Oververhit …

Uitgebrand. Het klinkt als het gortdroge antwoord van Sir Arthur Harris op de vraag hoe Dresden er bij lag na operatie ‘Thunderclap‘. Het is eveneens iets dat een fotograaf niet wil zien als hij de belichtingscurves bekijkt van zijn foto’s.

Ik ga hier geen ellenlange boom opzetten over curves noch over dynamisch bereik maar enig houvast is hier wel op zijn plaats. Indien je ’s nachts gebouwen fotografeert moet je lange belichtingstijden hanteren. Voordeel hiervan is dat je de donkere delen naar boven haalt. Een onmiskenbaar nadeel is dat je de belichte delen gaat overbelichten. Eén van de hoofdoorzaken ligt in het beperkt dynamisch bereik van de camera in vergelijking met dat van het menselijk oog. Het dynamisch bereik is de hoeveelheid helderheidswaarden tussen het lichtste punt en het donkerste punt van een scène.

Om je een idee te geven : de helderheidswaarde in normaal daglicht bedraagt ongeveer 100.000 : 1 (uitgedrukt in candela’s/vierkante meter) of ± 17 EV. EV staat voor Exposure Value, lees belichtingswaarde. Dit is een maat voor de belichting die een bepaalde situatie nodig heeft om een goed belichte foto te krijgen. Deze wordt berekend of hangt samen met een combinatie van de sluitertijd, diafragma en lichtgevoeligheid van de film/sensor (ISO). Men weet dat het menselijke oog maximaal 10.000 : 1 (± 14 EV) kan registreren. Een goede digitale camera (een Nikon D700 bv.) haalt een dikke 2.000 : 1 (± 12 EV). Kort door de bocht : je oog zal het beter doen dan je camera. Komt er nog bij dat je oog constant ‘schakelt’ tussen de verschillende belichtingen. Je iris is immers een nimmer rustend diafragma tenzij je geen hartslag meer hebt. Naar het fotografees vertaald : de batterij is plat.

Maar terug naar het dynamisch bereik. Je begrijpt direct dat je in de problemen komt om bepaalde scènes correct te belichten, vooral nachtscènes met kunstverlichting of zonnige scènes met schaduwpartijen. Enter HDR ofte High Dynamic Range. Voor eenzelfde scène maak je verschillende foto’s waarbij je de belichtingstijd verandert. Nadien leg je die softwarematig over mekaar en kan je zodoende het dynamisch bereik vergroten. Onderstaande foto is zo’n geval. Te veel kunstlicht en een donkere voorgrond. De foto is het resultaat van 3 overlappende foto’s : eentje ‘normaal’ belicht, eentje – 1 EV en eentje + 1 EV. Waarom in zwart-wit ? Welnu gebouwen of scènes verlicht met gasontladingslampen trekken op de – excuse my french – ballen. Net zoals die andere gasontladingen pikt het aan de ogen. Omzetten naar zwart-wit is dan een goed idee, maar naar analogie met de vorige zin heeft dit te maken met smaak, dewelke al eens durft te verschillen. Dankzij de HDR techniek haal je toch nog detail door de vensters heen naar boven en valt het contrast best te smaken. Massaal uitgebrande partijen kan je vermijden en je krijgt best nog een uitgebalanceerde foto.

Wat wel al eens durft fout gaan, doordat je de foto’s over mekaar legt, is een afname van de scherpte. Nogal wiedes, want je kan haast nooit op de pixel na de foto’s netjes op mekaar leggen. HDR foto’s vind je in alle kleuren en smaken maar subtiliteit is aangewezen want het wordt algauw te bombastisch.

 

 

Leuven-station

 

 

Het bruggetje ? Mrs. L. stond er op om dit er tegenaan te gooien. Relevantie met het bovenstaande : nihil buiten het feit dat je het doet nadenken. En liefst niet in zwart-wit …

 

 

Tsjauw !

Tjerri

Advertenties

Auteur: Tjerri

55-jarige man uit Elewijt, het culturele epicentrum van Vlaanderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s