmaal zo’n wiel verwisseld moet je slechts een dikke 100 km rijden op een thuiskomertje en dit aan een – weliswaar beperkte -lichtsnelheid. Eenmaal ter bestemming kan je lekker languit gaan in een huifkar. Een echte deze keer. Sommigen waren tot tranen toe bewogen.

Het bruggetje? Geen twijfel mogelijk. In the dessert you can remember your name.

Braai, braai, koeievlaai …

Tjerri

 

Advertenties

Auteur: Tjerri

55-jarige man uit Elewijt, het culturele epicentrum van Vlaanderen.

3 gedachten over “USA road trip – Escalante – Grand Staircase-Escalante NP – Torrey …”

  1. Ik zal positiev blijven: Als je uitgdedroogd naa 1,5uur lange wandeling terug naar jou auto komt, en die is er nog, kan je van geluk te spreken… Ik zal mij willen inbeelden hoe de plan B zal uitzien.. 😉

    1. Plan B: call nine-one-one en realiseer dat je geen ontvangst hebt. Ga dan liggen op de ‘dirt road’ en wacht op betere tijden. Indien je niet wordt gevonden, vergeet dan tijdens de wolkbreuk niet je mond te openen en te slikken. Véél slikken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s